Bræðralag múslima (MB verður notað), eins og fram kemur í fyrri grein, er elsta, stærsta og sterkasta stjórnarandstæðingurinn í Egyptalandi gegn stjórninni. Þetta er ástæðan fyrir því að það ætti ekki að koma svo á óvart fyrir þá sem eru að læra egypsk stjórnmál að búast við því að Bræðralagið taki forystuna í kosningum. Reynt var að flokka samtökin sem eina af róttæku hreyfingunum í arabaheiminum, eftir að þeir komust til valda eins og þeir hafi aldrei haft hugmynd um stjórnmálakerfi en það eina sem þeir vita er að ræða trúarleg málefni. Þvert á móti, alltaf þegar reynt var að auka pólitískt frjálsræði í kerfinu reyndi Bræðralagið að vera með og taka þátt í kosningum. Þetta var mikilvægt skref fyrir samfélagið til að hækka rödd sína, þó ekki svo hátt, gegn ríkinu, vegna þess að stjórnin setti alræmd neyðarlög eftir morðið á Anwar Sadat árið 1981 af hópi byssumanna sem tengdust al. -Jihad samtök.
Það mun vera gagnlegra að byrja á því að minna á ástandið í byrjun 21st öld. Þetta tímabil hafði veruleg áhrif á ríki araba og múslima í meirihluta almennt. Sérstaklega eftir árásir herskárra íslamista samtakanna Al Kaída á World Trade Center og Pentagon í Bandaríkjunum 11. september 2001, var alvarlegt áfall fyrir heiminn. Áhrifa þess gætti mikils í Afganistan árið 2001 og Írak árið 2003 sem leiddi til meira en milljón dauðsfalla, sama fjölda slasaðra og margir þeirra neyddir til að yfirgefa heimaland sitt. Nýjar fangabúðir voru opnaðar í Guantanamo og Abu Ghraib í Írak til að halda meintum „hryðjuverkamönnum“ í haldi, flestir tilheyra ýmsum íslamistahópum, flestir í haldi í mjög ómannúðlegum aðstæðum og jafnvel pyntaðir undir „stríði gegn hryðjuverkum“. Þetta leiddi til aukningar á and-amerískum viðhorfum í löndum frá Marokkó til Indónesíu. Fyrir vikið settu þau lönd sem áttu góð samskipti við Bandaríkin og Vesturlönd almennt alvarlegum þrýstingi á íslamistahreyfingar sínar. Egyptaland var eitt þessara landa, undir stjórn Hosni Mubarak forseta.
Þrátt fyrir að það hafi verið harður þrýstingur á Society of MB um að draga úr vinsældum þeirra í egypska samfélaginu á tíunda áratug síðustu aldar, í kosningum árið 1990 komu 2000 óháðir frambjóðendur inn á þing. Þetta er samt stór umræða í akademískum hópum, hvers vegna MB minnkaði ekki alveg heldur styrkti vald sitt, eftir allar þessar tilraunir egypska ríkisins til að leysa samtökin upp á árunum 17, 1948, 1954, 1965. Á 1990 árum stóð Egyptaland frammi fyrir alvarlegum breytingum á félagslegum hreyfingum.
Árið 2000 eftir að önnur intifada braust út í Palestínu stóð landið frammi fyrir fjöldamótmælum í samstöðu með palestínskum þjóðum. Þessum mótmælum fylgdu stríðssamkomur gegn Írak árið 2003 sem breyttust í mótmæli gegn Mubarak. Að lokum var 2004 tímamót fyrir stjórnmálahreyfingar í Egyptalandi með stofnun „Egyptian Movement for Change“ með grípandi slagorðinu Kefaya, sem þýðir Nóg. Þessi stofnun safnaði saman mismunandi hlutum samfélagsins frá frjálslyndum, til verkamanna og íslamskra hreyfinga, sérstaklega MB. Á sama ferli voru Egyptar í kappræðum um að yngsti sonur Mubaraks, Gamal, yrði næsti forseti, sem flestir Egyptar voru andvígir. Auk þessara mótmæla jók bandarísk stjórnvöld álag sitt á „lýðræðisvæðingu arabaheimsins“. Sérstaklega í heimsókn sinni til Kaíró árið 2005 setti Condoleezza Rice, utanríkisráðherra Bandaríkjanna, mikinn þrýsting á egypsk stjórnvöld að halda kosningar og auka lýðræðisþróun í landinu. Vegna alls þessa alþjóðlega og innlenda þrýstings tilkynnti Mubarak breytingu á grein 76 í stjórnarskránni sem gerir mörgum frambjóðendum kleift að bjóða sig fram til forseta í Egyptalandi í fyrsta sinn. Árið 2005, eftir 24 ára forsetatíð, mótmælti Mubarak af Ayman Nour, leiðtoga Al-Ghad (á morgun) flokksins, sem fékk 7.3% atkvæða þrátt fyrir mikla spillingu og litla atkvæðagreiðslu. Eftir kosningar sat Nour í fangelsi í 5 ár, sakaður um að hafa falsað umboð til að tryggja stofnun el-Ghad flokksins.
Þingkosningar 2005 voru hámarksfjöldi MB á egypska þinginu þar sem 88 þingmenn voru. Með því að sjá miklar vinsældir íslamskra hreyfinga í Egyptalandi má segja að Bandaríkin stígi til baka frá stuðningi sínum við lýðræðisvæðinguna á svæðinu. Þetta varð skýrara eftir að Hamas vann lýðræðislegan sigur í kosningum á Gaza árið 2006. Mubarak hleypti íslamistum inn á þing og þetta skapaði fræg einkunnarorð til að halda stöðu sinni "Annaðhvort einræðisstjórn eða guðræðisleg MB" fyrir framtíð Egyptalands. Þar sem menningin er sú að fá fjölda atkvæða í kosningunum voru um 800 meðlimir samtakanna handteknir eftir fyrstu umferð.
Skrefin sem samtökin höfðu tekið í fortíðinni gefa til kynna ákveðnar vísbendingar um framtíð Egyptalands með múslimska bræðralaginu;
(1) Þvert á almenna trú eru MB ekki róttæk hernaðarsamtök,
(2) Það miðar að því að komast til valda með atkvæðagreiðslu og stuðningi almennings, í stað þess að beita ofbeldi,
(3) MB telur að hægt sé að ná varanlegum félagspólitískum breytingum frá botni, ekki öfugt,
(4) Þrátt fyrir að þeir hafi tekið þátt í kosningunum skortir þeir verulega á því hvernig eigi að stjórna ríkinu, vegna þess að ríkið hafi ekki leyft þeim að starfa í neinum háum ríkisembættum.
