Het is natuurlijk voorspelbaar. De sporadische interactie tussen journalisten en hun lezerspubliek maakt deel uit van de eb en vloed van de journalistiek.
Een paar dagen geleden ontving ik een zestien pagina's tellende “Counterpunch” van een avatar zonder traceerbaar e-mailadres. Of het nu gaat om onbekende Talib, loyalisten van Hezbollah of anti-West-sympathisanten, de thematische cadans varieert nooit bij agitatiepropagandisten.
Het collectieve ‘Wij’ heeft zich al eeuwenlang slecht gedragen. ‘Zij’ hebben op hamsterende wijze stukjes historische informatie verzameld. “Wij” gaan betalen! Ik heb nog nooit een demografische groep gezien die meer oog had voor de taak om klachten te archiveren.
De moslimbevolking heeft een levendige huisnijverheid gecreëerd. Jihad van de pen is actief in mijn e-mail. Schriftelijke pak slaag wordt bespoedigd omdat de lezers niet in de buurt zijn voor de jihad van de tong. Maar e-mail is slechts één klik verwijderd. Je bevindt je praktisch in mijn woonkamer. Welkom in mijn huis.
Documenten met de titel ‘Counterpunch’ zijn de gebruikelijke dood door duizend papiersneden. Maar ik ben niet degene die bezuinigd wordt. Het gekrijs en gehuil zijn daden van zelfverwonding. Het voelt gewoon zo goed om in de huid te snijden. De snee is niet diep genoeg om echte spierschade te veroorzaken. Maar het gaat diep genoeg om te observeren hoe het menselijk lichaam voor dagelijkse activiteiten afhankelijk is van bloed. Jihad is ook afhankelijk van een gestage aanvoer daarvan.
Wanneer individuen zichzelf opzettelijk pijn doen om met overweldigende emoties zoals angst, woede of intense droefheid om te gaan, is de algemene benaming zelfverminking. Het gedrag is meestal erg geheimzinnig en lijkt enigszins op een heilig ritueel. Het ritueel is zo heilig en noodzakelijk voor het behoud van het ego dat individuen hun snijwonden en littekens zullen bedekken om ontdekking te voorkomen. Een interessante opmerking is dat personen die vatbaar zijn voor deze schadelijke activiteiten zich achteraf zelden beter voelen. De actie verlicht de angst van het moment. Maar om je beter te voelen, moet de actie keer op keer worden herhaald. Dergelijke mensen plegen ook vaker zelfmoord vanwege hun diepgewortelde emotionele behoeften.
In werkelijkheid plegen deze zelfverminkende oorlogsarchivarissen zelden zelfmoord. Ze laten anderen kennismaken met hun vak en zijn trots op hun werk. Als de indoctrinatie zich met een mooi tempo voortzet, kunnen de resultaten spectaculair zijn. Als ik lange documenten van lezers ontvang, maak ik altijd een eerste scan. Op een later tijdstip bekijk ik documenten opnieuw en lijn ik verschillende gedachten uit. Laat me je door slechts één van de papiersneden leiden. Leer iets van dit proces. De vrijheid van meningsuiting stelt ons in staat ons onderscheidingsvermogen uit te oefenen. Dit is een geschenk van God.
Voorbeeld papier gesneden:
“Lanceer het bloedbad van Gallipoli….”
De Slag om Gallipoli was een mislukte poging van de geallieerden in de Eerste Wereldoorlog om de zeeroute van Europa naar Rusland te beheersen. Het werd voorafgegaan door een zee-aanval op de Dardanellen, de zeestraat die Gallipoli scheidt van het vasteland van Turkije. Als voormalig marineofficier begrijp ik de geopolitieke implicaties van het controleren van de handelsroutes langs de oceanen. Choke point-theorie is de gedetailleerde toepassing hiervan bij het bespreken van dominantie binnen de zeestraten. Terwijl de Britse schepen richting het zuidelijkste puntje van het schiereiland Gallipoli voeren, waren er al tegenmaatregelen van kracht. De aanval die zich afspeelde op het hoofdstrand en vijf andere LZ (landingszone) was de eerste moderne amfibische aanval. Zeeschuim voerde het bloed mee – een bewijs van vastberadenheid en dwaasheid in oorlogstijd. Maar er waren nog veel meer platen die ook draaiden.
Het is minder waarschijnlijk dat we nadenken over het resultaat toen de Duitsers de eerste grootschalige gifgasaanval op Ieper, België, uitvoerden. Vijfduizend Britse, Franse en Canadese troepen verloren het leven. Van zeeschuim bezaaid met bloed tot plotseling longoedeem getint met bloed: oorlog is altijd een tragische aangelegenheid. Mijn persoonlijke bibliotheek heeft een favoriete selectie: De anatomie van moed door Lord Moran. Het is een verslag van de psychologische effecten van oorlog op de zielen van mensen. Oorlog kan een daad van gecontroleerde chaos zijn. Maar niemand kan de gevolgen van de oorlog beheersen. Als flankerend vraagstuk vraagt de lezer zich af hoe het komt dat “ISIS exporteert olie op de markt voor 40 miljoen dollar per maand?De olievelden zijn functioneel ondanks maandenlange bombardementen. Misschien zijn strategische bombardementen bedoeld om de infrastructuur te behouden? Misschien zijn toekomstige inkomstenstromen nodig voor een legitieme regering? Het antwoord ligt boven de salarisschaal van de meeste officieren. Journalisten kunnen alleen maar hopen op een “anoniem lek”.
Dood door duizend papiersneden…. en op hogere echelons worden de echte beslissingen genomen. De noodplannen worden bijgewerkt. Macro-tot-micro-toepassingen worden besproken. Gepolijste messing displayvoetjes van klei. Maar dit is de aard van oorlog en de geschiedenis van de mens.
Ver weg van het tumult van de strijd is de scherpe geur die de neusgaten van de journalist bereikt. Ik denk na over het voor de hand liggende. De westerse wereld gedraagt en denkt anders dan onze Arabische neven.
Het bombardement op Pearl Harbor? Dat was toen, maar dit is nu. De Amerikanen van de 21e eeuw haten de Japanners niet en kijken ook niet met argwaan naar hen. Nazi Duitsland? We herinneren het ons, maar het is zonder intense persoonlijke haat. De riviercruises en een uitstapje naar de Europese kerstmarkten wachten op ons. Ons paradigma is anders, onze houding wordt zachter en onze wrok wordt terzijde geschoven vanwege de manier waarop we naar de tijdlijn kijken. Vooruitgang vereist optische zenuwen die met de voorkant van het hoofd zijn verbonden. Wat brengt morgen? Welke toekomst is er beschikbaar voor onze nakomelingen?
Als ik e-mails ontvang die de dood betekenen door duizend papiersneden, glimlach ik gewoon. Er is een klassieke scène uit de film, “Revenge of the Pink Panther”. Een man buiten de deuropening steekt de pit van een ruwe bom aan en overhandigt deze aan inspecteur Clouseau. Terwijl de inspecteur de bom onderzoekt, vraagt hij terloops aan zijn metgezellen:
- "Een bom? Verwachtte je een bom?”
– Nee, ik verwachtte geen bom. Maar geen van beide, ben ik verrast.
Bronnen:
http://www.ulifeline.org/articles/435-self-injury- explained
http://www.history.com/topics/world-war-i/battle-of-gallipoli
