Öğlen vaktı. Güneş tam tepede… Ağustos ayından kalma nar bir küreden sağanak sağanak dökülen altın huzmeler beton yığını şehrin üzerine üzerine yağıyor… तिचे taraf kavruluyor adeta at Haibiçısıbısılı adeta… letmiyor yanan bağrını. Derinden derine martı çığlıkları, uzaktan yakından gemi, motor sesleri, parklarda koşuşturan çocuk bağrışmalarına karışıp bir bitmez uğultu şeklinde şehrin üzerinde dalıgalyayga. Ağır yükün altında ezildikçe eziliyor. Yanından geçtiği insanlar kediden, köpekten bile bu kadar kaçmıyor. Yorgunluk, itibarsızlık, parasızlık canına tak etmiş. Ancak ağlıyor… Göz yaşları adeta sel olmuş, kimse mani olamıyor. दाहा ने कादर दयानाचकटी bu şartlara? Büyük bir gurbet ve hasret diyarı eşiğinde kendini oldukça yalnız hissediyordu. Yeni caminin gölgelik bir köşesine bir külçe gibi oturup uzanıverdi bütün yorgunluğuyla...
“अरे आहाली! अरे ना! अरे इन्सानलार! Tanıdığınız, bildiğiniz zengin Veli Ağa vefat etti. मुहिम बीर वसियेति वर. Ahiret hayatına alışabilmek için yardımcı arıyor. Kim mezarda geçireceği ilk gecede ona eşlik ederse, Veli Ağa’nın servetinin yarısı kendisine verilecektir. Duyduk duymadık demeyin!”
Tellalların onca bağırıp çağırmalarına rağmen kimse bu enteresan teklife talip olmaya cesaret edemiyordu. Hamal, bakmış ki, elinde mal olarak bir küfe ve ipten başkası yok. “हमाल ओलारक यार, आगा ओलारक कलकारिम” दियेरेक कोसमुस वे दीरी दिरी मेझार्डा गेसेलेमेये तालिप ओल्मुस.
Genişçe bir mezar kazmışlar. Bir tarafına iyice kefenlenen Veli Ağa'yı bir tarafına da hamalı yatırıp, hava alabileceği bir baca da koyarak, mezarı kapatmışlar.
Az sonra sual melekleri çıkıp gelmiş. “İkisi de artık bize emanet” diye aralarında konuşuyorlarmış. बिरी:
"Öyle de…" demiş. "Zengin olan zaten burada kalıcı, önce şu hamaldan başlayalım."
दुसऱ्या देवदूताला ही ऑफर वाजवी वाटली आणि तो पोर्टरच्या पलंगावर गेला आणि त्याला प्रश्न करू लागला:
"Dünyada malın mülkün var mıydı?"
"अलाय एतमेयिन" डेमीश हमाल. "Sırtımdaki küfeden ve ipten başka bir şeyim hiç olmadı benim."
"Öyleyse söyle bakalım" demiş melekler. "O küfe ile ipi hangi kazançla, nasıl aldın?"
हमाल başlamış anlatmaya:
"beş kişinin malını on kuruşa taşıdım. İkisini yedim sekizini sakladım. Ertesi gün de aynı işi yaptım. Böyle böyle पॅरा biriktirdim. Yemedim içmedim, ucuza taşıdım ve bunları aldım.”
मेलेकलर:
"Olmadı" demişler. "ओल्माडी हमाल इफेंडी. Falancadan aldığın para hak ettiğinden çok azdı. Biz bunun hesabını ondan soracağız. Filancaya da çok ucuza taşımıssın, bunun da hesabını ondan soracağız”
“Iyi ama…” demiş hamal… “hakettiğim parayı isteseydim, bana taşıtmazlardı ki…”
आणि त्यांनी प्रश्न चालू ठेवला:
“सेन bir daha söyle bakalım. Kazandığının ne kadarını yedin, ne kadarını biriktirdin?”
"वल्लाही" demiş hamal. “Genelde hep yarı yarıya… on aldıysam beş sakladım, beş yedim. İki kazandıysam, birini kenara attım.”
"Olmadı" demiş melekler. “Bu iş hiç olmadı. Sen hem kendinin hem de çoluk çocuğunun boğazından kısmışsın. हेम केंडी नेफसीन, हेम डी ऑनलारिन नेफिस्लेरीन झुल्मेटमिसिन. Bu günahtır bilmez misin?”
काय उत्तर द्यावे या विचारात कुली घामाने भिजला होता. आणि रात्रभर देवदूतांनी विचारले आणि तो रडला आणि शेवटी, सकाळ झाली आणि त्यांनी त्याला बाहेर काढले.
पोर्टरने पाहिले आणि न्यायाधीशांसह संपूर्ण शहर कबरीभोवती जमा झाले. अगदी जॅनिसरी बँडही तयार आहे.
न्यायाधीशाने पोर्टरला सांगितले ज्याने त्याला कबरेतून बाहेर फेकले:
“Afferin hamal efendi, kimsenin cesaret edemediği bir işi yaptın. Ama mükâfatını da göreceksin. Artık zengin bir Adamsın.”
Halktan bir alkış ve “Yaşasın! हेलाल ओलसून!" tezahüratı kopmuş, sorma.
हमाल:
“इस्तेम! इस्टेम! वल्लाही इस्टेम!" diye bağırmış. “बेन, bir iple bir küfenin hesabını sabaha kadar veremedim. Onca servetin hesabını nasıl veririm. किम इस्टरसे ओ अल्सिन. Hesabını da alan versin!"
