Pagina (7-12)
Het was tijdens de maand Ramadan in het tweede jaar van de
Hegira toen het fard werd om zakât te betalen. Zakât heeft één fard: dat is het
op een bepaald moment een bepaald bedrag van iemands eigendom reserveren
zakât, die iemands volledige eigendom is en die de
hoeveelheid nisâb,[1] met de bedoeling zakât, en om het aan te geven
die voorgeschreven moslims zoals bevolen. Volledige eigendom betekent
iemands eigen eigendom dat via halâl (legitiem) is gekomen
middelen en die mogelijk en halâl (toegestaan) is voor iemand om te gebruiken.
Het eigendom van een waqf is niemands eigendom. Als men niet heeft gemengd
iemands eigen bezittingen met de harâm bezittingen zoals die
verkregen door usurpatie, diefstal, omkoping, gokken of door verkoop
alcohol, of als men die harâm niet met elkaar vermengd heeft
bezittingen die men van verschillende mensen heeft verkregen, zoals
eigendom wordt nooit iemands eigendom. Het is niet halâl voor één
om ze te gebruiken of om ze tot iemands bestaansmiddelen te maken. Een
kan ze niet gebruiken om moskeeën te maken of voor andere vrome daden. Het
het is geen fard voor iemand om zijn zakât te betalen. Dat wil zeggen, ze worden niet geteld
bij het berekenen van de nisâb van zakât. Als hun eigenaren of hun erfgenamen zijn
weten dat het fard is voor iemand om die goederen aan hen terug te geven. Als zij zijn
niet bekend mag men alle (harâm) bezittingen verdelen onder de
aalmoezen al zal men (nog) moeten compenseren voor de
bezittingen indien hun eigenaren of de erfgenamen van hun eigenaren later verschijnen
met een eis tot schadevergoeding. Als de bezittingen niet duurzaam zijn
en zal verslechteren totdat men hun eigenaars vindt, is toegestaan
[1] Ni sâb me ans border. De grens tussen rijkdom en armoede
voorgeschreven door Is lam wordt med ni sâb genoemd.
gebruiken en achteraf schadeloos te stellen, dat wil zeggen om hun te betalen
equivalenten of, als hun equivalenten niet beschikbaar zijn, te betalen
hen. Zie de definitie van Mulk-i-khabîth op de pagina's
vooruit en ook in het tweeënveertigste hoofdstuk van het eerste deel van
Eindeloze gelukzaligheid. Een persoon die een aandeel houdt in een vennootschap van
de handel, als zijn aandeel even groot is als de nisab, moet de
zakât van zijn deel en betaal het. Ibni 'Âbidîn zegt in het onderwerp van
Bey' wa Shirâ (kopen en verkopen)[1]: “Religieuze functionarissen zijn dat niet
toegestaan om de provisies te verkopen die ze van vromen zullen krijgen
stichtingen voordat ze er bezit van nemen. Want hoewel ze
zijn rechtmatige aanspraken, goederen waarop een persoon recht heeft
niet zijn eigendom worden voordat hij ze in bezit neemt. De
buit (ghanîma) die van de vijand is weggenomen, behoort er met recht toe
de soldaten wanneer ze naar de Dâr-ul-islâm worden gebracht. Maar dat doen ze wel
niet hun eigendom worden voordat ze zijn verdeeld in aandelen en
gedistribueerd." Om deze reden zijn de salarissen en lonen burgerlijk
bedienden en werknemers moeten ontvangen, worden niet hun
eigendom voordat ze ze ontvangen. De zakât van een salaris of een loon
wordt niet gegeven voordat het is ontvangen. Het geld is van hen afgeschreven
door vakbonden of verzekeringsmaatschappijen, of de inhoudingen voor spaargelden,
obligaties, zijn niet inbegrepen in de berekening van zakât. Wanneer is het
jaren later ontvangen, wordt alleen het ontvangen geld toegevoegd aan de basis
bedrag voor de zakât van het jaar. Bij de obligaties is dat niet het geval
genomen in ruil voor wat wordt verkocht. Deze en aandelen en effecten
worden elk jaar in de zakât opgenomen.
De 'ulamâ van de Hanafî Madhhab verklaarde dat het fard is voor
elke mannelijke of vrouwelijke moslim die mukallaf is, dat wil zeggen, wie is
discreet en heeft de puberteitsleeftijd bereikt [de leeftijd waarop hij of
ze is begonnen junub te worden en moet de wassing van uitvoeren
ghusl], en wie vrij is, om zakât te betalen wanneer hij of zij de
voorwaarden. Om zakât te betalen is het noodzakelijk om de goederen in de zak te stoppen
het bezit van een arme persoon, dat wil zeggen, om ze aan hem te overhandigen. Als een arm
en de walî van de discrete wees hem voedt, dit telt niet als zakât.
