دهان را باز کنید، پا را وارد کنید

گاف های کلاسیک کمپین سیاست خارجی ریاست جمهوری.

همانقدر که ممکن است در یک سطح آنها را دوست داشته باشیم، کمپین های ریاست جمهوری شرکت های افتضاحی هستند. نامزدهای هر دو حزب خود را در معرض یک سری به ظاهر بی‌پایان شام‌های مرغ بد در هالیدی اینس قرار می‌دهند، صدها گردهمایی زیر باران و درخشش را طی می‌کنند و برنامه سفری را که به نظر می‌رسد توسط خود شیطان تنظیم شده است، در آغوش می‌گیرند. امروزه، انتخابات ریاست جمهوری آمریکا کمتر و کمتر شبیه یک انتخاب آگاهانه به نظر می رسد تا یک شاخه عجیب و غریب از برخی نمایش های بازی ژاپنی که برای شکنجه رقبای آن طراحی شده است.

در این پرتو و با کمی همدردی است که ما شش گاف مهم سیاست خارجی دوران ریاست جمهوری مدرن را در نظر می گیریم.

[vsw id=”fSdSiBehQpI” source=”youtube” width=”425″ height=”344″ autoplay=”no”]

شستشوی مغزی

جورج رامنی او را به عنوان یک کاندیدای ریاست جمهوری معرفی می کرد: خوش تیپ، مدیر تجاری موفق و فرماندار سابق محبوب. با این حال، در پایان یک روز طولانی مبارزات انتخاباتی در آگوست 1967، رامنی به طور غیرقابل جبرانی کمپین ریاست جمهوری خود را غرق کرد، زمانی که سعی کرد به لو گوردون از WKBD-TV در دیترویت توضیح دهد که چرا در ابتدا از جنگ در ویتنام حمایت کرد و بعداً با آن مخالفت کرد. رامنی در مورد فروش سختی که ژنرال های آمریکایی در طول سفر سال 1965 به آن کشور به او داده بودند، گفت: "وقتی از ویتنام برگشتم، بزرگترین شستشوی مغزی را که هر کسی می تواند انجام دهد، انجام دادم." رامنی استدلال کرد که جنگ یک تراژدی بود و دیگر لازم نیست ایالات متحده «در ویتنام جنوبی برای توقف تهاجم کمونیست ها در جنوب شرقی آسیا دخالت کند». در گذشته، رامنی هم در مورد جنگ و هم در مورد تمایل ژنرال‌های آمریکایی به افزایش شدید موفقیت‌های ادعایی خود در زمین درست می‌گفت. مهم نبود، کلمه "شستشوی مغزی" آنقدر پر بار بود که رامنی توسط مخالفان وحشیانه و توسط کمدین ها مورد تمسخر قرار گرفت. سناتور یوجین مک کارتی شاید تندترین خار را بر زبان آورد و گفت که در مورد رامنی شستشوی مغزی لازم نیست، «یک آبکشی سبک کافی بود».

[vsw id=”player_embedded” source=”youtube” width=”425″ height=”344″ autoplay=”no”]

جنگ های دموکرات

در اکتبر 1976، باب دول و والتر موندل در سالن تئاتر آلی در هیوستون، تگزاس، برای اولین مناظره نامزد معاون رئیس جمهور ملاقات کردند. دول که سخت تلاش کرده بود تا شهرت عمومی را به دلیل بداخلاقی کاهش دهد، تلاش‌هایش را در فضایی که تنها یک پاسخ از تریبون‌اش از بین رفت، دید. دول گفت: «روز پیش متوجه شدم. اگر کشته‌ها و مجروحان جنگ‌های دموکرات‌ها در این قرن را جمع کنیم، حدود 1.6 میلیون آمریکایی می‌شود - برای پر کردن شهر دیترویت کافی است.» این تصور که یک سیاستمدار به نوعی جنگ جهانی دوم را به عنوان یک جنگ دموکرات یا جمهوری خواه اعلام می کند، حساسیت رای دهندگان میانه رو را شوکه کرد. مری مک‌گروری، روزنامه‌نگار لیبرال، آن را «لحظه‌ای وحشتناک و رقت‌انگیز، که فکر رابرت دول در دفتر بیضی شکل را برای بسیاری از آمریکایی‌ها غیرقابل تصور کرد، همان‌طور که آشکارا برای او غیرقابل تصور است».

[vsw id=”player_embedded” source=”youtube” width=”425″ height=”344″ autoplay=”no”]

هیچ تسلط شوروی بر اروپای شرقی وجود ندارد

ظاهرا سال 1976 سال خوبی برای اشتباهات سیاست خارجی بود. در جریان مناظره ریاست جمهوری بین رئیس جمهور جرالد فورد و رقیب جیمی کارتر، مکس فرانکل از نیویورک تایمز از فورد درباره توافقنامه هلسینکی و اتحاد جماهیر شوروی پرسید. در دفاع از این پیمان، فورد اعلام کرد: "هیچ تسلط شوروی بر اروپای شرقی وجود ندارد و هرگز تحت مدیریت فورد نخواهد بود." فرانکل، در کمال ناباوری، توضیح خواست: «آیا متوجه شدم که می‌گویید قربان، روس‌ها از اروپای شرقی به‌عنوان حوزه نفوذ خود برای اشغال بیشتر کشورهای آنجا استفاده نمی‌کنند و با نیروهای خود مطمئن می‌شوند که این یک منطقه است. منطقه کمونیستی؟» فورد سرسختانه به حفاری ادامه داد: «من باور نمی کنم که لهستانی ها خود را تحت سلطه اتحاد جماهیر شوروی بدانند.» در پشت صحنه، جک گرموند، گزارشگر، استوارت اسپنسر، استراتژیست ارشد کمپین فورد را تماشا می‌کرد که به مشاور امنیت ملی فورد برنت اسکوکرافت روی آورد و پرسید: «آیا شوروی در لهستان نیرو ندارد؟» پاسخ عبوس اسکوکرافت: "چهار لشکر."

