Een van die grootste Turkse skrywers van die vroeë 20ste eeu, Sait Faik Abasıyanık, sal vereer en onthou word met 'n voorlesing van sy kortverhale in İş Sanat.
Met 'n literêre toekenning, 'n museum, sy werk wat in baie tale vertaal is en 'n jaarlikse voorlesing van sy verhale, het Sait Faik Abasıyanık se literêre teenwoordigheid al byna 'n eeu lank oor moderne Turkye bly sweef. “Hist, hist! Ek wou omdraai en kyk. Miskien omdat ek so graag wou, kon ek nie. Wel, dit kan dit wees. Miskien het 'n voël oorhoofs gevlieg, wat sy hht klink.
Miskien het 'n slang, 'n skilpad of 'n krimpvarkie agter my verbygegaan. Miskien is daar 'n sekere kewer wat soos hy klink."
Bogenoemde teks is geneem uit 'n kortverhaal wat in die 1950's deur Abasıyanık geskryf is en deur Ufuk Özdağ vertaal is. Die verlange om die "hisht, hisht"-klank van enigiemand, enige wese, "van die berge, van die voëls, van die see, van mense, van diere, van die gras, van die insekte, van blomme," sê so. baie oor die skrywer. Dit is die toonbeeld van die Turkse skrywer Abasıyanık se styl, sy intieme verbintenis met sy karakters, die natuur en selfs 'n verwysing na die grootste deel van sy lewe wat hy op 'n eiland buite Istanbul deurgebring het.
Die bogenoemde storie, gepas getiteld “Hişt, Hişt”, sal vanaand saam met vier ander deur Abasıyanık met 'n begeleidende klavier by Istanbul se İş Sanat voorgedra word. Dit is die tweede keer dat Istanbul se bekende kuns- en kultuursentrum 'n voorlesing van die literêre reus se kortverhale hou. Gedigte lees is nie ongehoord in Istanbul nie, maar dit is die eerste keer dat 'n voorlesing van kortverhale gehou sal word as 'n bewys van Abasıyanık se prosa. Sy werk is bekend as boeiend en poëties.
Met twee romans en 'n samestelling van sy gedigte in sy bibliografie, was Abasıyanık meestal bekend vir sy kortverhale. Hy was een van die post-republikeinse skrywers van die vroeë 20ste eeu, 'n unieke stem onder sy eweknieë. Sy kortverhale was meer soos episodes sonder dat dit noodwendig 'n konvensionele narratief gehad het. Sy kortverhale het gehandel oor regte mense, meestal die agterdog, die werkloses, die armes, kinders, plaaslike handelaars en vissermanne.
See was 'n herhalende motief in sy kortverhale, waarskynlik as gevolg van die feit dat hy die latere helfte van sy lewe in Burgazada deurgebring het, een van die Prinse-eilande wat ongeveer 'n uur van Istanbul af per veerboot geleë is. Abasıyanık se verhale was nooit blote waarnemings van mense nie. Hy kon op 'n magiese wyse na die harte van sy karakters deurdring en die leser meer van 'n karakter laat weet as waarop hulle gehoop het binne die beperkings van 'n paar bladsye.
Speel met sy name
Abasıyanık was altyd 'n uitgeworpene. 'n Streng, onbelangstellende pa en 'n oorbeskermende ma het hom op 'n koers geplaas om 'n lewe aan die buitekant van die samelewing te lei. Hy het eers sy passie, turkologie, bestudeer net om op sy pa se aandrang na ekonomie oor te skakel. Vroeg in die lewe het hy selfs sy hand in besigheid probeer om sy pa tevrede te stel.
Abasıyanık se ingewikkelde verhouding met sy pa is nie meer duidelik as in sy voortdurende spel met sy name nie. Met die totstandkoming van die Turkse Republiek moes mense volgens wet familiename hê. Abasıyanık se pa het op Abasızoğlu besluit: aba is 'n mantel wat deur die armes gedra word, en abasızoğlu wat "seun van 'n man sonder 'n aba" beteken. Dit was heel waarskynlik 'n verwysing na sy familie wat uit die hoër klas kom. Abasıyanık het later sy van verander na Abasıyanık, wat beteken "wie sy aba verbrand word." Hy het ook gepubliseer met slegs sy voornaam Sait Faik, met sy voorletters. 'n Paar werke is ook gepubliseer onder die naam Adalı, wat eilandbewoner beteken. Sedert sy dood in 1954 het Abasıyanık se naam 'n instelling geword. Hy het sy rykdom nagelaat aan die Darüşşafaka Skool vir Weeskinders, wat toe die Sait Faik-stigting gestig het, sy huis in Burgazada in 'n museum in sy naam verander het, en 'n jaarlikse Sait Faik-kortverhaaltoekenning begin het, wat aan die jaar se bestes toegeken is. versameling kortverhale sedert 1955. Baie van Abasıyanık se versamelings kortverhale is in Engels, Duits en Frans vertaal, insluitend “Slaap in die woud”, “A Dot on the Map” en “A Tea Urn”. Meer werke sal na verwagting in 2013 in Engels vertaal word. Vanaand se voorlesing van vyf van Abasıyanık se kortverhale sal opgevoer word deur bekende verhoog- en skermakteurs, Tilbe Saran, Bülent Emin Yarar, Metin Belgin.