Maar als hij het voedsel aan de wees overhandigt, of als de walî de
wees, zakât is betaald. Als hij eet met de arme wees die
de leeftijd van discretie nog niet heeft bereikt, hij heeft zakât betaald. Een Zijn
walî is mogelijk door door de wees tot voogd van de wees te worden aangesteld
weesvader of door een rechter. Omdat de aangewezen persoon heeft
het recht om de geschenken die aan de wees worden gegeven in ontvangst te nemen en te geven
ze aan hem, hij kan ook kleding, eten en andere benodigdheden kopen
[1] Zie het negenentwintigste hoofdstuk voor Bey' en Shirâ.
dingen met zijn eigen zakât, (die hij moet betalen) en geef ze aan
hem. In het Bezzâziyya staat geschreven dat het onderhoud aan iemands onderhoud wordt gegeven
arme familieleden door een uitspraak van een rechter is hiermee vergelijkbaar. Toch de
zakât bedoeld (om betaald te worden) aan andere arme mensen moet betaald worden
(alleen van het eigendom van de betreffende zakât) zonder enige
vervanging. Imâm Nasafî 'rahmatullâhi 'alaih' schreef in Zahîra: “Het
staat geschreven in Ziyâdât[1] dat een rijk persoon geen zakât zal hebben betaald door
eten kopen en aan de armen geven.” Het is geschreven in het Bezzâziyya
en in Fatâwâ-i Hindiyya: “Als iemand het vlees van zijn Qurban geeft
aan de armen met de intentie van de zakât van iemands schapen, dat zal niet
zakaat zijn.” In Îdâh[2] staat geschreven: “De zakât waaraan gegeven moet worden
een kind of een krankzinnige kan aan zijn vader worden gegeven, aan de zijne
familielid die zijn walî is, of zijn wasî.”
In alle vier Madhâhib (Madhhabs) zijn er vier soorten
eigendom van zakât:
1 – Viervoetige dieren die vrij grazen in de velden voor de
grootste deel van het jaar.
2 – Goud en zilver.
De auteur van Durr-ul Muntaqâ 'rahmatullâhi 'alaih'[3] zegt:
"Wanneer meer dan twaalf karaat, de zakât van goud en zilver moet worden betaald,
of ze nu als betaalmiddel worden gebruikt of op een halâl-manier worden gebruikt, zoals
sieraden door vrouwen, of op een haram-manier gebruikt, zoals mannenkleding
gouden ringen, of ze worden bewaard om een woning, voedsel of te kopen
lijkwaden of zelfs als het benodigdheden zijn zoals een zwaard [of een goud
tand]." Daarom is het haram voor mannen om gouden ringen te dragen. Alsjeblieft zie
de laatste pagina's van het tweede hoofdstuk van het zesde deel van Endless
Gelukzaligheid.
3 – Commercieel onroerend goed of handelsartikel waarvoor wordt gekocht
handel en gehouden voor de handel.
Terwijl ik de oorzaken en voorwaarden van zakât uitleg,
Hazrat Ibni 'Âbidîn 'rahmatullâhi 'alaih' verklaarde:
had moeten worden gekocht met de intentie om te handelen. Zelfs als een
voornemens is handel te drijven in zaken die afkomstig zijn uit landgebieden die onderhevig zijn aan de
'Ushr, of die zijn verkregen door erfenis, of die hebben
iemands eigendom worden wanneer men ze heeft geaccepteerd, zoals
[1] Geschreven door Muhammad Shaybânî 'rahmatullâhi ta'âlâ 'alaih', (135
[752 n.Chr.], Wâsit – 189 [805], Ray.)
[2] Of Izâh, een commentaar, gegeven door Kermânî, op de Mukhtasar-iQudûrî, die op zijn beurt was geschreven door Abul-Husayn 'Ahmad bin
Muhammad Baghdâdî 'rahmatullâhi 'alayh'.
[3] Alâ-ud-Dîn Haskafî, (1021, Haskaf – 1088 [1677 n.Chr.].)
schenkingen en legaten worden ze geen handelseigendom.
