De Europese Unie (EU) is ontstaan dankzij een ervaring van tweeduizend jaar. Na eeuwen vol oorlogen, conflicten, bloed, tranen... zijn de Europese naties erin geslaagd alle vormen van (althans expliciet) antagonisme opzij te zetten en een unie op te richten die gebaseerd is op samenwerking.
Een identiteit krijgt alleen betekenis als er een ‘wij’ en een ‘ander’ bestaat. In de EU vormt het Europese karakter zonder enige twijfel het ‘wij’ of ‘ons’. De zich steeds verder verdiepende constructie van de Europese identiteit vereist een interne cohesie en een externe betwisting ten opzichte van een relatieve ander.
Wie is de relatieve ‘ander’ van de EU?
In de loop van de geschiedenis zijn de Turken de relatieve ander voor Europa geweest. Turken zijn de vaandeldrager van de islam geweest en de woorden Turk en Moslim zijn door de Europeanen door elkaar gebruikt.
Als de EU de identiteitsdimensie verwaarloost, zal zij een gewone economische organisatie worden.
Het Turkse EU-lidmaatschap zal voor de Europeanen een “vaarwel” betekenen voor alle filosofische en ontologische principes.
Turkije behoort tot een andere beschaving. In het verwestersingsproces; alfabet, onderwijs, politiek systeem… en er zijn zoveel dingen aangepast in Turkije. Maar al deze veranderingen vinden plaats in de materiële wereld. De geest is er: gewoon stralend!
Als ik EU was; Ik was een Europeaan; Ik zou er alles aan doen om Turkije buiten de deur te houden.
De EU is een kans voor Europeanen. Wie kan ontkennen dat de EU voor de Europeanen een eiland van vrede, veiligheid en welzijn is? Als EU zou ik geen fatale fout maken en de harmonie van mijn unie bederven.
Als Turkije kunnen we samenleven met de Europeanen, maar we kunnen niet simpelweg hetzelfde zijn!
