Het is meer dan een jaar geleden dat Koerdische moeders samenkwamen om te protesteren tegen het PKK-terrorisme, in de hoop dat dit zou resulteren in de terugkeer van hun ontvoerde kinderen. De vastberadenheid van de demonstranten en hun gemeenschappelijk lijden hebben de weg vrijgemaakt voor sterke vriendschappen, waardoor ze de afwezigheid van hun geliefde kinderen kunnen verdragen.
“We lijden aan dezelfde pijn … we huilden om dezelfde reden in verschillende provincies op verschillende uren zonder elkaar te kennen. Nu zijn we niet alleen en zijn we klaar om samen als één gezin te vechten”, zegt Hediye Okçu, een Koerdische moeder die heeft deelgenomen aan de sit-in-protest voor het pro-PKK-hoofdkwartier van de Volksbeschermingspartij (HDP) in het zuidoosten van het land. Provincie Diyarbakır.
Okçu en Güllü Turan zijn twee moeders wier dochters met geweld zijn ontvoerd door de terroristische groepering.
Gefrustreerd door de aanhoudende afwezigheid van hun kinderen en omdat ze hun lot niet kenden, verlieten ze hun geboortestad in de provincie Tunceli en sloten zich aan bij de demonstranten, waardoor ze een hechte vriendschap ontwikkelden waarin ze troost vinden.
“Mijn 20-jarige dochter studeerde toerisme aan een universiteit toen ze werd meegenomen door de terroristen”, vertelde Okçu aan Anadolu Agency (AA). “Ik was geschokt omdat onze familie absoluut geen enkele politieke rol speelde.”
Sindsdien voegde ze eraan toe: ‘Er is niets anders dan pijn en lijden, zowel voor mijn familie als voor mijzelf… de vrede verliet ons huis. Er is alleen maar verdriet en verdriet.”
De 55-jarige zei dat ze met elke protesterende ouder kon omgaan, aangezien hun kinderen ‘gehersenspoeld zijn door de PKK-propaganda’.
Turan zei daarentegen dat haar dochter 17 was op het moment van haar ontvoering in 2015 en op een kostschool studeerde.
‘De verdwijning van mijn kind was schokkend en onverwacht’, zei ze, en omschreef haar kind als ‘verlegen’ en ‘introvert’.
'Alev was slim en stil. Ik kan nog steeds niet geloven dat ze gehersenspoeld werd om zich aan te sluiten bij de terroristische groepering, die zich richt op onze soldaten en de politie”, zei ze. ‘Ze was van plan lerares Engels te worden.’
Veel van de gezinnen hebben een gematigde achtergrond en hebben offers gebracht voor de opvoeding van hun kinderen – iets wat hen ook samenbrengt.
“Velen van ons hier hebben een vergelijkbare achtergrond en levensomstandigheden en begrijpen elkaar heel goed, omdat onze pijn vergelijkbaar is”, zei Turan. “Ik voel me gezegend dat deze mensen hier geen verborgen agenda hebben en met oprechtheid bijdragen. Moge Allah ieder van hen zegenen.”
De HDP, die lange tijd te maken heeft gehad met publieke reacties en gerechtelijke onderzoeken naar haar banden met de PKK, staat onder druk van deze groeiende civiele protestbeweging. Verschillende groepen uit heel Turkije hebben de Koerdische moeders in hun zaak gesteund, waarbij velen bezoeken brachten om hun steun te betuigen.
Het protest begon toen Hacire Akar op een avond voor de deur stond van het kantoor van de Democratische Volkspartij (HDP) in Diyarbakır, nadat haar zoon door de PKK was ontvoerd. Akars zoon Mehmet keerde op 24 augustus naar huis terug, wat hoop gaf aan de andere families. Op 3 september 2019 transformeerden families geïnspireerd door Akar haar solo-standpunt in een collectief sit-in-protest.
