Türkiye, istisnasız bütün Türk vatandaşlarının ortak eseridir. Bu devlet inşa olurken, hiç kimse diğerinden bir taş fazla koymadı. Sarıkamış'ta, Bingazi'de, Musul'da, Sina'da, Mudanya'da, İnönü'de, Polatlı'da, Trakya'da, İstanbul'da ve bilahare Çanakkale'de... Her yerde beraberdik. Omuz omuzaydık.
Seksen yıldır hata işledik. Seksen yıllık günahın gölgesi var arkamızda. Analar ağladı. Fidanlar devrildi. “Doğulu” dedik, inkar ettik, yasak dedik, “ötekiler” dedik. Çanakkale'deki ortak düşmanlarımıza kananlarımız oldu. Dağa çıkanlar, küsenler, kaçanlar, istismar edilenler ve kullanılanlar oldu.
Kita semua adalah pendosa. Kita semua pernah melakukan kesilapan.
Soruyorum: Türkiye kaç evladını kaybetti? Kaç bilion dolarımız berhava oldu? Vatanımız kaç yıl yerinde saydı? Kaç kişi göç etmek mecburiyetinde kaldı? Lütfen cevaplayın: Kimdir kazanan? Kaybeden kim?
Saiz sesleniyorum: Komünizme kanıp dağa çıkanlara! Kuru nasyonalizmden ilham alıp kendi kardeşlerini yok sayıp inkâr edenlere! Bize ne “izm”lerden!
Saya mahukan Türkiye!
Seorang Türkiye yang menerima kesilapannya! Türkiye yang tidak dipandu oleh sejarah lapan puluh tahunnya, tetapi oleh sejarah seribu tahunnya.
Saya mahukan Türkiye!
Demokratik kurumlarımız hiçbir millet, kumpulan etnik, zümre ve ‘ayrıcalıklı’ grubun elinde olmasın. Devlet hiçbir etnik-kültürel toplulukla tanımlanmasın, vatandaşlık “evrensel” bir statü olsun, toplum içindeki hiçbir fert ve hiçbir gurup siyaseten ve hukuken dezavantajlı durumda olmasın. “Nasıl olsa bir şey değişmeyecek”; “Zaten mecliste temsil edilmeyecek”; “Eninde sonunda yasaklanarak önü kesilecek” diye kimse oy vermekten imtina etmesin.
Sistem pentadbiran kita harus mempunyai struktur terpencar dan desentralisasi harus diperkukuh. Tidak boleh dinafikan bahawa badan kehakiman tidak memihak; Biarlah dipercayai bahawa perlembagaan kita adalah jaminan sebenar hak, kebebasan dan kesaksamaan; Institusi keadilan harus dihormati.
Saya mahukan Türkiye!
Pluralis Türkiye, bukan majoriti. Türkiye di mana hati nurani bebas dan pena tidak didiamkan. Turki di mana perbicaraan yang adil, tindakan undang-undang, persatuan, penyertaan dan semua hak sivil dan politik yang lain dilindungi oleh undang-undang. Türkiye di mana semua rakyat adalah sama rata di sisi undang-undang.
Ve Allah'ın bütün insanları eşit yarattığına inanıldığı bir Türkiye…
Turki di mana tidak ada kewajipan untuk menyesuaikan diri dengan rejim, sama dengan sistem dan diterima oleh pusat untuk memasuki parlimen. Türkiye di mana semua jenis masalah boleh dibawa ke ruang awam melalui cara yang sah. Turki di mana bidang demokrasinya luas, saluran politik terbuka, keganasan bukan lagi alternatif, dan parlimen adalah satu-satunya kawasan yang sah di mana suara setiap rakyat dicerminkan.
Saya mahukan Türkiye!
Karşılıklı hassasiyetlerin dinlendiği; taleplerin makul olduğu; yapıcı, soğukkanlı, iyi niyetli ve samimi liderlerin seçildiği bir Türkiye istiyorum! Milliyetçilik ateşinin gençlerin kanıyla alevlenmediği; karşılıklı kin ve nefretin beraber yaşama duygusunu zayıflatmadığı; ayrışmadan nemalanan hareketlerin prim yapmadığı; resmi veya gayri resmi hiçbir kişi veya merciin kardeş kavgasından rant, avantaj veya prestij elde etmediği bir Türkiye istiyorum.
