Hoe de stad Jeruzalem moet worden beschreven, heeft voor controverse gezorgd tijdens de Democratische Nationale Conventie van deze week in Charlotte, North Carolina, met verwarrende taferelen op de congresvloer toen er over de kwestie werd gestemd. BBC-diplomatiek correspondent Jonathan Marcus legt uit waarom.
President Barack Obama zou naar verluidt persoonlijk tussenbeide zijn gekomen om de zin 'Jeruzalem is en blijft de hoofdstad van Israël' woensdag terug te laten keren naar het belangrijkste beleidsdocument van de Democratische Partij.
Zijn zorg, zo wordt gesuggereerd, was dat de uitsluiting van een expliciete verwijzing naar Jeruzalem als de hoofdstad van Israël een vrije slag zou opleveren voor zijn Republikeinse tegenstander Mitt Romney, die in zijn congrestoespraak de regering-Obama ervan beschuldigde haar Israëlische bondgenoot “onder een bus te hebben gegooid”. ”.
Op zijn beurt verwijst het Republikeinse programma naar “twee democratische staten – Israël met Jeruzalem als hoofdstad en Palestina – die in vrede en veiligheid leven”.
Israël en veel van zijn aanhangers beschouwen een verenigd Jeruzalem – Israël veroverde Oost-Jeruzalem in 1967 op Jordanië – als zijn onverdeelde hoofdstad.
De meeste grootmachten doen dat niet, inclusief de VS die, net als veel andere landen, hun ambassade in Tel Aviv hebben.
Dus het officiële beleidsstandpunt van de Democratische Partij, hoewel nu consistent met het eigen standpunt van de president tijdens de campagne van 2008, blijft uit de pas lopen met het officiële beleid van de Amerikaanse regering, namelijk dat de status van de stad moet worden bepaald in de onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen.
'Bezoek Jeruzalem, win Florida'
De hele affaire heeft de neiging sommige mythen over de Amerikaanse politiek en het belang van de Joodse stem te versterken.
De Amerikaanse joodse gemeenschap is doorgaans goed opgeleid, politiek actief en geconcentreerd op bepaalde sleutelgebieden.
“Romney bezoekt Jeruzalem om Florida te winnen” kopte eind juli in de Wall Street Journal; een verwijzing naar de gretigheid van de Republikeinse kandidaten om Joodse stemmen te winnen in de ‘Sunshine State’.
In Florida, waar George Bush in 2000 met slechts 537 stemmen won, zou zelfs een kleine schommeling onder de Joodse kiezers een verschil kunnen maken.
Ondanks al het gepraat over het belang van de Joodse stem blijft het een feit dat de Joodse kiezers in de VS (de gemeenschap maakt slechts ongeveer 2% van de bevolking uit) de Democraten nog steeds in overweldigende mate steunen.
Uit een Gallup-peiling eind juli bleek dat onder de geregistreerde kiezers de Joden met 68% tot 25% de voorkeur gaven aan Obama boven Romney.
Romney en de Republikeinen hebben geprobeerd munt te slaan uit de onbetwistbare spanningen in de betrekkingen tussen Obama en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu.
Maar ook hier spreken de cijfers de mythen tegen. Israël is zeker belangrijk voor veel Amerikaanse joden, maar niet bij uitstek bij het bepalen van hun stem.
In een opiniepeiling uit maart werd aan de Amerikaanse joden gevraagd wat hun presidentiële stem het meest beïnvloedde; slechts 6% antwoordde Israël.
Voor Joodse kiezers, van wie de meerderheid doorgaans liberaal is in hun opvattingen, zijn het de economie, de gezondheidszorg enzovoort die er het meest toe doen – verrassend genoeg, net als de meeste andere Amerikanen die in november naar de stembus gaan.
(BBC nieuws)
