Σελίδα (7-12)
Ήταν κατά τη διάρκεια του μήνα του Ραμαντάν του δεύτερου έτους του
Hegira όταν έγινε φάρμα να πληρώνεις zakât. Το Zakât έχει ένα fard: Είναι
να κρατήσει σε μια ορισμένη στιγμή ένα ορισμένο ποσό της περιουσίας του
zakât, που είναι πλήρης ιδιοκτησία κάποιου και που έχει φτάσει στο
ποσό nisâb,[1] με πρόθεση zakât, και να το δώσει
αυτοί που προέβλεπαν τους μουσουλμάνους όπως διατάχθηκε. Πλήρης ιδιοκτησία σημαίνει
την ιδιοκτησία κάποιου που έχει περάσει από χαλάλ (νόμιμο)
σημαίνει και το οποίο είναι δυνατό και halâl (επιτρέπεται) να χρησιμοποιεί κανείς.
Η περιουσία ενός βακούφ δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Αν κάποιος δεν έχει ανακατέψει
τα δικά του υπάρχοντα με τα υπάρχοντα του harâm όπως αυτά
αποκτήθηκε μέσω σφετερισμού, κλοπής, δωροδοκίας, τυχερών παιχνιδιών ή με πώληση
αλκοόλ, ή αν κάποιος δεν έχει ανακατέψει μεταξύ τους αυτά τα χαράμ
υπάρχοντα που αποκτούσε κανείς από διάφορους ανθρώπους, όπως
Η περιουσία δεν γίνεται ποτέ δική του ιδιοκτησία. Δεν είναι χαλάλ για έναν
να τα χρησιμοποιήσει ή να τα κάνει το μέσο επιβίωσής του. Ενας
δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει για να φτιάξει τζαμιά ή σε άλλες ευσεβείς πράξεις. Το
Δεν είναι φάρσα να πληρώνει κανείς το ζακάτ του. Δηλαδή δεν υπολογίζονται
στον υπολογισμό του nisâb του zakât. Αν οι ιδιοκτήτες τους ή οι κληρονόμοι τους είναι
Είναι γνωστό ότι είναι φάρσα να τους επιστρέψει κανείς αυτά τα αγαθά. Αν είναι
άγνωστο μπορεί κανείς να διανείμει όλα τα (harâm) υπάρχοντα στον
φτωχός σαν ελεημοσύνη αν και κάποιος θα πρέπει (ακόμα) να αποζημιώσει για το
κτήσεις αν εμφανιστούν αργότερα οι ιδιοκτήτες τους ή οι κληρονόμοι των ιδιοκτητών τους
με αίτημα αποζημίωσης. Αν τα κτήματα δεν είναι ανθεκτικά
και θα επιδεινωθεί μέχρι να βρει κανείς τους ιδιοκτήτες τους, επιτρέπεται
[1] Ni sâb me ans bor der. Το όριο μεταξύ πλούτου και φτώχειας
που ορίζεται από τον Is lam is ter med ni sâb.
