Դերդ-ի Դերուն

Dün tattık yar elinden; bir derd-i şûh ki sorma.
Artık zehir de içsek; bizden tek âh umma.

Olunca mest yârin, rindâne dâvetinden
Hesâb-ı zehr-i aklın; kurtulduk âfetinden.

Kaçın melâmet ehli; bu esen nâr; nefestir.
Göğüs kafesi körük; kalbimiz kor ateştir.

Zevk-i visâl tadanlar; doyar mı hasretinden!
Onun köyünde gümnâm, korkar mı şöhretinden!

Derd-i derûn yaktı, kül etti kalbimizi.
Tütecektir dumanlar, açsanız kabrimizi.

Vazgeçmeyiz talepten, murada ermedikçe!
Gemiler yandı artık, dönmek yok ölmedikçe!

Kırdık taayyün bendi, olduk akıldan azâd.
Zincire vursalar da; durur mu hiç Serazâd!