Οι ηγέτες των ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι εισέβαλαν στο Ιράκ για ελευθερία και επρόκειτο να κάνουν τη Μέση Ανατολή ασφαλή για τη δημοκρατία. Αυτού του είδους η υποκρισία συνεχίζεται αμείωτη μέχρι σήμερα, καθώς Σύριοι, Ιρακινοί, Λίβυοι και Αφγανοί εξακολουθούν να προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει σε έθνη που έχουν υποστεί πόλεμο, όπου οι παγκόσμιες δυνάμεις ανακατεύονται, σκοτώνουν και παρεμβαίνουν για δεκαετίες. Μετά την αναμενόμενη αποτυχία στο Αφγανιστάν και τη συντριβή της ιρακινής κοινωνίας το 2003 και τη δολοφονία περισσότερων από 500,000 αμάχων, σήμερα οι ΗΠΑ εξακολουθούν να έχουν ελεύθερα χέρια, ακόμη και όταν το ΝΑΤΟ και τα κράτη της Σαουδικής Αραβίας υποστηρίζουν τρομοκράτες που απειλούν τη συριακή κυβέρνηση και τις πολιτικές του Ιράν και της Ρωσίας .
Μετά από περίπου έξι χρόνια εμφυλίου πολέμου στη Συρία και πάνω από δεκατρία χρόνια από την ανήθικη και φρικτή εισβολή του συνασπισμού στο Ιράκ, η άποψη των ΗΠΑ για τα γεγονότα στη Συρία και το Ιράκ εξακολουθεί να είναι θλιβερή. Ακόμη και όταν δέκα και τριάντα εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο διαδήλωσαν ενάντια στον πόλεμο του Ιράκ τον Φεβρουάριο του 2003, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου συνέχισαν να πιέζουν και να απειλούν πιθανές κυβερνήσεις συνασπισμού, χρησιμοποιώντας φερέφωνα των μέσων ενημέρωσης ως τσιράκια τους. Καθώς η δημοκρατική βούληση του ελεύθερου κόσμου βρισκόταν σε ομοφωνία, οι ηγέτες των ΗΠΑ ήταν απασχολημένοι με το να απορρίψουν ό,τι είχε απομείνει από τη συνείδησή τους καθώς κάθισαν στα πόδια τους σχεδιάζοντας μαζικές παραβάσεις και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Ωστόσο, ενώ ευρύτερα ζητήματα παραμένουν άλυτα καθώς οι προτεραιότητες της Ρωσίας είναι απλώς να σταματήσει το ISIS στη Συρία και να παράσχει υποστήριξη στον Άσαντ, οι ΗΠΑ θα πρέπει να επανεξετάσουν την επιθυμία τους να εκδιώξουν τον Πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ για να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση του ISIS. Η Ρωσία είναι τραυματισμένη και έχει νόμιμες απειλές για την ασφάλεια εντός της επικράτειάς της καθώς και σε ορισμένες πρώην δημοκρατίες, συγκεκριμένα στον Καύκασο (Τσετσενία, Νταγκεστάν και Ινγκουσετία) και στα κράτη της Κεντρικής Ασίας, κυρίως στο Τατζικιστάν. Η πικρή αλήθεια είναι ότι όλη η στρατηγική των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή είναι μια ψευδαίσθηση και μια τραγωδία.
Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τη Σαουδική Αραβία, ένα άκαμπτο, ενοριακό βασιλικό καθεστώς με ολοκληρωμένη στρατιωτική τεχνολογία, πολιτικές συμμαχίες, ακόμη και συμβασιούχους μισθοφόρους στον παράνομο πόλεμό της εναντίον της Υεμένης. Στο Ισραήλ, οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τη μεγαλομανή, υπεροπτική στάση του Νετανιάχου με δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο και τη στρατιωτική δικτατορία της Αιγύπτου του στρατηγού Abdel Fattah Al Sisi με κλειστά μάτια.
