Dalam hubungan antarabangsa, setiap negeri mengejar kepentingan nasionalnya sendiri. Kita tidak seharusnya terkejut melihat pemimpin politik cuba memaksimumkan kepentingan rakyat mereka. Persoalannya ialah bagaimana mereka melakukannya: Dengan cara yang berkonflik dan antagonis atau dengan cara yang mesra dan bekerjasama?
Kesatuan Eropah diasaskan pada pengajaran yang merosakkan yang diperoleh daripada kaedah konflik, antagonis, realistik (realpolitik). Orang Eropah telah menyedari bahawa hak asasi manusia perlu dihormati, pentadbiran demokrasi perlu disatukan dan kepentingan negara telah dimaksimumkan melalui pendekatan menang-menang.
EU tidak mempunyai kepimpinan yang berwawasan. EU secara keseluruhannya amat memerlukan pemimpin yang berpandangan jauh, berpandangan jauh dan berpandangan jauh.
Konjunktur politik domestik (meningkatkan undi dan sokongan) mendorong pemimpin untuk bergerak secara pragmatik dan lebih suka wacana yang agak nasionalistik. Apabila kita melihat gambaran jangka panjang kita melihat bahawa radikalisasi dan ekstremisme dalam wacana apa-apa kedudukan politik tidak melayani kepentingan mana-mana negara dalam sejarah moden.
Turki mungkin mempunyai alasan kukuh untuk mengkritik negara Eropah kerana tidak ikhlas mendekati Turki. Begitu juga, orang Eropah mungkin terganggu dengan wacana ahli politik Turki. Walau bagaimanapun, semua pihak mesti sedar bahawa membawa benua Eropah ke dalam keadaan sebelum Perang Dunia II tidak akan menguntungkan sesiapa pun.
Turki tidak mempunyai kemewahan untuk mempertaruhkan hubungannya dengan Eropah. Apa yang diperlukan oleh Turki ialah hubungan baik dengan semua pelakon antarabangsa utama: Amerika Syarikat, Eropah, Rusia, China dan lain-lain. Lebih-lebih lagi, Eropah adalah rakan perdagangan terbesar Turki. Begitu juga, orang Eropah tidak mempunyai kemewahan untuk membuat musuh keluar dari Turki.
Turki dan EU saling bergantung antara satu sama lain.
