Ik zou graag een manier willen voorstellen voor landen als Turkije om hun BNP- en BBP-cijfers te verhogen door grensoverschrijdende handel, door hun unieke culturele eigenschappen agressief op de markt te brengen en zo hun merkimago in het buitenland te helpen verbeteren. Deze attributen kunnen worden beschouwd als antropologische hulpbronnen. Japan en China leveren grote inspanningen om stijl en cultuur te exporteren en hun investeringen hebben hun vruchten afgeworpen in miljarden yen en yuan. Frankrijk heeft een lange geschiedenis van door de overheid gesteunde doelbewuste export van de Franse cultuur en waarden.
Hoewel niet iedereen tevreden is, valt niet te ontkennen dat Hollywood met succes de Amerikaanse waarden in het buitenland heeft gepromoot. Hetzelfde kan gezegd worden voor de muziekindustrie. Afgezien van de enorme inkomsten die worden gegenereerd door de betutteling van Amerikaanse mediaproducten en intellectueel eigendom (inclusief software), helpt vooral het imago van de VS als een succesvolle natie van streven (of dit nu waar is of niet) de Amerikaanse zakelijke belangen in het buitenland te bevorderen. Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken (via programma's als Fulbright Scholars) ondersteunt samen met industriële groepen vaak Amerikaanse kunstenaars bij hun inspanningen voor internationale expansie.
Eén doel van marketingcultuur is uiteraard het vergroten van het toerisme, maar dit is niet het enige resultaat. Er zijn mogelijkheden voor het scheppen van welvaart en werkgelegenheid op andere gebieden, zoals entertainmentmedia, sport, landbouwproducten en zakelijke dienstverlening, om er maar een paar te noemen. In dit artikel wil ik een basisconcept voor de cultuurbusiness presenteren en hoe dit kan worden gebruikt om nationaal prestige en rijkdom te laten groeien door middel van allerlei soorten grensoverschrijdende handel.
Onlangs genereerde een Koreaanse entertainer genaamd Psy (afkorting van Psychologie) de meeste views in de geschiedenis van YouTube, meer dan een miljard. Zijn hit “Gangnam Style” werd een wereldwijd fenomeen en zorgde voor brede erkenning voor de Zuid-Koreaanse popmuziek “K-Pop” van eigen bodem. (Psy trad onlangs op in Turkije.) Door het werk van muzikanten als Ricky Martin, Jennifer Lopez en Shakira is er nu een groter bewustzijn van Latijns-Amerikaanse culturen in westerse landen. Gezamenlijk kunnen muziek, kunst, films en zelfs eten een beter niveau van bewustzijn en begrip tussen culturen bevorderen. Dit kan alleen maar leiden tot toenemende interacties en uiteindelijk tot zakelijke uitwisselingen.
Voetbal (in de meeste landen bekend als ‘voetbal’) is een ander voorbeeld van een spektakel dat mensen samenbrengt, zij het in competitieverband. De Amerikaanse honkbalsport is razend populair in Japan en de Dominicaanse Republiek. Basketbal is geliefd in Turkije en de Turkse spelers in de NBA zijn bekende namen in Turkije. Sport brengt als entertainment mensen uit verschillende culturen samen, op dezelfde manier als muziek, een universele taal die iedereen kan begrijpen. Turkije heeft een prachtige kans om zijn 600 jaar oude olieworstelsport te ontwikkelen om worstelliefhebbers van over de hele wereld aan te trekken.
De kern van mijn betoog is dat cultuur elementen van universaliteit bevat. Iedereen danst graag op goede muziek met een stevig ritme, ongeacht de regionale verschillen. Muzikanten uit verschillende delen van de wereld spelen samen, ook al spreken ze elkaars taal niet. Hetzelfde interculturele begrip is aanwezig als het gaat om kunst, films en andere vormen van entertainment. Ze zijn niet afhankelijk van lokalisatie om ervan te kunnen genieten. Deze universaliteit kan worden benut en gericht op economische empowerment door progressieve leiders uit de industrie die samenwerken met regeringen die bereid zijn beleid te creëren en te implementeren dat de kunst en andere culturele of antropologische hulpbronnen ondersteunt. In de VS geven veel staten belastingvoordelen aan filmmakers, en zoals hierboven vermeld steunt de federale overheid de overzeese inspanningen van kunstenaars. Steun voor het kunstonderwijs en het kunstbeheer is ook van cruciaal belang.
Dit is waar overheden, instellingen en zelfs particulieren kunnen ingrijpen. Naast financiering is ook advies nodig. Jonge ondernemers in de cultuurbusiness hebben regie nodig. Scholen, banken, bedrijven, verenigingen en de overheid spelen allemaal een belangrijke rol.
Ik pleit voor een nationaal beleid dat erop gericht is de cultuurbedrijven te stimuleren en te laten groeien. Microleningen en belastingvoordelen voor ondernemers en onderwijsgevenden, de ontwikkeling van specifieke faciliteiten, publiciteitskanalen, subsidies voor buitenlandse expansie en gecoördineerde reclamecampagnes in verschillende doellanden zouden allemaal welkom zijn. Een rondetafelgesprek met deskundigen en de aanzet van denktanks, samen met incubators en accelerators voor kleine bedrijven, zouden veel opkomende ondernemingen helpen lanceren. Degenen die tot bloei komen, zouden resultaten opleveren die hen in staat stellen iets terug te geven aan de inspanningen om welvaart te creëren door steun voor de oprichting van nieuwe ondernemingen.
Het scenario dat ik beschrijf speelt zich al af op andere gebieden, zoals nanotechnologie, biotechnologie en informatica. Deze terreinen worden op agressieve wijze ontwikkeld vanwege hun waargenomen potentieel om niet alleen bij te dragen aan de welvaart van de samenleving, maar ook aan het welzijn van de mensheid. Zou hetzelfde argument niet kunnen worden aangevoerd voor de sector cultuur, kunst, media en amusement?
Tom Stein is professor aan het Berklee College of Music in Boston, Massachusetts, waar hij cursussen geeft in muziek en digitale marketing. Hij is adviseur op het gebied van de ontwikkeling van kunstenaars en onderwijs, en tevens USA Country Manager voor het International Institute of Marketing Professionals (IIMP®).
De gepresenteerde ideeën zijn van hemzelf en niet noodzakelijkerwijs de standpunten van de redactieraad van de Turkey Tribune. Hij is te bereiken via [email protected].
