Saoedi-Arabië heeft verklaard dat het van plan is een multidimensionaal buitenlands beleid te voeren. Betekent dit een verschuiving van Amerika in het buitenlands beleid naar Peking?
Koning Salman van Saoedi-Arabië had een ontmoeting met de Chinese premier Li Keqiang en de twee landen ondertekenden een memorandum van overeenstemming over investeringssamenwerking ter waarde van 65 miljard dollar.
Dit nieuws moet een echte reden tot zorg zijn voor de regering-Trump. Deze verschuiving zou wel eens ernstiger kunnen zijn dan de focus op Noord-Korea voor de Verenigde Staten.
Nauwe banden tussen China en Suadi-Arabië betekenen misschien niet een volwaardige “scheiding” van Amerika, toch heeft de beslissing van het Koninkrijk mogelijk diepgaande regionale gevolgen.
De afgelopen tachtig jaar is Saoedi-Arabië een kenmerk geweest van het politieke landschap in het Midden-Oosten voor de Verenigde Staten.
Anti-islamitische verschijnselen in het Amerikaanse beleid zijn een geduchte oorzaak van het Arabische ontwaken. De ‘democratie’-trommel werkt niet langer in het Midden-Oosten. Mensen in het hele Midden-Oosten zouden graag oprechtheid en eerlijkheid uit de VS en het Westen willen zien.
Uiteraard zijn de Saoedische koning en zijn dynastie bang voor gevolgen als die van Saddam Hussian en willen zij uiteraard koste wat het kost hun positie veiligstellen.
Dit is de algemene opvatting die in de westerse media wordt gedeeld: aan de ene kant hebben we het autoritaire Oosten en aan de andere kant hebben we het zogenaamde democratische Westen. Is het Westen werkelijk democratisch als het om het Midden-Oosten gaat? De benadering van ‘liberale democratie thuis, realpolitiek en harde macht daarbuiten’ ondermijnt de betrouwbaarheid van de VS en het Westen.