Want de intentie om te handelen is alleen geldig bij kopen en verkopen. Voor
bijvoorbeeld, als een persoon die tarwe van zijn veld haalt, zijn loon betaalt
'Ushr of die urûz door erfenis heeft verkregen, houdt het erbij
de intentie om het te verkopen, en als het meer is dan de hoeveelheid nisab
en langer dan een jaar wordt bewaard, is het niet nodig om haar te betalen
zakaat.” Als hij op zijn akker de tarwe zaait waarvoor hij gekocht heeft
verhandelen [om te verkopen], of als hij van plan is het dier persoonlijk te gebruiken
of de stof die hij voor de handel heeft gekocht, is het niet meer
commercieel vastgoed. Als hij later van plan is het te verkopen, gebeurt dat niet
commercieel eigendom worden. De goederen die hij verkrijgt door te verkopen
het of door verhuur commercieel eigendom worden. Als na aankoop
hij voornemens is het onroerend goed dat hij voor gebruik heeft gekocht te verkopen, of indien
bij het verkrijgen is hij van plan de urûz die hij heeft verkregen te verkopen
door erfenis of dergelijke dingen als geschenken, legaten en aalmoezen die
zijn eigendom worden als hij ze aanvaardt of als hij van plan is te verkopen
de tarwe die hij van zijn veld krijgt, wordt niet commercieel
eigendom. Als hij ze verkoopt en als hij van plan is om ze te verkopen
gebruik in de handel de urûz die (hij krijgt in ruil voor hen en
welke) zijn hun thema's (badals), deze badals (prijzen, waarden)
commercieel eigendom worden. Want handel is een activiteit. Het doet niet
gebeurt alleen met een intentie. Het is noodzakelijk om er ook mee te beginnen.
Maar afzien van handel gebeurt alleen met een intentie. In werkelijkheid,
afzien van alles kan alleen met een intentie worden gedaan.
Evenzo wordt men geen musâfir en verbreekt men alleen het vasten
met een intentie. Evenmin wordt een ongelovige een moslim of een
dierlijke sâima[1]. Maar het omgekeerde hiervan gebeurt alleen met een
bedoeling. Iemands gouden en zilveren bezittingen en papiergeld zijn dat wel
eigendom van zakât, op welke manier men ze ook heeft verkregen.
4 – Dingen die uit allerlei soorten land komen waar water doorheen stroomt
regen, rivieren of beken en die niet worden belast met kharâj, (zelfs
als ze geen soort land zijn met 'Ushr), of van het land
behorend tot een Waqf (vrome stichting). Hun zakât wordt genoemd
'Ushr. Het is bevolen in de honderdeenenveertigste âyat
van An'âm Sûra van de Qur'ân om de 'Ushr te betalen,[2] en is
toegelicht in een hadîth-i-sherîf om een tiende te geven. 'Ushr is een tiende
van de gewassen. Maar kharâj kan een vijfde, een vierde, een derde of
half. Het is nodig om ofwel de 'Ushr of de kharâj van land te betalen. A
[1] Zie DE ZAKÂT VAN DIEREN, op de volgende pagina's.
[2] “...Eet van hun fruit op het juiste moment, maar betaal wat er is
juist op de dag dat de oogst wordt binnengehaald. …” (6:141)
persoon die schulden heeft bij mensen trekt het bedrag niet af
zijn schuld, maar betaalt het precieze bedrag van zijn 'Ushr.
Er is één fard in zakât: een intentie (niyyat) maken. Een
intentie wordt gemaakt met het hart. Bij het reserveren of geven van de
zakât van iemands bezit, als men van plan is: “Ik zal de zakât betalen
Allah's wil”, en zegt dan dat men het leent of dat men het als geeft
een geschenk terwijl je het aan de armen geeft of aan de persoon die je hebt
iemands plaatsvervanger aangesteld om het namens hem aan de armen te betalen, dat is het
aanvaardbaar. Woorden zijn niet belangrijk. Als men van plan is voor zakât en
voor aalmoezen tegelijkertijd wordt het zakât volgens Imâm-iAbû Yûsuf. Volgens Imâm-i-Muhammad 'rahmatullâhi ta'âlâ
'alaih' echter, het is een aalmoes, en men heeft zijn zakât niet betaald. De
schuld van zakât van een persoon die is overleden zonder testament hoeft niet te worden betaald
van het pand dat hij heeft achtergelaten. Want hij had het moeten bedoelen
om dit te doen. Zijn erfgenamen mogen het uit hun eigen bezit betalen. [In deze
geval de isqât[1] van de zakât zal zijn verricht]. Als men dat doet
niet van plan zijn terwijl je de zakât reserveert of aan de armen geeft
en van plan is lang nadat hij het heeft gegeven, is het acceptabel zolang de
eigendom is in het bezit van de armen. De intentie die men maakt
terwijl het geven van de zakât aan iemands plaatsvervanger voldoende is. Het is niet noodzakelijk
voor de afgevaardigde om ook van plan te zijn om het aan de armen te betalen. Het is ook
toegestaan voor iemand om een zimmî aan te stellen, dat wil zeggen een landgenoot die
behoort tot een andere religie, iemands plaatsvervanger om zijn zakât te betalen aan de
Moslim arm. Toch is het niet toegestaan om een zimmî als die van jezelf te sturen
plaatsvervanger voor hadj (bedevaart). Want alleen de rijke zelf heeft
van plan zijn voor zakât. Voor de hadj moet de plaatsvervanger echter ook van plan zijn.