να τα χρησιμοποιήσει και να αποζημιώσει εκ των υστέρων, δηλαδή να τα πληρώσει
ισοδύναμα ή, εάν τα ισοδύναμά τους δεν είναι διαθέσιμα, να πληρώσετε
τους. Δείτε τον ορισμό του Mulk-i-khabith που δίνεται στις σελίδες
μπροστά και επίσης στο τεσσαρακοστό δεύτερο κεφάλαιο του πρώτου φάσκιλου του
Ατελείωτη Ευδαιμονία. Πρόσωπο που κατέχει μερίδιο σε εταιρεία του
το εμπόριο, αν το μερίδιό του είναι όσο το nisâb, πρέπει να υπολογίσει το
ζακάτ από το μερίδιό του και να το πληρώσει. Ο Ibni 'Âbidîn λέει στο θέμα του
Bey' wa Shirâ (αγορά και πώληση)[1]: «Οι θρησκευτικοί αξιωματούχοι δεν είναι
επιτρέπεται να πουλήσουν τις προμήθειες που πρόκειται να αποκτήσουν από ευσεβείς
ιδρύματα πριν τα πάρουν στην κατοχή τους. Για, αν και αυτοί
είναι νόμιμα δικαιώματα, τα αγαθά που δικαιούνται ένα άτομο
να μην γίνουν ιδιοκτησία του προτού τα πάρει στην κατοχή του. ο
δικαιωματικά ανήκουν οι λείες (ghanima) που αφαιρέθηκαν από τον εχθρό
οι στρατιώτες όταν τους οδηγούν στο Dâr-ul-Islâm. Αλλά το κάνουν
να μην γίνει ιδιοκτησία τους πριν χωριστούν σε μετοχές και
διανέμονται." Για το λόγο αυτό, οι μισθοί και τα ημερομίσθια που εμφ
οι υπηρέτες και οι υπάλληλοι είναι να λάβουν δεν γίνονται δικοί τους
περιουσία πριν τα παραλάβουν. Το ζακάτ ενός μισθού ή ενός μισθού
δεν δίνεται πριν παραληφθεί. Τα χρήματα που τους αφαιρέθηκαν
από συνδικάτα ή ασφαλιστικές εταιρείες ή τις κρατήσεις για αποταμιεύσεις,
ομόλογα, δεν περιλαμβάνονται στον υπολογισμό του zakât. Οταν είναι
που λαμβάνονται χρόνια αργότερα, μόνο τα χρήματα που λαμβάνονται προστίθενται στο βασικό
ποσό για το zakât του έτους. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τα ομόλογα
λαμβάνεται ως αντάλλαγμα για αυτό που πωλείται. Αυτά και μετοχές και χρεόγραφα
περιλαμβάνονται στο zakât κάθε χρόνο.
Ο «ουλαμά» του Μαντχάμπ των Χαναφί δήλωσε ότι είναι φάρδος
κάθε μουσουλμάνος ή μουσουλμάνος που είναι μουκαλάφ, δηλαδή που είναι
διακριτικός και έχει φτάσει στην ηλικία της εφηβείας [η ηλικία που αυτός ή
έχει αρχίσει να γίνεται τζουνούμπ και πρέπει να κάνει την πλύση του
ghusl], και ποιος είναι ελεύθερος, να πληρώσει zakât όταν αυτός ή αυτή έχει το
συνθήκες. Για να πληρώσετε zakât είναι απαραίτητο να τοποθετήσετε τα αγαθά στο
την περιουσία του φτωχού, δηλαδή να του τα παραδώσει. Αν ένας φτωχός
και ο διακριτικός βαλί του ορφανού τον ταΐζει, αυτό δεν μετράει ως ζακάτ.
Αλλά αν δώσει το φαγητό στο ορφανό, ή αν ο βαλί το ντύσει
ορφανό, έχει πληρωθεί το zakât. Αν φάει με το καημένο το ορφανό που
δεν έχει φτάσει στην ηλικία της διακριτικής ευχέρειας, έχει πληρώσει zakât. Το να είσαι α
walî είναι δυνατό με τον διορισμό του κηδεμόνα του ορφανού από το
ο πατέρας του ορφανού ή από δικαστή. Διότι ο διορισμένος έχει
το δικαίωμα να πάρει τα δώρα που θα δώσει στο ορφανό και να δώσει
τους, μπορεί επίσης να αγοράσει ρούχα, τρόφιμα και άλλα απαραίτητα
[1] Δείτε το εικοστό ένατο κεφάλαιο για τον Μπέη και τη Σίρα.