[vsw id=”player_embedded” source=”youtube” width=”425″ height=”344″ autoplay=”no”]

من در واقع به ۸۷ میلیارد دلار رای دادم قبل از اینکه به آن رای منفی بدهم.

جان کری بعداً آن را «یکی از آن لحظات نامفهوم» نامید، اما اظهارات او در دانشگاه مارشال در هانتینگتون، ویرجینیای غربی، زندگی خود را به خود گرفت. در واقع، «من قبل از مخالفت با آن موافق بودم» در آگاهی عمومی رخنه کرده است و تبدیل به نقل قولی شده است که در مسیر مبارزات انتخاباتی به معنای فلیپ فلاپری است. اکثر مردم حتی به یاد نمی آورند که کری در وهله اول در مورد چه چیزی صحبت می کرد (این رای او علیه 87 میلیارد دلار تخصیص اضافی برای هزینه های نظامی در افغانستان و عراق بود). این اظهار نظر به ویژه ویرانگر بود زیرا به این مم که توسط جمهوری خواهان هدایت می شد، تغذیه می کرد که کری برای رهبری جنگ جهانی علیه تروریسم آنقدر نرم و بلاتکلیف است که نمی توان به او اعتماد کرد.

[vsw id=”JXL86v8NoGk” source=”youtube” width=”425″ height=”344″ autoplay=”no”]

من می توانم روسیه را از خانه خود ببینم

این یک جمله پیچیده است، به این دلیل که سارا پیلین در واقع هرگز عبارتی را که بیشتر به عنوان معروف ترین نقل قول او شناخته می شود، به زبان نیاورد. وقتی چارلی گیبسون از ABC از پیلین پرسیده شد که آیا دیدگاه خاصی از نزدیک بودن آلاسکا به روسیه دارد یا خیر، پیلین پاسخ داد: «آنها همسایه های همسایه ما هستند، و شما در واقع می توانید روسیه را از خشکی اینجا در آلاسکا ببینید. جزیره ای در آلاسکا.” متأسفانه برای پیلین، دو روز بعد، تینا فی و امی پولر در حالی که از پیلین و هیلاری کلینتون در حال ارائه یک پیام مشترک تقلید کردند، قطعه طنز ویرانگری را ارائه کردند. هنگامی که فی-آس-پلین در این طرح چهچه‌یک گفت: «و من می‌توانم روسیه را از خانه‌ام ببینم»، به سرعت در تصورات عمومی جمعی تثبیت شد. و مانند نقل قول قبلی کری، "من می توانم روسیه را از خانه خود ببینم" به صورت مختصر تبدیل شده است. اگر کری نماد تلنگر بود، پیلین در سیاست خارجی تجسم یک هیچ گرایی تهاجمی شد.

[vsw id=”player_embedded” source=”youtube” width=”425″ height=”344″ autoplay=”no”]

با کسانی که این حملات را انجام دادند، همدردی کنید

رامنی من او را به عنوان یک نامزد ریاست جمهوری توصیه می کند: خوش تیپ، یک مدیر تجاری موفق، و یک فرماندار محبوب سابق (به نظر آشنا؟). اما در 11 سپتامبر 2012، رامنی - پس از اعلام اینکه 9 سپتامبر باید روزی عاری از حملات سیاسی باشد - عجله کرد تا پرزیدنت اوباما را به همدردی با نیروهای حمله کننده به سفارت آمریکا در مصر و کنسولگری آمریکا در بنغازی، لیبی، متهم کند. با انجام این کار، رامنی تنها جایگاه بین نسلی را در این فهرست به دست آورد. اظهارات رامنی: شرم آور است که اولین پاسخ دولت اوباما محکوم کردن حملات به نمایندگی های دیپلماتیک ما نبود، بلکه همدردی با کسانی بود که این حملات را انجام دادند. تنها مشکل: رامنی نه تنها حقایق را به شدت مخدوش کرد و به خاطر بیانیه های صادر شده قبل از حملات، نه پس از حملات، به دولت حمله کرد، بلکه اظهارات او چنان جناحی و فرصت طلبانه بود که تعداد زیادی از جمهوری خواهان نیز پس زدند. اگر رامنی صرفاً آتش خود را حفظ می کرد در حالی که مطبوعات سیگنال های از دست رفته و رویه های امنیتی ضعیف قبل از حمله بنغازی را کشف می کردند، ممکن بود کشش بیشتری پیدا کند.

ضرب المثل همیشه این بوده است که سیاست خارجی در انتخابات پیروز نمی شود، اما مطمئناً می تواند در آن شکست بخورد. اما با نگاهی به گذشته، اغلب اینطور نبود سیاست که کاندیداها را در آب داغ فرود آورد، این یک تصادف کوتاه بود که مخالفان آنها به آن حمله کردند. با وجود انبوه کتاب های توجیهی و مشاوران متخصص که در بال ها منتظرند، فشار واقعی بر نامزدی است که می داند یک پیچ و تاب زبان می تواند به آرزوی یک عمر پایان دهد.

(سیاست خارجی)