Waarom koos Dr. Benoist [Alî Salmân] (Frans) voor de Islam?

Er zijn een aantal mensen die hun vroegere religie hebben verlaten en de islam hebben aanvaard. Deze mensen behoren tot verschillende rassen, landen, nationaliteiten, kleuren en beroepsgroepen. Aan veel van deze mensen werden verschillende vragen gesteld, zoals: “Waarom ben je moslim geworden?” “Wat zijn de aspecten van de islam die je het leukst vindt?” door sommige tijdschriften of verenigingen, of door hun eigen vrienden. Hun antwoorden waren heel duidelijk en oprecht. Deze nobele mensen besloten de islam te omarmen nadat ze er lang over hadden nagedacht en de islamitische religie met nauwgezette aandacht hadden bestudeerd. Stuk voor stuk hun antwoorden, die we hebben samengesteld uit verschillende boeken en tijdschriften en die we in de volgende passages zullen parafraseren, zijn van documentaire waarde. Er kunnen veel lessen worden getrokken uit deze antwoorden, en degenen die ze lezen zullen opnieuw in hun hart de sublieme aard van onze religie voelen. Hier geven we de concessie van Dr. BENOIST [ALÎ SALMÂN] (Frans), die voor de islam kozen:

Ik ben arts en kom uit een fanatiek katholiek gezin. Toch leverde mijn beroepskeuze, geneeskunde, mij een carrière op in de positieve, experimentele en natuurwetenschappen, wat er op zijn beurt voor zorgde dat ik een groeiende haat tegen het christendom ontwikkelde. Wat religie betreft, stond ik volledig op gespannen voet met de andere leden van mijn familie. Ja, er was een grote Schepper, en ik geloofde in Hem, namelijk Allâhu ta'âlâ. Toch zijn de absurditeiten bedacht door christenen, vooral door katholieken, verschillende mysterieuze goden, zonen en heilige geesten, de belachelijke leugens verzonnen met als doel te bewijzen dat Îsâ 'alaihis-salâm' de zoon van God is, een groot aantal andere bijgelovigheden, ceremoniën en Rituelen duwden mij weg van het christendom, in plaats van dat zij mij ertoe aantrokken.

Omdat ik geloofde in één God, zou ik nooit de drie-eenheid aanvaarden, noch zou ik op welke manier dan ook Îsâ 'alaihis-salam' als de zoon van God erkennen. Dat betekent dat ik, lang voordat ik de Islam kende, de eerste helft van de Kalima-i-Shahâdat al had aanvaard, dat wil zeggen het deel dat zegt: “Lâ ilâha il'l'Allah... (Er is geen God dan Allah…)” Toen ik de islamitische religie begon te bestuderen en de Ikhlâs Sûra van de Koran al-kerîm las, die beweerde: “Zie; Allahu ta'âlâ is Eén. Hij is niet verwekt, en Hij verwekt ook niet. Er is geen wezen dat enige gelijkenis met Hem vertoont.” Ik zei: “O mijn Allah. Mijn overtuiging is precies hetzelfde.” Ik voelde een enorme opluchting. Ik besefte dat het van het allergrootste belang was om de islam dieper te bestuderen. En terwijl ik de islam bestudeerde, zag ik met bewondering dat deze religie volledig overeenkwam met mijn ideeën. De Islam keek naar religieuze mannen, en zelfs naar de profeten 'alaihim-us-salawât', als gewone mensen zoals wij; het vergoddelijkte hen niet. Het geven van gezag aan een priester om de zonden van mensen te vergeven was iets dat de Islam nooit zou accepteren. De islamitische religie kende geen bijgeloof, irrationele regels of onverstaanbare onderwerpen. De islamitische religie was een logische religie, precies zoals ik wilde. In tegenstelling tot de katholieken heeft zij de mens niet besmeurd met de gevolgen van de zogenaamde erfzonde. Het legde de mens fysieke en geestelijke reinheid op. Reinheid, wat een essentieel principe is in de geneeskunde, was in de Islam een ​​gebod van Allahu ta'âlâ. De Islam gebood zichzelf te reinigen vóór daden van aanbidding, en dat was een eigenschap die ik nog nooit in een andere religie had gezien.

Bij sommige christelijke rituelen, zoals de doop en de eucharistie, consumeren mensen het brood en de wijn die door de priester worden aangeboden in de naam van het vlees en bloed van Îsâ 'alaihis-salâm', wat als het ware bedoeld is als een gesimuleerde eenheid. met Îsâ 'alaihis-salâm', dwz met God, [moge Allâhu ta'âlâ ons beschermen tegen het vasthouden aan dergelijke overtuigingen!]. Ik zag de gelijkenis tussen deze riten en die van de meest primitieve heidenen, en haatte ze. Mijn geest, die onder leiding van de positieve wetenschap was verbeterd, verwierp deze kinderlijke rituelen, die niet bij een ware religie pasten, heftig. De islam daarentegen accepteerde geen van deze dingen. Er was alleen waarheid, liefde en reinheid in de islam.

Uiteindelijk heb ik een besluit genomen. Ik bezocht mijn moslimvrienden en vroeg hen wat ik moest doen om moslim te worden. Ze leerden mij de (verklaring genaamd) Kalima-i Shahadat, hoe je het moet zeggen en wat het betekent. Zoals ik eerder heb vermeld, had ik, voordat ik moslim werd, de eerste helft ervan aanvaard, dat wil zeggen het deel dat betekende: “Er is geen God dan Allah.” Het was daarom niet moeilijk om het resterende deel te accepteren, dat zei: “… en Mohammed ‘alayhis-salam’ is Zijn (geboren slaaf en) Boodschapper.” Ik bestudeerde nu belangrijke boeken die over de islamitische religie waren geschreven. Toen ik er één las, namelijk 'Le Phéne Coranique', een heel mooi boek geschreven door Malak Bannâbî, zag ik met verbazing en bewondering wat een geweldig boek Qur'ân al-kerîm was. De feiten geschreven in het boek van Allah, dat veertien eeuwen eerder werd geopenbaard, zijn precies in overeenstemming met de resultaten van het hedendaagse wetenschappelijke en technologische onderzoek. Zowel vanuit wetenschappelijk en technologisch oogpunt als met betrekking tot sociologische activiteiten is de Qur'ân al-kerîm niet alleen vandaag, maar ook voor altijd een gids.

Op de twintigste dag van februari 1953 ging ik naar de moskee van Parijs en accepteerde de islam officieel in aanwezigheid van Mufti Efendi en de getuigen, en ik kreeg de naam Alî Salmân.