πράγματα με το δικό του zakât, (που πρέπει να πληρώσει,) και να τα δώσει
αυτόν. Είναι γραμμένο στο Bezzâziyya ότι η διατροφή που δίνεται σε κάποιο
φτωχοί συγγενείς με απόφαση δικαστή είναι συγκρίσιμο με αυτό. Ωστόσο το
Το zakât που προορίζεται (να πληρωθεί) σε άλλους φτωχούς πρέπει να πληρωθεί
(μόνο από την ιδιοκτησία του zakât που αφορά) χωρίς καμία
υποκατάσταση. Ο Imâm Nasafî 'rahmatullâhi 'alaih' έγραψε στη Zahîra: «Είναι
είναι γραμμένο στο Ziyâdât[1] ότι ένας πλούσιος δεν θα έχει πληρώσει zakât από
αγοράζοντας τρόφιμα και δίνοντάς τα στους φτωχούς». Είναι γραμμένο στο Bezzâziyya
και στο Fatâwâ-i Hindiyya: «Αν κάποιος δώσει τη σάρκα του Qurbân του
στους φτωχούς με την πρόθεση του zakât των προβάτων κάποιου, δεν θα το κάνει
be zakât." Είναι γραμμένο στο Îdâh[2]: «Το zakât στο οποίο πρέπει να δοθεί
ένα παιδί ή σε έναν παράφρονα μπορεί να δοθεί στον πατέρα του, στον δικό του
συγγενής που είναι ο βαλί του ή με τον ουάσι του».
Και στα τέσσερα Madhâhib (Madhhab), υπάρχουν τέσσερις τύποι
ιδιοκτησία του zakât:
1 – Τετράποδα ζώα που βόσκουν ελεύθερα στα χωράφια για το
μεγάλο μέρος του έτους.
2 – Χρυσός και ασήμι.
Ο συγγραφέας του Durr-ul Muntaqâ 'rahmatullâhi 'alaih'[3] αναφέρει:
«Όταν πάνω από δώδεκα καράτια, πρέπει να πληρωθεί το ζακάτ από χρυσό και ασήμι,
είτε χρησιμοποιούνται ως νόμισμα είτε χρησιμοποιούνται με τρόπο χαλάλ, όπως π.χ
κοσμήματα από γυναίκες ή που χρησιμοποιούνται με χαραμ τρόπο, όπως ανδρικά ρούχα
χρυσά δαχτυλίδια, ή φυλάσσονται για να αγοράσουν κατοικία, φαγητό ή
σάβανα ή κι αν είναι απαραίτητα σαν σπαθί [ή χρυσάφι
δόντι]." Ως εκ τούτου, είναι harâm για τους άνδρες να φορούν χρυσά δαχτυλίδια. Παρακαλώ δες
οι τελευταίες σελίδες του δεύτερου κεφαλαίου της έκτης ταινίας του Endless
Ευδαιμονία.
3 – Εμπορική ιδιοκτησία ή εμπόρευμα για το οποίο αγοράζεται
εμπόριο και διατηρούνται για το εμπόριο.
Κατά την εξήγηση των αιτιών και των συνθηκών του zakât,
Ο Hadrat Ibni 'Âbidîn 'rahmatullâhi 'alaih' δήλωσε: «Η ιδιοκτησία
θα έπρεπε να είχε αγοραστεί με σκοπό τη διαπραγμάτευση. Ακόμα κι αν ένα
προτίθεται να εμπορεύεται πράγματα που προέρχονται από χερσαίες περιοχές που υπόκεινται σε
«Ushr, ή που αποκτώνται μέσω κληρονομιάς, ή που έχουν
γίνονται ιδιοκτησία κάποιου όταν τα έχει αποδεχτεί, όπως π.χ
[1] Γράφτηκε από τον Muhammad Shaybânî 'rahmatullâhi ta'âlâ 'alaih', (135
[752 μ.Χ.], Wâsit – 189 [805], Ray.)
[2] Ή Izâh, ένα σχόλιο, που απέδωσε ο Kermânî, στους Mukhtasar-iQudûrî, το οποίο με τη σειρά του είχε γραφτεί από τον Abul-Husayn 'Ahmad bin
Muhammad Baghâdî 'rahmatullâhi 'alaih'.
[3] Alâ-ud-Dîn Haskafî, (1021, Haskaf – 1088 [1677 μ.Χ.].)
δώρα και κληροδοτήματα, δεν γίνονται εμπορική ιδιοκτησία.
