Politici in Duitsland met bepaalde toekomstige carrièredoelen buigen zich regelmatig en nadrukkelijk over soortgelijke populistische en Turkije-gerelateerde onderwerpen. Dit is een fundamenteel probleem voor grote conservatieve partijen en kringen.
Hoewel de jaarlijkse conventie De jeugdafdeling van de CDU, die op 6 oktober werd gehouden, kreeg publieke aandacht vanwege enkele kritische uitspraken tegen het leiderschap van bondskanselier Merkel. Een interessant standpunt van de secretaris-generaal van de CDU, Annegret Kramp-Karrenbauer, die bekend staat als een van Merkels naaste bondgenoten, is vooral door het Turkse publiek gedeeltelijk genegeerd.
De jaarlijkse conventie werd uitgewerkt als een eerste fase vlak voor het partijcongres van de CDU in december, waarin Merkel hoopt herkozen te worden als partijvoorzitter. Ondanks verschillende andere potentiële en jongere kandidaten lijkt het vrij duidelijk dat Merkel de verkiezingen in december gaat winnen. Na de huidige periode van haar vierde regering in drie jaar zal echter waarschijnlijk een andere CSU-persoonlijkheid de partijleiding overnemen.
Het is opvallend dat potentiële kandidaten proberen een nogal nationalistische vooringenomenheid te bewerkstelligen door nadrukkelijk gebruik te maken van het anti-Turkse discours. Dit gebeurde opnieuw tijdens de recente jaarlijkse conventie, toen mevrouw Kramp-Karrenbauer de betrekkingen tussen Turkije en Duitsland besprak in de context van het dubbele staatsburgerschap voor Turkse mensen die in Duitsland wonen.
Tijdens haar toespraak op de jaarlijkse conventie bekritiseerde Kramp-Karrenbauer de Turkse president Erdogan door te stellen: “Als president Erdogan de Turken in een loyaliteitsstrijd blijft duwen, moet het recht op een dubbele nationaliteit opnieuw worden heroverwogen. Als Erdogan de Turkse gemeenschap in Duitsland wil verdelen, zal dit onderwerp op tafel komen, vooral voor Turken met een dubbele nationaliteit.”
Ongetwijfeld probeert de secretaris-generaal van de CDU, Kramp-Karrenbauer, ons in een anti-Turkse stemming te brengen door de Turkse president valselijk te beschuldigen, om zo haar profiel in de ogen van de jongere en meer nationalistische kiezers te vergroten. We moeten niet vergeten dat ondanks de historische afkeuring door de CDU van het recht op een dubbele nationaliteit, bondskanselier Merkel – samen met en onder druk van coalitiepartner SPD – in 2014 een wijziging van de staatsburgerschapswet kon goedkeuren, die uiteindelijk het recht op dubbel staatsburgerschap mogelijk maakte. jonge en pasgeboren Turken zowel het Turkse als het Duitse staatsburgerschap behouden.
Andere EU-burgers hebben dit recht al. Tot op heden zijn sommige CDU-leden deze stap echter op een nogal chanterende manier blijven problematiseren. Dergelijke politici hebben gesuggereerd of direct gedreigd dat Turken dit recht zouden intrekken, vooral in gevallen waarin president Erdogan steun krijgt van Turken in Duitsland, of als de stemmen van de CDU afnemen als gevolg van binnenlandse problemen.
In dergelijke omstandigheden aarzelen politici niet om gebruik te maken van een nationalistisch discours, zoals in het meest recente geval van Kramp-Karrenbauer. Aan de andere kant worden er echter geen concrete stappen gezet of geen oprechte uitspraken gedaan door CDU-politici wanneer Turken of moslims in Duitsland in hun dagelijks leven met moeilijkheden worden geconfronteerd, vooral veroorzaakt door extreemrechtse en anti-islamkringen.
Het is zeer waarschijnlijk dat mensen uitspraken van de Duitse conservatieven liever verwelkomen, die niet in de handen van extreemrechtse kiezers spelen en de samenleving niet op zichzelf verdelen. De afgelopen jaren heeft de vooringenomenheid van conservatieven in Duitsland een hoogtepunt van absurditeit bereikt.
Hoewel dit soort onderwerpen niets te maken hebben met de huidige problemen van Duitsland, behandelen politici met bepaalde toekomstige carrièredoelen regelmatig en nadrukkelijk soortgelijke populistische en Turkije-gerelateerde onderwerpen. Dit is een fundamenteel probleem voor grote conservatieve partijen en kringen.
Mijn inschatting is dat Kramp-Karrenbauer de volgende voorzitter van de CDU zal zijn, tenzij controversiëlere en nog nationalistischere persoonlijkheden zoals Jens Spahn erin slagen meer aanhangers te mobiliseren. In deze context werd Kramp-Karrenbauer in februari door Merkel benoemd tot nieuwe secretaris-generaal van de partij en nam zij ontslag in de Duitse deelstaat Saarland.
De reden hiervoor was het feit dat federale CDU-leden steeds kritischer werden over het beleid van Merkel en haar zwakte om een nieuwe federale regering op te bouwen. Om de kritiek het zwijgen op te leggen, heeft Merkel daarom een nauwe bondgenoot op het federale toneel gebracht, die ook rechts is en meer conservatief georiënteerd is op het gebied van maatschappelijke onderwerpen. Kramp-Karrenbauer verscheen in 2017 in de media toen ze Turkse politici verbood verkiezingscampagnes te houden in Saarland – ondanks het feit dat geen enkele politicus uit Turkije daadwerkelijk van plan was campagne te voeren in Saarland.
Je ziet een soortgelijk patroon en een symbolische daad waar bepaalde politici regelmatig gebruik van maken om populistische doelen binnen een partij te bereiken. Maar dit soort afwijkingen veroorzaken onrust onder de Turkse gemeenschap, moedigen extreemrechtse kringen aan en dragen op een negatieve manier bij aan het imago van Duitsland. Men moet deze ambivalente en populistische manoeuvres diepgaand overwegen en beslissen wie de Duitse bevolking verdeelt.
M.Erkut Ayvaz