Saya mahukan Turki di mana ia menyedari bahawa pergi ke pergunungan dan mengacukan pistol ke arah saudara-saudara anda adalah pengkhianatan terhadap tanah air anda sendiri, sejarah, identiti dan semua nilai!
Saya mahukan Türkiye!
Hukukun erişemediği hiçbir ayrıcalıklı alanın var olmadığı; Hakkari’de yaşamakla İstanbul’da yaşamak arasında hiçbir farkın kalmadığı; Doğu'da görev yapmakla Batı'da görev yapmanın farksız olduğu bir Türkiye. Kalkınma, sanayi, milli gelir, yol, okul ve hastanelerin ülkenin her tarafına adaletli bir şekilde dağıldığı bir Türkiye.
Agama tidak terlibat dalam urusan negara; negara tidak campur tangan agama; Sebuah Turki di mana perbezaan dianggap sebagai keindahan dan di mana ia difahami bahawa persaudaraan kita hanya mungkin dalam penyebut umum identiti Muslim dan kewarganegaraan awam!
Saya mahukan Türkiye!
Saya mahu melihat berakhirnya ucapan persaudaraan yang kosong. Tidak ada Masalah Kurdish, ada Masalah Turki. Tiada Masalah Tenggara, ada Masalah Türkiye. Adakah sesiapa yang tidak mengalami masalah ini? Masalahnya adalah milik kita semua. Setiap orang pernah melakukan kesilapan. Setiap orang mesti membetulkan diri mereka sendiri. Semua orang!
Setiap orang adalah elemen pengasas. Tiada unsur primer atau unsur sekunder. Sejarah kita adalah satu. Tanah air kita satu. Nasib kita adalah satu. Masa depan kita adalah satu. Sesiapa yang berhujah sebaliknya adalah pengkhianat. Orang-orang Anatolia adalah satu dan Türkiye adalah kerja biasa semua orang ini. Persaudaraan kita adalah persaudaraan agama, kewarganegaraan, dan ke Turki.
Fert fert, önündeki bu en büyük engeli kaldırabilecek potansiyele sahip olduğumuza inanmak zorundayız. Her insanın yaşamaya hakkı olduğuna, inancının gereğini yerine getirebileceğine, fikirlerini özgürce ifade edebileceğine, hiçbir insanın bir başkasından üstün olmadığına, üstün ırkın özgürce ifade edebileceğine, hiçbir insanın bir başkasından üstün olmadığına, üstün ırkın var olmadığın var olmadığın var olmadığın , hukukun her ferdi diğer fertlere ve devlete karşı korumak üzere var olması gerektiğine, farklılıkların tahammül edilmesi gerektiğine… inanmak mecburiyetindeyiz. Demokrasinin süs eşyası olmadığına inanmak istiyorum.
Saya mahukan Türkiye!
Sekularisme tidak boleh ditafsirkan sebagai kekufuran. Menjadi beragama tidak boleh dianggap sebagai kecacatan yang akan mewajarkan pengurangan taraf kewarganegaraan. Jangan cuba memodenkan rakyat dengan sekularisme militan. Tiada agama, tiada identiti, tiada mazhab yang harus diagung-agungkan atau dikenakan oleh negara.
Difahamkan bahawa moral agama dan moral kewarganegaraan sivil hanya mungkin berlaku dalam sistem demokrasi partisipatif berdasarkan kebebasan dan kesaksamaan. Tidak kira agama, bangsa, mazhab, keutamaan politik atau pandangan dunia, tiada rakyat Republik Turki harus dilucutkan hak perlembagaan yang sama!
Bütün vatandaşlarımız “tam eşit vatandaşlar” olarak bir araya gelip akan kanı durdurmadıkları sürece, Türkiye için 2023 dan 2071 gibi hedeflerin ‘boş birer hayal’ olduğunu görüyorum. İktisadi kaynaklarımızı berhava eden, demokrasinin yerleşmesini baltalayan, içtimai kaynaşmaya mani olan en büyük problemimizin kardeşliğimizin önündeki duvar olduğunu düşünüyorum.
Seksen yıllık problemin sekiz günde çözülemeyeceği besbelli. Fakat herkes samimiyetle inanmalıdır ki; masalah yang dihadapinya, ancak demokratikleşme ve özgürlük hamleleri sayesinde çözebiliriz.