Διότι, η πρόθεση συναλλαγής ισχύει μόνο για αγοραπωλησίες. Για
Για παράδειγμα, εάν κάποιος που παίρνει σιτάρι από το χωράφι του το πληρώσει
Το Ushr ή όποιος έχει αποκτήσει ουρούζ μέσω κληρονομιάς το κρατά μαζί του
η πρόθεση να το πουλήσει, και αν είναι μεγαλύτερο από το ποσό της nisâb
και διατηρείται για περισσότερο από ένα χρόνο, δεν είναι απαραίτητο να καταβληθεί
zakât." Αν σπείρει στο χωράφι του το σιτάρι που αγόρασε
εμπορεύεται [για να πουλήσει], ή εάν σκοπεύει να χρησιμοποιήσει προσωπικά το ζώο
ή το ύφασμα που αγόρασε για εμπόριο, δεν είναι πια
εμπορική ιδιοκτησία. Αν αργότερα σκοπεύει να το πουλήσει, δεν το κάνει
γίνει εμπορική ιδιοκτησία. Τα αγαθά που αποκτά πουλώντας
ή με την ενοικίασή του να γίνει εμπορική ιδιοκτησία. Εάν μετά την αγορά
προτίθεται να πουλήσει το ακίνητο που έχει αγοράσει για χρήση, ή αν
κατά την απόκτηση σκοπεύει να πουλήσει το ουρούζ που έχει αποκτήσει
από κληρονομιά ή τέτοια πράγματα όπως δώρα, κληροδοτήματα και ελεημοσύνη που
γίνονται ιδιοκτησία του με την αποδοχή τους ή εάν σκοπεύει να πουλήσει
το σιτάρι που παίρνει από το χωράφι του, δεν γίνονται εμπορικά
ιδιοκτησία. Αν τα πουλήσει και αν τα πουλάει σκοπεύει
χρησιμοποιεί στο εμπόριο το ουρούζ το οποίο (παίρνει σε αντάλλαγμα για αυτά και
ποια) είναι τα θέματά τους (badals), αυτά τα badal (τιμές, αξίες)
γίνει εμπορική ιδιοκτησία. Γιατί, το εμπόριο είναι μια δραστηριότητα. Δεν ειναι
συμβαίνουν μόνο με πρόθεση. Είναι απαραίτητο να ξεκινήσει επίσης.
Αλλά η αποχή από το εμπόριο γίνεται μόνο με πρόθεση. Στην πραγματικότητα,
Η αποχή από τα πάντα μπορεί να γίνει μόνο με πρόθεση.
Ομοίως, δεν γίνεται κανείς μουσαφίρ και δεν σπάει μόνο τη νηστεία του
με μια πρόθεση. Ούτε ένας άπιστος γίνεται μουσουλμάνος ή ένας
ζώο sâima[1]. Αλλά το αντίστροφο από αυτά συμβαίνει μόνο με ένα
πρόθεση. Τα χρυσά και ασημένια αντικείμενα και τα χαρτονομίσματα κάποιου είναι
ιδιοκτησία του zakât, με όποιο μέσο κι αν τα έχει αποκτήσει κανείς.
4 – Πράγματα που βγαίνουν από κάθε είδους γη που ποτίζονται
βροχές, ποτάμια ή ρυάκια και τα οποία δεν φορολογούνται με kharâj, (ακόμα
εάν δεν είναι είδη γης με 'Ushr), ή από τη γη
που ανήκει σε ένα Βακφ (ευσεβές ίδρυμα). Το zakât τους ονομάζεται
'Ushr. Έχει διαταχθεί στο εκατόν σαράντα πρώτο âyat
του An'âm Sûra του Κορανίου να πληρώσει το 'Ushr,[2] και ήταν
διευκρινίστηκε σε ένα hadith-i-sherîf για να δώσει το ένα δέκατο. Το Ushr είναι το ένα δέκατο
των καλλιεργειών. Αλλά το kharâj μπορεί να είναι ένα πέμπτο, ένα τέταρτο, ένα τρίτο ή
Ήμισυ. Είναι απαραίτητο να πληρώσετε είτε το Ushr είτε το kharâj της γης. ΕΝΑ
[1] Δείτε ΤΟ ZAKÂT ΤΩΝ ΖΩΩΝ, στις επόμενες σελίδες.
