(ഈ ലേഖനം ഇംഗ്ലീഷിലാണ് എഴുതിയത്. നിങ്ങളുടെ ബ്രൗസർ ഇത് നിങ്ങളുടെ ഭാഷയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നുണ്ടാകാം. യഥാർത്ഥ പതിപ്പ് വായിക്കാൻ, ദയവായി ഇംഗ്ലീഷ് തിരഞ്ഞെടുക്കുക.)
പഴയ ദേവദാരു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
“ഇതാ, എല്ലാ ഋതുക്കളിലും വെച്ച് ഏറ്റവും മനോഹരമായ ദിവസങ്ങൾ വരുന്നു!
നിന്റെ അസ്ഥികൾ തണുപ്പിക്കാത്തതോ, നിന്നെ നനയ്ക്കാത്തതോ, കലിതുള്ളുന്ന ചെളി നിറഞ്ഞ നീർച്ചാലുകളോ ഇല്ലാത്ത ദിവസങ്ങൾ! അവർ മനുഷ്യരുടെ വിധികൾ ശ്രദ്ധിക്കില്ല! ഒരു ആത്മാവിന്റെയും കണ്ണുനീർ അവർ ഒഴിവാക്കില്ല, ശാഖയോടോ കൊമ്പിനോടോ കരുണ കാണിക്കില്ല. ഇല പച്ചയാണോ മഞ്ഞയാണോ ചുവപ്പാണോ എന്ന് അവർ നോക്കില്ല..."
നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ദേവദാരുവിന്റെ ഇടിമുഴക്കം പോലുള്ള ശബ്ദം കാറ്റിനൊപ്പം ചേർന്നു, കാടിന്റെ ഉയരത്തിൽ ഒരു തണുത്ത ഭീതി പരത്തി. മരങ്ങൾ വളരെ അസ്വസ്ഥതയോടും അത്ഭുതത്തോടെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗം ശ്രദ്ധിച്ചു:
"ശൈത്യത്തെ നീ അതിജീവിക്കുമോ? നിന്റെ വാടിയ പാർശ്വങ്ങൾ ഓരോന്നായി പൊഴിയുമ്പോൾ, വിഷം പോലെ കയ്പേറിയ ആ ക്ഷമയെ വിഴുങ്ങാൻ നിനക്ക് കഴിയുമോ? തുളച്ചുകയറുന്ന മഞ്ഞിനെ ധിക്കരിച്ച്, നിന്റെ ശാഖകളുടെ വിറയൽ മറയ്ക്കാൻ നിനക്ക് ശക്തി കണ്ടെത്താനാകുമോ?"
ഒന്നുകിൽ നീ നിന്റെ തുമ്പിക്കൈ ഉപേക്ഷിക്കണം. മണ്ണിൽ മുങ്ങി ജീർണിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ എണ്ണപ്പെടും... അല്ലെങ്കിൽ 'എത്ര കഠിനമാണ്!' എന്ന് പിറുപിറുക്കാതെ, നീ നിന്റെ വേരുകൾ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ആഴ്ത്തി, നിന്റെ മുഴുവൻ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് ഭൂമിയിൽ പറ്റിപ്പിടിക്കും.
ഭീമാകാരമായ പാറകളുടെ പിളർപ്പുകളിലൂടെ ഉയർന്നുവരുന്ന മുനി ദേവദാരു, കാറ്റ് ഏറ്റവും ശക്തമായി വീശുന്നിടത്ത് നിന്നു: അഗാധമായ ഒരു അഗാധത്തിന്റെ അരികിൽ, കാടിന്റെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന ഭാഗത്ത്. കാട്ടിലെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും അത് കേട്ടു, പക്ഷേ അവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വന്തം ഹൃദയത്തെയാണ് വിളിക്കുന്നതെന്ന് അവന് മാത്രമേ അറിയൂ:
"നവംബർ ദിനങ്ങൾ ഒരു വലിയ പരീക്ഷണത്തെ വിളിച്ചോതുന്നു: ഭൂമിയിലേക്ക് തകർന്നു വീഴുന്നവരെയും പ്രത്യാശയോടും ഉറച്ച വിശ്വാസത്തോടും കൂടി പുതിയ വേരുകൾ ഇടുന്നവരെയും വേർതിരിക്കുന്ന പരീക്ഷണം!"
വനപ്രദേശം തന്റെ വാക്കുകൾ ദഹിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി, കാലാവസ്ഥ തകർന്ന സെഡർ കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദനായി. പിന്നെ, പർവതങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പ്രതിധ്വനിക്കുകയും ആകാശത്തേക്ക് ഉയരുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ശബ്ദത്തിൽ, അവൻ തന്റെ അവസാന വാക്കുകൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു:
"നിത്യഹരിതമായ പൂന്തോട്ടത്തിനായി പരിശ്രമിക്കാൻ! തീർച്ചയായും, എല്ലാ വിജയങ്ങളിലും ഏറ്റവും മഹത്വമുള്ളത് അതാണ്!"
_
