Osman Hamdi Bey-museum
Het ligt op een afstand van 2200 m naar İzmit, Gebze, het dorpsstation van Eskihisar en 5 km naar Gebze.
Osman Hamdi Bey heeft Eskihisar leren kennen vanuit het landhuis van zijn vader in Gebze. In 1884 liet hij zijn landhuis, schildershuis, botenhuis en andere bijgebouwen bouwen aan de westelijke oever van het dorp en bracht daar 26 jaar zijn zomers door.
Elk van de zeer mooie bloemschilderijen die hij tussen 1901 – 1903 op de tafels van de houten deuren van de begane grond maakte, staat op het niveau van de waarde van de tafels van vandaag.
Het landhuis is tijdens de 1e wereldoorlog toegewezen aan de hoofdkwartiercommandant, İsmet Pasha (İnönü) heeft hier een paar dagen doorgebracht tijdens zijn onafhankelijkheidsoorlog, in 1933 heeft Atatürk het landhuis en de tuin bezocht. In 1945 heeft er brand plaatsgevonden in het schildershuis en is de houten bovenverdieping afgebrand.
Het bos en de gebouwen zijn in 1966 geregistreerd en het museumgebouw, de bijgebouwen en het terrein zijn in 1982 genationaliseerd door het directoraat-generaal Oude Werken en Musea van het Ministerie van Cultuur en Toerisme.
Om een museum te kunnen bouwen dat de grondlegger van onze musea waardig is, zijn de reliëf- en toepassingsprojecten voorbereid door het Directoraat van Reliëfs en Monumenten van Istanbul van het Directoraat-Generaal voor Oude Werken en Musea van het Ministerie van Cultuur en Toerisme, en de werken In 1985 is begonnen met de restauratie van het hoofdgebouw, het schildershuis en andere gebouwen naar originele staat en met de tuinaanleg.
Na de reparatiewerkzaamheden die twee jaar duurden, zijn de goederen gebruikt door de grote museumman en schilder Osman Hamdi Bey die vandaag de dag konden bereiken, foto's van hemzelf en zijn familie en verschillende door hem geschilderde tafels tentoongesteld in het gebouw en het gebouw is ingericht als Osman Hamdi Bey House and Museum.
Osman Hamdi Bey
(30 december 1842 – 24 februari 1910)
Hij is de oudste zoon van grootvizier İbrahim Edhem Pasha, een technische en politieke man die was opgeleid in de Ottomaanse en westerse culturen. Hij werd geboren in 1842 in Istanbul. Osman Hamdi, die zijn lagere schoolopleiding op een school in Beşiktaş voltooide, richtte de Maarif – i Adliye School op in 1856. Hij werd in 1860 naar Parijs gestuurd voor een rechtenstudie. Toen hij in 1869 naar zijn land terugkeerde, ondernam hij de missie van Directeur Buitenlandse Zaken van de provincie Bağdat op jonge leeftijd. Toen hij in 1871 terugkeerde naar Istanbul, werd hij aangesteld als assistent-directeur van het Palace Protocol.
Osman Hamdi Bey, die verschillende taken op hoog niveau van de staat vervulde, is op 11 september 1881 toegewezen aan het directoraat van het Empire Museum (Müze – i Hümayun). Met deze opdracht is een nieuwe en productieve termijn geopend, niet alleen in zijn leven, maar ook in de Turkse museumactiviteit. In 1883 richtte hij Sanayi – i Nefise Mekteb – i Ali (School voor Schone Kunsten) op en werd de directeur van deze school.
In 1884 vaardigde hij de Asar – ı Atika-verordening uit die het meenemen van oude werken naar het buitenland verbiedt, wat een grote stap was in termen van Turkse museumactiviteiten en bescherming van oude werken.
Osman Hamdi Bey maakte opgravingen bij de Nemrud-berg, de Lagina-tempel en Sayda. Voor de tentoonstelling van de sarcofagen en andere werken, waaronder de Alexandersarcofaag die hij bij de opgraving van Sayda vond en die worden aanvaard als de meesterwerken van de archeologiewereld, legde hij in 1881 de basis voor het huidige Archeologisch Museum van Istanbul, het eerste Turkse museumgebouw. opende dit museum in 1891 voor gebruik.
Osman Hamdi Bey, die zijn schilderwerk samen met de museumactiviteiten voortzette, is een succesvol vertegenwoordiger van de Turkse schilderkunst geweest met zijn gefigureerde composities geschilderd met oosters begrip. Zijn schilderijen zijn opgenomen in vele binnen- en buitenlandse musea en collecties.