[2] «…Τρώτε από τους καρπούς τους στην εποχή τους, αλλά αποδώστε τα τέλη που είναι
κατάλληλη την ημέρα που συγκεντρώνεται η σοδειά. …» (6:141)
πρόσωπο που είναι υπόχρεο σε ανθρώπους δεν αφαιρεί το ποσό των
το χρέος του, αλλά πληρώνει το ακριβές ποσό του «Ushr» του.
Υπάρχει μια φάρδα στο zakât: Να κάνω μια πρόθεση (niyyat). Ενα
η πρόθεση γίνεται με την καρδιά. Όταν κάνετε κράτηση ή δίνετε το
zakât της περιουσίας κάποιου, αν κάποιος σκοπεύει, «Θα πληρώσω το zakât για
Για χάρη του Αλλάχ», και μετά λέει ότι κάποιος το δανείζει ή ότι το δίνει ως
ένα δώρο δίνοντάς το στον φτωχό ή στο άτομο που έχει κανείς
όρισε αναπληρωτή κάποιου να το πληρώσει στους φτωχούς για λογαριασμό του, είναι
δεκτός. Τα λόγια δεν είναι σημαντικά. Αν κάποιος σκοπεύει για zakât και
για ελεημοσύνη την ίδια στιγμή, γίνεται zakât σύμφωνα με τον Imâm-iAbû Yûsuf. Σύμφωνα με τον Imâm-i-Muhammad 'rahmatullâhi ta'âlâ
«alaih», ωστόσο, είναι ελεημοσύνη, και κανείς δεν έχει πληρώσει το zakât του. ο
Το χρέος του zakât ενός ατόμου που έχει πεθάνει εξ αδιαθέτου δεν πρέπει να πληρωθεί
από την περιουσία που έχει αφήσει πίσω του. Διότι, θα έπρεπε να είχε σκοπό
να το πράξουν. Οι κληρονόμοι του μπορούν να το πληρώσουν από τη δική τους περιουσία. [Σε αυτό
περίπτωση που το isqât[1] του zakât θα έχει εκτελεστεί]. Αν το κάνει κανείς
δεν σκοπεύετε να κρατάτε το zakât ή όταν το δίνετε στους φτωχούς
και σκοπεύει πολύ μετά τη χορήγηση του, είναι αποδεκτό εφόσον το
περιουσία είναι στην κατοχή των φτωχών. Η πρόθεση που κάνει κανείς
ενώ το να δίνεις το zakât στον αναπληρωτή του είναι αρκετό. Δεν είναι απαραίτητο
για να σκοπεύει και ο βουλευτής ενώ το πληρώνει στους φτωχούς. Είναι επίσης
επιτρεπόμενο να διορίσει κανείς έναν zimmî, δηλαδή έναν συμπατριώτη που
ανήκει σε άλλη θρησκεία, αναπληρωτής κάποιου να πληρώσει το zakât του στο
Μουσουλμάνοι φτωχοί. Ωστόσο, δεν επιτρέπεται να στείλει κανείς ένα zimmî ως δικό του
αναπληρωτής για το Χατζ (προσκύνημα). Γιατί, μόνο ο ίδιος ο πλούσιος έχει
να σκοπεύω για zakât. Ωστόσο, για το Χατζ πρέπει να σκοπεύει και ο βουλευτής.
Αν ο πλούσιος πει (και σκοπεύει) ότι είναι ελεημοσύνη ή ότι είναι
kaffârat ή ότι είναι δώρο ενώ δίνει το zakât στον αναπληρωτή του
και αν σκοπεύει για zakât πριν το δώσει ο αναπληρωτής του με το
πρώην πρόθεση για τους φτωχούς, θα είναι αποδεκτή.