Als de rijke zegt (en van plan is) dat het een aalmoes is of dat het zo is
kaffârat of dat het een geschenk is bij het overhandigen van de zakât aan zijn plaatsvervanger
en als hij van plan is zakât te doen voordat zijn plaatsvervanger het heeft gegeven met de
vroegere bedoeling aan de armen, zal het aanvaardbaar zijn.
Als een persoon die de plaatsvervanger is van twee rijke mensen hun vermengt
zakâts met elkaar zonder dat ze het weten en geeft het dan
aan de armen is er geen zakât betaald. De hulpsheriff heeft aalmoezen gegeven.
De hulpsheriff zal de zakâts betalen. Terwijl ik dit uitleg op de
Op de elfde pagina zegt Ibni 'Âbidîn: “Hij heeft de twee gemengd
hoeveelheden zakât met elkaar, ze zijn zijn eigendom geworden.
Hij heeft de armen zijn eigen bezit gegeven.” Als hij ze heeft gemengd met
de toestemming van de twee rijken of als hij toestemming heeft gekregen
nadat ze zijn gemengd en voordat ze aan de armen zijn gegeven, is dat zo
aanvaardbaar. Het is toegestaan voor een persoon die de plaatsvervanger is van de
[1] Zie het eenentwintigste hoofdstuk voor 'isqât'.
slecht om de zakâts die hij ontving te mixen zonder het ze te laten weten en
om ze vervolgens aan de armen te betalen. Er is gezegd (door sommigen
savants) dat het ook is toegestaan voor de plaatsvervanger van de twee rijken
personen om ze te betalen nadat ze zonder toestemming zijn gemengd. Als een rijke
persoon zegt tegen een andere persoon, [of schrijft aan een persoon die leeft
overzee,] "Geef namens mij zoveel goud als zakât," (of als hij
schrijft aan een persoon in een andere stad per brief), en als deze de
goud besteld met zijn eigen geld en geeft het aan de armen, het is
aanvaardbaar. Volgens Imâm-i Yusûf 'rahmatullâhi 'alaih', dit
persoon zal later zijn geld van de rijke persoon vragen. Imâm-iMuhammad 'rahmatullâhi ta'âlâ 'alaih' zei: "Hij kan erom vragen als
de rijke vertelde hem dat hij hem later zou betalen. Anders hij
kan er niet om vragen.” Er is gezegd (door geleerden) dat als de hulpsheriff
geeft de zakât die hij heeft aan arme mensen die niet zijn voorgedragen door de rijken
persoon en als de rijke persoon er later mee instemt, is het acceptabel. Als een
persoon die heeft gezegd (tegen zijn plaatsvervanger): “Geef aalmoezen aan de armen op mijn
namens', heeft ook niet gezegd: 'Ik zal u later betalen', zal hij niet (hebben
om hem te betalen. Een rijk persoon kan zijn plaatsvervanger evenveel zakât geven als hij
zou graag aan de armen hebben uitgedeeld. De plaatsvervangend van armen
mensen kunnen niet meer zakât ontvangen dan het bedrag van nisâb voor elk
arm persoon. De hulpsheriff van een arme persoon krijgt zijn (de
zakât van de arme persoon, betekent dat de arme de zijne bezit
zakat. Het eigendom dat daardoor wordt betaald, is het eigendom van de arme persoon. De
zakât wordt niet betaald voor dieren en handelsgoederen die behoren tot a
Waqf, (wat wordt uitgelegd in het vierenveertigste hoofdstuk.)
Eindeloze gelukzaligheid
