საფრანგეთში, სავარაუდოდ, 30 000-დან 40 000-მდე სექს-მუშაკია.
ფრანგმა პარლამენტარებმა მიიღეს კანონი, რომელიც სექსისთვის გადახდას უკანონოდ აცხადებს და სექსუალური აქტის მყიდველებისთვის 3,750 ევრომდე ჯარიმას აწესებს. მსჯავრდებულებს ასევე მოუწევთ გაკვეთილებზე დასწრება, რათა გაიგონ, თუ რა პირობებში დგანან პროსტიტუტები.
პარლამენტის ორ პალატას შორის ამ საკითხთან დაკავშირებით არსებული უთანხმოების გამო, საკამათო კანონპროექტის მიღებას ორ წელზე მეტი დასჭირდა.
ფინალური დებატების დროს ზოგიერთმა სექსმუშაკმა კანონი გააპროტესტა. პარიზში, პარლამენტის წინ, დაახლოებით 60 დემონსტრანტს ეჭირა ბანერები და პლაკატები, რომელთაგან ერთ-ერთზე ეწერა: „ნუ გამათავისუფლებთ, მე თვითონ მივხედავ თავს“.
შტრასის სექს-მუშაკთა კავშირის წევრები აცხადებენ, რომ კანონი გავლენას მოახდენს საფრანგეთში მცხოვრები სექს-მუშაკების საარსებო წყაროზე, რომელთა რიცხვი, სავარაუდოდ, 30 000-დან 40 000-მდეა.
შვედეთი იყო პირველი ქვეყანა, რომელმაც 1999 წელს კანონი შემოიღო, რომელმაც კრიმინალიზაცია გაუწია მათ, ვინც სექსისთვის იხდის და არა პროსტიტუტებისთვის. მას შემდეგ სხვა ქვეყნებმაც მიიღეს ე.წ. „სკანდინავიური მოდელი“: ნორვეგიამ 2008 წელს, ისლანდიამ 2009 წელს და ჩრდილოეთ ირლანდიამ 2014 წელს. წელს, ევროპის პარლამენტმა დაამტკიცა რეზოლუცია, რომელიც კანონის მთელ კონტინენტზე მიღებისკენ მოუწოდებდა.
თუმცა, ბევრი ადვოკატირების ჯგუფი აფრთხილებს, რომ ეს მოდელი სექს-მუშაობას უფრო სახიფათოს ხდის.
დიდ ბრიტანეთში დაფუძნებული სექსმუშაკთა საერთაშორისო კავშირის აქტივისტი და თავად სექსმუშაკი, კეტრინ სტივენსი ამბობს, რომ კრიმინალიზაცია ინდუსტრიაში დასაქმებულებს „გაცილებით უფრო მეტად უწევთ ისეთი კლიენტების მიღება, რომლებიც საკუთარ ვინაობას მალავენ, რაც ძალადობის ჩადენის მსურველთათვის სასარგებლოა“.
„ჩვენ გვქონია შემთხვევები, როდესაც კლიენტებმა დაეხმარნენ ადამიანებს იძულების სიტუაციებიდან თავის დაღწევაში... კლიენტის კრიმინალიზაცია აქტიურად ეწინააღმდეგება ამას, რაც ხელს უშლის მათ საჯაროდ გამოსვლაში. ჩვენ უნდა შევქმნათ სიტუაცია, რომელშიც ზიანის, ძალადობისა და იძულების შესახებ შეტყობინება ადვილი იქნება. შენობების, ბორდელების ან კლიენტების ზოგადი კრიმინალიზაცია აბსოლუტურად ეწინააღმდეგება ამას.“
„ამნესტი ინტერნეშენელი“ აცხადებს, რომ სექსის ყიდვის წინააღმდეგ კანონმდებლობა „ნიშნავს, რომ სექსმუშაკებს მეტი რისკის გაწევა უწევთ მყიდველების პოლიციის მიერ გამოვლენისგან დასაცავად“. საქველმოქმედო ორგანიზაციის თქმით, სექსმუშაკები იუწყებიან, რომ მათ სთხოვენ, მომხმარებლების სახლებში მონახულებას, რათა დაეხმარონ მათ პოლიციისგან თავის არიდებაში, მათთან უფრო უსაფრთხო გარემოში შეხვედრის ნაცვლად.
კანონის მომხრეები ამტკიცებენ, რომ ის უსაფრთხოებას ზრდის. საფრანგეთში ქალთა უფლებების დამცველი ორგანიზაციების მხარდაჭერის მქონე ქალთა ფონდის პრეზიდენტი, ან-სესილ მეილფერი, ამბობს, რომ სექს-მუშაკებს საჭიროების შემთხვევაში პოლიციის დაცვის მოთხოვნა უკეთ შეუძლიათ.
მან BBC-ს განუცხადა: „ჩვენ პროსტიტუციაში ჩართულ პირს ვაძლევთ ახალ ინსტრუმენტს, რათა დაიცვას თავი. თუ მათ ამის გაკეთება არ სურთ, მაშინ სინამდვილეში მათ უბრალოდ არ სჭირდებათ პოლიციის გამოძახება. მაგრამ თუ რამე მოხდება, თუ კლიენტი ძალადობრივია, თუ რამე ცუდი მოხდება, მაშინ ახლა კანონი მათ მხარესაა“.
კანონმდებლობის ინიციატორი სოციალისტი პარლამენტის წევრი მოდ ოლივიე აცხადებს, რომ კანონმდებლობის მხარდამჭერი, სოციალისტი პარლამენტის წევრი მოდ ოლივიე, აცხადებს, რომ კანონმდებლობის შემუშავების შემთხვევაში, უცხოელი მეძავებისთვის საფრანგეთში დროებითი ბინადრობის ნებართვის მიღებას გაუადვილებს, თუ ისინი პროსტიტუციის გარეთ სამუშაოს შოვნაზე დათანხმდებიან.
მან Associated Press-ს განუცხადა: „ამ კანონის ყველაზე მნიშვნელოვანი ასპექტი პროსტიტუტებთან ერთად ყოფნა და მათთვის პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტების გადაცემაა, რადგან ჩვენ ვიცით, რომ აქ პროსტიტუტების 85% ტრეფიკინგის მსხვერპლია“.
კანონი კანონპროექტზე საბოლოო კენჭისყრით პარლამენტის ქვედა პალატაში 64 ხმით, 12-ის წინააღმდეგ და 11-ისგან თავის შეკავებით მიიღეს. ის ცვლის 2003 წლის კანონმდებლობას, რომელიც სექს-მუშაკებს სექს-სპეციალიზმისთვის სჯიდა.
პროსტიტუცია თავისთავად დანაშაული არ არის საფრანგეთში, თუმცა სუტენიორობა, ადამიანებით ვაჭრობა, ბორდელები და არასრულწლოვნებისგან სექსის ყიდვა კანონით აკრძალულია.
