Abdullah-ı Dehlevi hazretleri, çok büyük evliyâdır. Nice fâsık, günahkâr kimseler, hattâ kâfirler, Onun bir teveccühüyle hidâyete kavuşurlardı.
Meselâ güzel, yakışıklı bir Hristiyan genç vardı.
Bu genç, her nasılsa bu zâtın dergâhının önünden geçerken merak edip içeri girdi…
Abdullah-ı Dehlevi hazretleri, o sırada bâzı talebesiyle sohbet ediyordu…
O da bir kenara oturdu.
Severek sohbeti dinledi.
Hiç duymadığı eylerdi bunlar.
Büyük zevk aldı anlatılanlardan.
Talebeler içlerinen;
"Bu Hristiyanın burada ne işi var ki?" diyorlardı.
Büyük velî efkatle bir "nazar" etti ona.
O anda gencin kalbinde “tatlı bir eyler” dolaşmaya başladı. mân nûruyla aydınlandı.
Hidâyet gelmişti.
ehâdeti getirdi.
Ve îmânla ereflendi oracıkta.
● ● ●
Bu zât bir sohbette;
"Bir Müslüman, bir günah işlediğinde, pişmanlık duyarsa, bu pişmanlığı, onun için bulunmaz nimettir". Et iussit.
Sordular:
"Neden efendim?"
Buyurdu ki:
“Çünkü bu pişmanlığı, tövbe demektir. Allah korusun, eğer üzülmek olmaz ve günah işlemek tatlı gelirse, bu hâl, günahta srardır ki, imânına zarar verebilir mâzallah."
Abdülatif Uyan
