مفهوم سرمایه داری دقیقا در مرکز جهان. اصطلاحی که امروزه پیشتاز است. سفر دسته جمعی از زبان به زبان، از خانه به خانه، کشور به کشور، بین قاره ای. سرمایه داری از قرون وسطی در دنیای جهانی شده که مرزها برداشته شده، تجارت آزاد شده است، به سرعت بر جغرافیاها تسلط داشته است.
سرمایه داری که دنیا از آن نام برد چه بود؟ آیا جهان هستی از این ادبیات آنطور که گفته می شود می ترسد؟ یا آیا سرمایه داری از رسیدن به پایان با دفاع از ایدئولوژی و اصطلاحات قوی می ترسد؟ از این نقطه شروع، اعمال قدرت سرمایه داری بر جهان اصطلاحی بود برای تعریف نظام اقتصادی و اجتماعی دوره های خود از سوسیالیست های فرانسوی مانند پرودون در نوزدهم. قرن. آنها از اصطلاح سرمایه داری برای بیان یک سیستم اجتماعی و اقتصادی استفاده کردند که امیدوار بودند در میان مدت یا بلندمدت با سوسیالیسم جایگزین شود. اقتصاد بازار آزاد، نظام لیبرال یا اقتصاد مختلط سرمایه داری را تعیین می کند. سرمایه داری با مالکیت خصوصی ابزارهای تولید، هماهنگی تصمیمات از طریق مبادله به عبارت دیگر بازار و ایجاد انباشت سرمایه از طریق نهادهای مالی توصیف می شود. این تعریف سرمایه داری را در مقابل سوسیالیسم قرار می دهد. با این حال، به گفته کارل مارکس، همانطور که سرمایه داری جایگزین فئودالیسم قدیمی شد، کمونیسم به عنوان یک جامعه بی طبقه جایگزین سرمایه داری پس از یک فرآیند گذار سیاسی می شود که "دولت فقط دیکتاتوری انقلابی پرولتاریا است".
با این حال، این یک واقعیت قابل قبول است که اصطلاح سرمایه داری شایسته توجه است. سرمایه داری نظام اقتصادی است که شخصیت غالب آن سرمایه دار است. و این سرمایهدار بهعنوان صاحب سرمایهای در نظر گرفته میشد که تلاش میکند سرمایهای را که در دست دارد با سرمایهگذاری در آن مولد کند یا کارآفرینی که تصمیم میگیرد از این سرمایه در شرکت خود استفاده کند. آنها پذیرفتند که این انباشتی که ما آن را سرمایه گذاری یا تشکیل سرمایه می نامیم برای کسب سود توسط نهادهای خصوصی یا کارآفرینان تحقق می یابد. در واقع برآورده کردن هزینه های تولید اصلاً مهم نبود، ایجاد سود مهم بود. این دوباره به سرمایه گذاری تبدیل می شود و تجارت رشد می کند. این ریاضیات سرمایه داری است. قانون رشد قانون منافع مشترک بود. وقتی این دیدگاه در مقیاس ملی گسترش یابد، اقتصاد کشور سرمایه داری به عنوان سیستمی که هدف آن رشد است پذیرفته می شود. رشد البته رشد ثروت است و به صورت تجمعی عمل می کند. به عبارت دیگر، توقف با ماهیت سرمایه داری عجیب است.
در حالی که سرمایه داری با اطمینان و بدون امتیاز دادن به قوانین پیشرفت می کرد، در دیدگاه ها و جغرافیای جهانی با مشکلاتی روبرو بود. البته من در مورد بعد اسلام صحبت می کنم. بعد اسلامی به سرمایه داری چه می گوید؟ این سخنان از یک مجله تجاری هفتگی که در فرانسه منتشر می شود نقل شده است: «اگر بانکداران وال استریت به خاطر منفعت خواری می کردند، طبق شرع عمل می کردند، بحران به این نقطه نمی رسید». از نظر بیفلز اسلام مخالف پول درآوردن است» و معادل این اصل در اصطلاح مالی مدرن این است که «در مقابل هر وامی باید دارایی وجود داشته باشد».
سرمایه داری به عنوان گسترده ترین و قوی ترین نظام اقتصادی امروز از نظر مبانی فلسفی، هدف و نتایج با اسلام مخالف است. ماتریالیسم اساس است. هدف پیش بینی شده برای انسان رسیدن به غنای مادی و مصرف آن به دلخواه است. آزادی نامحدود به فردی که مایل به دستیابی به این هدف است اعطا می شود. بنابراین فرصت طلبی و بی رحمی از اصول اخلاقی آن است. افرادی که آن را برای کسب سود بیشتر هدایت می کند، نباید از نظر علایق با هیچ مانعی روبرو شوند. همه اینها سرمایه داری را به سمت نظام غیرانسانی سوق داد. از آنجایی که آزادی نامحدود اعطا شده به فرد و حاکمیت "اجازه دهید انجام دهند" برای صاحبان سرمایه خوب بود و بیشتر به فقیر شدن و استثمار توده های بزرگ منجر شد. شور مالکیت سرمایه داری باعث شد که سرمایه داری از مرزها عبور کند و به جهان گسترش یابد و به ویژه منابع طبیعی کشورهای فقیر را غارت کند.
با در نظر گرفتن نظام اقتصادی جهان، در حالی که جوامع با فقر دست و پنجه نرم می کنند، سرمایه داران از درآمدهای مهم جهان سوء استفاده می کنند، روز به روز برای افزودن درآمد جدید به بودجه خود مبارزه می کنند. برخی از رهبران عقاید گفتند که اسلام شامل یک برداشت اقتصادی سوسیالیستی است. دیدیم که قذافی لبنان را سوسیالیست معرفی کرد و این را گفت ما نیازی به قانون اساسی نداریم که توسط انسان نوشته شده باشد. از سوی دیگر این توجه را به خود جلب می کند که مخالفان اسلامی که غرب را دوست ندارند در جهان با نظم سرمایه داری غرب در زمانی که قدرت در میان است ادغام می شوند. بسیاری از سیاستمداران و اقتصاددانان هستند که فکر می کنند اسلام سوسیالیست نیست، سرمایه داری است و این را می گویند «اسلام نگرش اقتصاد سرمایه داری مبتنی بر مالکیت فردی داشت». اما دیدگاه کلی این است که حاکمیت نظام سرمایه داری بر نظم اقتصادی در جهان جهانی، همه راه ها و حتی جغرافیاها را داوطلبانه در اختیار سرمایه داری قرار می دهد!
کارل مارکس یکی از مخالفان این دوره به سرمایه داری اشاره می کند و می گوید که ممکن است چیزهای فاسدی در ذات یک سیستم وجود داشته باشد که ثروت را بدون کاهش فقر افزایش می دهد. وی همچنین به خطر نرخ رشد عادی سرمایه داری اشاره کرد و بر آن تاکید کرد «آخرین سرمایهداری که ما به دار خواهیم آویخت، کسی خواهد بود که طناب را برای آویزان کردن به ما میفروشد.» روشن است که سرمایه داری به عنوان نظام اقتصادی مسلط بر جهان امروز، ابعاد تأثیرات گسترده ای را ایجاد می کند که فراتر از محیط اقتصادی است. اما معتقدم که قرون اقتصادی آینده روابط تاریخی و توسعه سرمایه داری را بر اساس همبستگی سوسیالیسم و دموکراسی تحلیل خواهد کرد و مسیر مدیریت اقتصاد جهانی را به سوی عدالت خواهد چرخاند.