Αν ένα άτομο που είναι βουλευτής δύο πλουσίων ανακατεύει τους
zakâts μεταξύ τους χωρίς να το γνωρίζουν και μετά το δίνει
στους φτωχούς, το zakât δεν έχει πληρωθεί. Ο βουλευτής έχει δώσει ελεημοσύνη.
Ο βουλευτής θα πληρώσει τα zakâts. Ενώ το εξηγούσε αυτό στο
ενδέκατη σελίδα, ο Ibni 'Âbidîn αναφέρει: «Έχοντας ανακατέψει τα δύο
ποσά zakât μεταξύ τους, έχουν γίνει ιδιοκτησία του.
Έχει δώσει στους φτωχούς τη δική του περιουσία». Αν τα έχει ανακατέψει με
την άδεια των δύο πλουσίων ή αν έχει πάρει άδεια
αφού τα ανακατέψεις και πριν τα δώσεις στους φτωχούς είναι
δεκτός. Επιτρέπεται για πρόσωπο που είναι αναπληρωτής του
[1] Δείτε το εικοστό πρώτο κεφάλαιο για το 'isqât'.
φτωχός να ανακατεύει τα zakâts που έλαβε χωρίς να τους ενημερώσει και
μετά να τα πληρώσει στους φτωχούς. Έχει ειπωθεί (από κάποιους
savants) ότι επιτρέπεται και στον βουλευτή των δύο πλουσίων
άτομα να τα πληρώσουν μετά την ανάμειξή τους χωρίς άδεια. Αν ένας πλούσιος
άτομο λέει σε άλλο άτομο, [ή γράφει σε ένα άτομο που ζει
στο εξωτερικό,] «Δώστε τόσο χρυσό ως zakât για λογαριασμό μου» (ή αν αυτός
γράφει σε ένα άτομο σε άλλη πόλη με γράμμα), και αν το τελευταίο αγοράσει το
χρυσός παρήγγειλε με δικά του χρήματα και το δίνει στους φτωχούς, είναι
δεκτός. Σύμφωνα με τον Imâm-i Yusûf 'rahmatullâhi 'alaih', αυτό
Το άτομο θα ζητήσει τα χρήματά του από τον πλούσιο αργότερα. Ο Imâm-iMuhammad 'rahmatullâhi ta'âlâ 'alaih' είπε: «Μπορεί να το ζητήσει αν
ο πλούσιος του είπε ότι θα τον πλήρωνε αργότερα. Αλλιώς αυτός
δεν μπορεί να το ζητήσει». Έχει ειπωθεί (από σοφούς) ότι αν ο βουλευτής
δίνει το zakât που έχει σε φτωχούς ανθρώπους που δεν προτείνονται από τους πλούσιους
άτομο και αν ο πλούσιος συμφωνήσει αργότερα, είναι αποδεκτό. Αν ένα
πρόσωπο που είπε (στον αναπληρωτή του), «Δώσε ελεημοσύνη στους φτωχούς πάνω μου
εκ μέρους», δεν είπε επίσης, «θα σας πληρώσω αργότερα», δεν θα (έχει
να) τον πληρώσει. Ένας πλούσιος μπορεί να δώσει στον αναπληρωτή του όσο ζακάτ
θα ήθελε να έχει διανείμει στους φτωχούς. Ο βουλευτής των φτωχών
Οι άνθρωποι δεν μπορούν να λάβουν zakât περισσότερο από το ποσό της nisâb για τον καθένα
φτωχός άνθρωπος. Ο βουλευτής ενός φτωχού αποκτά την κατοχή του (το
του φτωχού) zakât, σημαίνει ότι ο φτωχός έχει τα δικά του
zakât. Η περιουσία που καταβάλλεται με αυτόν τον τρόπο είναι περιουσία του φτωχού. ο
zakât δεν καταβάλλεται για ζώα και εμπορικά αγαθά που ανήκουν σε α
Waqf, (το οποίο εξηγείται στο σαράντα τέταρτο κεφάλαιο.)
Ατελείωτη Ευδαιμονία
