Mükemmeliyet

Uzaya fırlatılmış gibiydi. Yer çekiminin olmadığı, kesintisiz karanlıklar içinde. Yıldızlardan çok uzaklarda. Bir damla gözyaşı vardı göz çukurunda kaynayan. Nke a bụ nkọwa zuru ezu:

“Mükemmel olmak isterken, hiçbir şey olamadım. Merakım sinır tanımadı. Bir sahayla sınırlı kalamadım. Dikkatimi celbeden her sahada kahraman olmak istedim. Daalụ nke ukwuu, na-agụ akwụkwọ nke ukwuu…”

Geç mi kalmıştı, daha erken miydi, tam zamanı mıydı; ogologo edemişti. Fakat hayatın hiç şakası yoktu. Zaman, ömrünü keskin bir kılıç misali kesip biçiyordu. Hakikat acımasızdı: Sert ve kaskatı. Emeller sonsuz, heves sabırsızdır. Hırs köleleştirir; ya kendinize, ya da bir başkasına. O da bir türlü hayat cenderesinden kutararamamıştı kendini:

"Heyecanla başlanıp yarım kalan hayaller yığınıydım. Başaramamışlık değil. Nasıl olsa başarılacağı düşünülüp yeni heyecanlara kement atma. Başlangıcını gördüğüm şeyin sonunu kafamda bitirdim. Doymak bilmeyen iştah. El attığım ya iş dünyada görülmemiş mükemmeliyette olmalıydı. Ya hep ya hiç olmalıydı. Hemen gerçekleşmeliydi. Yoksa siri ike."

Mânâ veremiyordu. Dị ka o kwesịrị ịdị. Netice, "hiç" olamazdı. Ọ na-atọ ụtọ nke ukwuu. En güzel nümayişlerini icrâ ediyordu ve stadyumu tıklım tıklım dolduranlar onu hiç görmüyorlardı. Yanlış bir yerde olduğunu hissediyordu. Hatta emindi bundan. Yok, yok! Böyle olamazdı. Bu şekilde bitmesini bekleyemezdi ömrünün son bulmasını. “Ressamlar, şairler, yazarlar, kahramanlar, şampiyonlar, liderler, kumandanlar…! Sizden biriyim. Ịmụta otú e si emeso ndị na-eso ụzọ:

“Her biri ayrı birer insanın yegâne uğraşı olması gereken bir çok işi aynı anda yapmaya çalıştım. Hem de mükemmel şekilde. O kadar zorladım ki zavallı potansiyelimi; harcanıp harap ochie. Aynaya baktığımda, şaşırıyorum. Bu genç yüzlü adam ben miyim diyorum. Halbuki, yüklenmekten ve yorgunluktan harabeye dönmüş hissediyorum. Omuzumu altına sokup yüklendiğim ağır hedeflerden âzâde olarak doya doya gülemedim. Mesuliyetlerden giydiğim ateşten gömleği çıkarıp umarsızca uzanamadım altın kumsallara.”

İçindeki potansiyelin büyüklüğünden o kadar emini ki; ortaya çıkarma ihtiyacını bile hissetmemişti. “Nsogbu olsa…” demiş ve hiçbir şey yapnamıştı. Hâlbuki altın ateşle, demir balyozla şekil alıyordu. Insan; yanmadan ermiyordu. Potansiyele yaslanmak ve “Nasıl olsa…” rahatlığına kapılmak katmer katmer tembellik örtmüştü üzerine. Ağırlaştırmıştı. Hantallaştırmıştı. Böylece, mere cevheri dağın kalbinde öylece kalmıştı. Dị ka ihe atụ, nkọwa:

"Van Goh olmalıydım. Fatih'i gölgede bırakacaktım. Kitaplarım dünya klasiklerine eklenmeliydi. Hitabetim coşturmalı, siyasetim kaynaştırmalıydı. Dünyada yaşayanların yüzde yetmişi ile ana dilinde konuşmalıydım…”

Ịdị mma nke ukwuu. Ayrılmak, yani kendinden hicret etmek. Yanmadan aydınlanmak mümkün olmazdı. Mum aydınlatırken, erimiyor muydu? Bütün bu düşünceler beyninde kanatlanırken, işinin her geçen gün zorlaşmakta olduğu fikri onu daha da bunaltıyordu.

"Ọ bụ ochie? Gözlerimin yumurtası kaynadı. Omuzlarım kireçlendi. Kafamda ağrılar patliyor. Fakirlerin açlığı uykumu, zenginlerin umursamazlığı keyfimi kaçırdı. Birlik olamayan Türk âlemine mi yanayım, türlü hatalarıyla parçalanıp yem olan İslam dünyasına mı? Yetmişinde işçilik yapan babamı mı, imkansızlıklar kıskacındaki kardeşlerimi mi düşüneyim? Bütün bunlardan kendisine sıra gelmeyen, bakışları vicdan azabı gibi saplanan eşim ve yüzlerindeki masum, mahrum ve mağdur ifadeyle içimi burkan çocuklarım. Dışımdaki bu dertlere bir de içimdekiler eklenirse…”

Buyurun mükemmeliyet sofrasına. Akwụsịghị ụgwọ ọrụ. Acz na mahrumiyet. Sahip olduğumuz bütün alet ve esbabı toplasanız, beş tane ya organı. Hepsi bu kadar…

"Zinhar! Hụrụ ya organı diye hör görmeyesiniz! Hakikat nâmına neye kavuştuysak, bu beş his organı sayesinde kavuşmadık mı? Mesele sadece bu beş his organı olsa, hayvanlar kadar huzurlu olurdum. Sırtımdaki esir kırbacı 'şuur' ochie. Bụrụ ya; şuura su taşıyan ırgat."

Mükemmeliyetcilik bir tanrılaşma sendromu, firavunlaşma hastalığı değil miydi?

“Elden ne gelir, şuur mükemmel. Sonsuzluk ve İlahlaşma arzusu insanda mevcut. Gerçekten öleceğini bilseydi, kimse yerinden kıpırdamazdı. Bütün sanat eserleri ya sonsuzlaşmayı haykırıyor ya da sonsuzu: İlahlaşmayı veya İlah'ı. Mesele tercihte. Mahdudiyetten eser mi doğar! Mükemmeliyeti doksan dokuz isim ancak ifade edebilmiş.”

Ya mere, olee otú ahụhụ ndị a si kwụsị?

"Ọ bụ nnụnụ kapı açıldı. Kapının üzerinde şöyle yazıyordu: Kelimeler! Ọ gọnden sonra; kendimi eritip kelimelere dökmeye karar verdim. Kelimeler… yani çığlık, nâra, yakarış, tokat, cellât, özgürlük, adalet… na aşk!”

Kedu ihe ị chọrọ?

“E wezụga ndịozi, agaraghị enwe onye maara Iso Ụzọ Kraịst. Eshab-ı Kiram olmasa iki cihan güneşini hatırlayan kalmazdı. Beni anlayan dostlar diliyorum. 'Anam-babam, iki gözüm… sana feda olsun' diyebileceğim dostlar."