Cur aliqui populi Islamicam elegerunt?

Sunt nonnulli qui pristinam religionem reliquerunt et Islam acceperunt. Hi homines variis gentibus, terris, nationibus, coloribus et coetibus professionalibus pertinent. Multis ex his hominibus variae quaestiones, ut puta, "Cur Musulmanus factus es?", "Quae sunt partes Islamicae quae maxime tibi placent?", a quibusdam periodicis vel societatibus, vel ab amicis suis, propositae sunt. Responsa eorum satis clara et sincera erant. Hi nobilissimi homines Islam amplecti constituerunt postquam rem diu cogitaverunt et religionem Islamicam cum cura diligentissima studuerunt. Unaquaeque responsa eorum, quae ex variis libris et periodicis collegimus et in sequentibus locis paraphrasim faciemus, valorem documentarium habent. Multae sunt lectiones ex his responsis capiendae, et qui eas legent iterum in cordibus suis sublimem naturam religionis nostrae sentient.

Hic confessionem damus THOMAS IRVING (Canadensis)qui islam;

Ut vobis dicam cur Musulmanus factus sim, explicandum est quid senserim ante et post amplexum Islamismi, primum meum contactum cum Islamismi et fidem quam mihi inspiravit. Primum omnium, vobis dicam milia Canadensium et Americanorum prorsus eodem modo cogitare quo ego antea cogitabam antequam Musulmanus factus sum; eundem sensum insatisfactionis habent; et exspectant eruditos doctrinae Ahl as-sunnae qui eos essentiam Islamismi docebunt.

Puer adhuc, fidem meam, Christianitatem, ambabus manibus firmiter adhaerebam. Religione enim mihi opus erat ad animam meam alendam. Attamen, crescente aetate, vitia quaedam in Christianitate animadvertere coepi. Fabulae de vita Îsâ 'alaihis-salâm et de eo quod filius Dei esset – utinam Allah ta'âlâ nos protegat ne hoc dicamus – mihi superstitiosae fabulae videbantur. Ratio mea personalis eas numquam acciperet. Quaestiones mihi proponere coepi, ut puta: "Si Christianitas vera religio est, cur tot non-Christiani in mundo sunt?" "Cur Iudaei et Christiani eundem librum religiosum fundamentalem participant et aliis rebus differunt?" "Cur non-Christiani perditioni destinantur, cum nulla alia vitia manifesta habeant?" "Cur multae nationes Christianos fieri nolunt?"

Illis diebus missionario cuidam, qui in India militaverat, occurri. Mihi questus est: "Musulmani pertinacissimi sunt. Veram religionem esse Islam, non Christianitatem, contendunt. Itaque omnes conatus mei eos Christianizandi frustra evadunt." Hae assertiones simul prima definitio de Islam audiveram erant. Curiositas erga Islam, magna admiratione Musulmanorum, qui tam firmiter suae religioni adhaerebant, condita, in corde meo florere coepit. Sensi me Islam diligentius observare debere, et in universitate lectiones de 'Litteris Orientalibus' frequentare coepi. Vidi quod homines orientales in nostra fide repudiabant doctrinam 'trinitatis' esse, et fidem 'Unius Dei' accipere, quae cum communi sensu perfecte congrueret. Certum erat Îsâ 'alaihis-salâm' suam religionem tamquam unam in fide in Unum Deum fundatam, seque tamquam servum natum et Nuntium illius Unius Dei pronuntiavisse. Deus quem memoraverat Deus misericors esse debebat. Nihilominus, illa pulchra et vera fides suffocata erat fabulis inanibus, superstitionibus et haeresibus, a cultoribus idolorum in Christianitatem insertis, et pura fides in unum Deum misericordem et misericordem in divinitatem tripartitam adulterata erat, quae solis sacerdotibus accessibilis erat et quae, ut ita dicam, genus humanum cum participatione peccati originalis creabat. Deinde, nova religio cum novo propheta necessaria erat ad humanitatem restituendam cum illa pura et integra fide in unum Deum. Europa, contra, illis temporibus crudelitate semi-barbarica perfusa erat. Dum tribus barbarae terras invadebant, ex una parte, minor pars sub religionis persona omne genus vitiorum perpetrabat. Genus humanum sub unguibus idololatriae et irreligiositatis desperanter gemebat, cum, [secundum historicos], septem saeculis post Îsâ 'alaihis-salâm', in horizontibus orientalibus, exortus est Muhammad 'sall-Allahu 'alaihi wa sallam', ultimus Propheta Allahu ta'âlâ, et coepit hominibus communicare veram religionem veri Dei, quae in fide in unum Deum fundata erat.

Cum haec omnia legi et didici, credidi Muhammadum 'sall-Allahu 'alaihi wa sallam' ultimum verum Nuntium Allahu ta'âlâ fuisse, quia:

1) Ut supra dixi, populo novo propheta egebat;

2) Omnes cogitationes meae de Allâhu ta'âlâ conformatae religioni divulgatae ab illo magno Propheta 'sall-Allâhu ta'âlâ 'alaihi wa sallam';

3) Simul ac Qur'ân al-kerîm legi, sensi id esse Verbum Allahu ta'âlâ. Res a Qur'ân al-kerîm et hadîth-i-sherîf [enuntiationibus] Muhammadi 'sall-Allahu ta'âlâ 'alaihi wa sallam' traditae me omni modo sativerunt et sensum pacis in animam meam infuderunt. Et haec est causa cur Musulmanus factus sim.

Pro certo habere potes, ut iam dixi, milia Americanorum et Canadensium easdem vitia et errores in Christianitate sentire. Sed, quod triste est, non eandem occasionem habuerunt quam ego, investigationem diligentem in religionem Islamicam faciendi; ducem desiderant.

Postquam hanc fidem in Islam consecutus sum, studium librorum de Islam editorum suscepi. Pauca opera quae hac in re commendare possim attingere velim. Quidam Indus benevolus librum mihi misit, cui titulus "Quid est Islam?", a Q.A. Jairaz et H.W. Lovlegrove scriptum. Librum imprimis commendo. Est liber qui Islam optime describit. Libri per orbem terrarum divulgatio utile servitium promulgationi Islam esset. Versionem Anglicam libri "Qur'ân al-karîm" a Maulvi Muhammad Alî redditam legi, et mihi placuit. Praeterea, alios libros legi, nec periodica Islam divulgantia neglexi. Monte Regii, multa opera Gallice de Islam edita inveni. Quaedam ex eis Islam laudabant, alia contra eum vertebantur. Sed magnitudo Islam ne sub libris quidem ad eum vituperandum scriptis sepulta esse poterat. Immo, nihil plus quam aliae fontes testimoniorum mihi confirmabant Islam veram religionem esse.