Χωρίς αμφιβολία, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα των ΗΠΑ στην πολιτική τους για τη Μέση Ανατολή είναι η παρέμβαση από το Ιράν. Η κύρια ώθησή του είναι το πυρηνικό τους πρόγραμμα και ότι το κρυφό πρόγραμμα υπήρχε μέχρι το 2009, ακόμη και όταν ο Γκάρεθ Πόρτερ έγραψε σε ένα δοκίμιο του Συμβουλίου Πολιτικής Μέσης Ανατολής ότι η Εκτίμηση Εθνικής Πληροφοριών των ΗΠΑ του 2007 επιβεβαίωσε τον τερματισμό του προγράμματος το 2003. Επιπλέον, ο ίδιος ο πρώην διευθυντής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (IAEA) El-Baradei θεώρησε τα έγγραφα για τα όπλα μετά το 2003 ως πλαστά. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ συνέχισαν την αντι-ιρανική πολιτική τους και στόχευσαν τους πυρηνικούς επιστήμονες του Ιράν, διέδιδαν επιβλαβείς οικονομικές κυρώσεις, κατασκεύασαν πυρηνικά έγγραφα και υποστήριξαν ακόμη και σκληροπυρηνικές τρομοκρατικές ομάδες για να ρίξουν το καθεστώς που επηρέασε δυσμενώς αθώους Ιρανούς πολίτες. Τόσο πολύ για την πρόοδο και τη δημοκρατία, αλλά αυτό ήταν που περίμεναν οι Ιρανοί από τις πολιτικές των ΗΠΑ και τον κατηχημένο πόλεμο.
Οι συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας τον Δεκέμβριο του 2015, με επικεφαλής τον Τζον Κέρι και τον Σεργκέι Λαβρόφ, επανέλαβαν την αμφίβολη κομματική γραμμή ότι η Ρωσία στοχεύει άδικα τους φιλοαμερικανούς αντάρτες κατά του Άσαντ και όχι το ίδιο το ISIS.
Οι ΗΠΑ επανέλαβαν ότι το ISIS θα ηττηθεί, αλλά προς το παρόν το σχέδιο είναι να τους περιοριστεί. Ενώ οι δυτικές χώρες δεν είναι στην πραγματικότητα σχεδόν απόλυτα ασφαλείς από την τρομοκρατία, οι απειλές για τους αμάχους στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική από τη διαφορετική σειρά ριζοσπαστικών κινημάτων και τρομοκρατών δεν φαίνεται να περιορίζονται καθόλου. Αυτό που στην πραγματικότητα φαίνεται είναι απλώς περιοχές που έχουν παραμεληθεί και εκμεταλλευτεί ο παγκόσμιος καπιταλισμός, όπου κυριαρχούν η αταξία και η βία, και οι πολέμαρχοι είναι επικεφαλής. Αντί για έναν ειρηνικό ενωμένο αραβικό κόσμο, έχουμε μια χούφτα από τα πιο ισχυρά κράτη που χρησιμοποιούν πόλεμο αντιπροσώπων, κρυφές ενέργειες και οικονομική καταπάτηση για να ελέγξουν τα δικά τους φέουδα.
Εάν δημιουργηθεί ένα ενιαίο κίνημα αλληλεγγύης για τα ανθρώπινα δικαιώματα στον αραβικό κόσμο, ίσως είναι δυνατό για τις ΗΠΑ και άλλες υπερδυνάμεις να κόψουν την αρχαϊκή και τυραννική καταπίεσή τους προς τη διαιρεμένη μουσουλμανική Ούμμα που θα έπρεπε να είχαν κάνει εδώ και χρόνια. Αντιμετωπίζοντας την αυταπάτη της περιφερειακής υπεροχής και την επιδημία θρησκευτικών συγκρούσεων και δουλεύοντας σε ενότητα με όσους αντέχουν και επιβιώνουν κάτω από τεράστιες κακουχίες, οι μουσουλμάνοι που ζουν στον αραβικό κόσμο μπορούν να βελτιωθούν και να διαλυθούν λιγότερο. Κατανοώντας τα προβλήματα, τις ελπίδες και τις ανησυχίες των απλών ανθρώπων, μπορεί να μην είναι πολύ αργά για τους μουσουλμάνους ηγέτες να διασώσουν τη λειτουργία και την αξιοπρέπειά του. Ακούγοντας αυτούς που δεν έχουν εξουσία και απορρίπτοντας την επιρροή των ΗΠΑ που χρησιμοποιεί την περιφερειακή σύγκρουση ως αντίδραση στα δικά τους κεκτημένα πολιτικά συμφέροντα, μπορεί να δημιουργηθεί ένα λαμπρότερο μέλλον.
Ωστόσο, αυτό μπορεί να γίνει μόνο με τη βοήθεια ειλικρινούς ηγεσίας, εστιάζοντας στις δομικές ανισορροπίες της περιφερειακής ασφάλειας και απορρίπτοντας τα καταστροφικά μονοπάτια των παραπλανημένων ηγετών και των εθνών που προκαλούν τον όλεθρο στη Συρία, το Ιράκ και παγκοσμίως.