Osman Hamdi Bey heeft op 24 februari 1910 zijn ogen gesloten voor het leven in zijn landhuis in Istanbul Kuruçeşme.
Eskihisar-fort
Het is gebouwd in de Byzantijnse periode aan de kust, in het noordoosten van het dorp, op een heuvel met een steile helling om de haven te beschermen. De muren van het fort zijn bedekt met bakstenen. Het is jarenlang onzorgvuldig achtergelaten, wat de vernietiging ervan heeft versneld. De afgelopen jaren zijn sommige delen gerestaureerd door het Ministerie van Cultuur.
Het paviljoen van Fatih Sultan Mehmet
In 1481 richt Fatih Sultan Mehmet zijn vlag op in Üsküdar en kondigt aan dat er een campagne naar het oosten zou worden gevoerd; Ondanks zijn ziekte vestigt hij zijn paviljoen op Hünkar Çayırı en sterft daar. Ter nagedachtenis aan hem zijn in de 16e eeuw op dezelfde plaats (Gebze) de fontein en de openluchtgebedsplaats gebouwd. De brug is gebruikt voor de overdracht van het leger en voor transportdoeleinden op de Bağdat-weg.
Saatçi Ali Efendi Mansion – Etnografisch Museum
Het landhuis, dat in 1774 op een schuine rand van İzmit met uitzicht op de zee is gebouwd, is vandaag de dag uitgegroeid tot een van onze voorbeelden van civiele architectuur die de periode op de beste manier weerspiegelt met zijn plattegrond, houten luiken en gedraaide ramen met barrières en pennen. ornamenten op de buiten- en binnenmuren.
Het landhuis, gelegen in de wijk İzmit Veli Ahmet, op de heuvel van de Alaca-moskee, heeft in totaal drie verdiepingen, namelijk de kelder, de begane grond en de bovenverdieping. In het landhuis, dat de kenmerken heeft van een museumhuis, worden naast de inrichting zoals de hoofdkamer, de eetkamer en de bruidskamer etnografische werken tentoongesteld die de cultuur van de regio weerspiegelen.
Het landhuis werd op 29 september 1987 opengesteld voor gebruik als Etnografisch Museum. Op deze manier werd een van onze culturele bezittingen gewaardeerd en geërfd aan de toekomstige generaties.
Klokkentoren
De karakteristieke klokkentoren van de stad, gelegen tussen het jachthuis en het Atatürk-beeldhouwwerk, is gebouwd door de gouverneur van İzmit, Musa Kazım Bey, ter gelegenheid van de 25e verjaardag van de troonsbestijging van sultan Abdülhamit II. Het is gebouwd volgens de neoklassieke methode en is gemaakt van Hereke Tavşancıl en travertijnstenen.
Sirripasa-herenhuis
Het bevindt zich in de wijk İzmit Hacı Hasan, aan de Yeni Çeşme-straat. Het is gebouwd door de gouverneur van İzmit, Sırrıpaşa, in de tweede helft van de 19e eeuw. De tuinmuur van het landhuis is versierd met archaïsche sculpturen en architecturale delen. Het gebouw is een belangrijke historische schat van onze stad, omdat het een voorbeeld van civiele architectuur is uit de 19e eeuw, dat tot op de dag van vandaag zou kunnen overleven. De archeologische werken aan de tuinmuur en de pen hebben er ornamenten in gemaakt.
Üçtepeler Grote tumulus
Er is een reddingsopgraving uitgevoerd door het İzmit Museum Directoraat aan de oude Istanbul-weg op drie km afstand van het centrum van İzmit. Er konden vandaag geen vondsten worden gedaan uit het graf, waarvan wordt aangenomen dat het in zijn eigen periode onderhevig is aan diefstal. Maar qua datering heeft de grafarchitectuur aangetoond dat het om een tumulusgraf gaat dat behoort tot de laat-Hellenistische – vroeg-Romeinse periode.
Büyüktepe Necropolis-gebied
Het ligt vlak bij de snelweg in de wijk İzmit Gültepe. De necropolis uit de archaïsche periode en de ruïne van het heilige gebouw uit de Byzantijnse periode zijn gevonden tijdens wegwerkzaamheden uitgevoerd door het directoraat van snelwegen. De bevindingen die zijn gevonden bij de archeologische werkzaamheden die in de regio zijn uitgevoerd door het directoraat van het İzmit Museum in de regio, zoals een grote aardewerken pot, traanfles en spiegel, zijn aan het museum verstrekt.
