Geride kalacak herşeyi yanıma alarak; kendimi geride bırakarak gidiyorum.
İmtiyaz kalıpta görünse de, fayda boşluktan gelir diyen Çinli bilge, “Evin yaşanan yeri duvarlar değil, duvarların kucakladığı boşluk. Bardağın serin suyla dolan kısmı, kilden bedeni değil, o süslü seramiklerin kuşattığı boşluk…” der.
İçinde boşluk olmasa, kervandaki devenin boynunda asılı çandan ses çıkabilir miydi, “Gidiyorum” diye?
Benden kalan boşluğu bırakıyorum ardıma.
Bak, buradayım ve işte gidiyorum: Göze dönemeyeceğini bilen gözyaşı, güle dönemeyeceğini bilen koku ve sîneye dönemeyeceğini bilen âh gibi. Kuruyacağımı bilsem de, süzüleceğim yanaklara… Nakşedeceğim hattı okuyabilir misin? Farkedebilir misin, etrafına saçacağım kokuyu, semâya göndereceğim sesleri?
Saklayacağım bütün sözleri. Vedâ anında gözlerde saklanan yaş misali. Çok konuşmayacağım. Zira mânâya vedadır, söze başlamak. Kader boğazını sıkıp başını öne eğince; ibrik de doluluğa veda ettiğini bildiğinden hıçkırıklarla boğazı düğümlenmiyor mu?
Ah, varlığını kalbin yanışına; gül, varlığını goncanın ölümüne borçlu. Ama sen merak etme: bilirim goncanın yok oluşunu gül diye kutladıklarını. Tıpkı gençliğin erimesini ‘tecrübe’ diye sevdikleri gibi.
Her veda, hâtıraların uğurlandığı bir cenaze. Veda, ayrılık kokan gül; onun için hüzünlü.
Neden bunca zaman gitmedim? “Dikenden ayrılan gül uzun yaşamaz” diye korktum. “Ne olur gideceksen haber vermeden git” diyen bendim halbuki. “Giderken yanımdan geçme; ateşe hava gelince alevleri harlatır” demiştim.
Goncalığa veda, güle kucak açmaktır: Ana karnına veda etmeden dünyaya; dünya goncasına veda edilmeden ebediyet gülüne kucak açabilir miydik? Bedende açılan her yara akacak kanın habercisi değil mi?
Tomurcuklar, sînelerini yarıp dal budak ellerini uzatarak esip geçen ilkbahar rüzgarına son kez dokunmak istemiyorlar mı?
Gitmek ne, kalmak nedir? Bağlanışımız mesafe, zaman ve mekana raptedilmiş miydi ki!
