Hoewel beelden van wreedheden uit Syrië de toenemende intensiteit van een burgeroorlog bevestigen in een land waar etnische, sektarische en religieuze verschillen een beslissende rol spelen in de machtsstrijd, lijkt de internationale gemeenschap te terughoudend om tot een interventie te komen.
De verwachting dat de Amerikaanse regering aandacht zou besteden aan de situatie in Syrië zodra zij zich na november niet bezighoudt met de verkiezingen in eigen land, lijkt te zijn afgenomen na de moord op Amerikaanse diplomaten, waaronder ambassadeur Christopher Stevens, in Libië op 11 september. De VS, die al lijden onder oorlogsmoeheid in Afghanistan en Irak, kunnen zich geen nieuw front veroorloven door een interventie in Syrië te leiden, vooral na de gevolgen van de moord op hun ambassadeur in een land waar het land laat maar wel zwaar betrokken raakte bij een NAVO-operatie. (Denk aan de frustratie van Hillary Clinton die voortkwam uit de moord op de Amerikaanse ambassadeur in een stad die ze ‘redden’.)
Europa daarentegen maakt zich duidelijk zorgen over zijn eigen toekomst te midden van een economische crisis en lijkt zelfs onverschillig tegenover de humanitaire tragedie in Syrië. Hoewel Europeanen, en met name Groot-Brittannië en Frankrijk, in Libië de leiding namen in de operatie tegen Muammar Kadhafi, werd deze niet voltooid zonder hulp van de VS. De NAVO-operatie in Libië vond plaats op een moment dat de militaire operaties van de NAVO al aan het afnemen waren, zowel vanwege de veranderende aard van de dreigingen en als gevolg daarvan die van het militaire bondgenootschap, als vanwege de kosten.
Op de laatste NAVO-top in Chicago werd een nieuwe defensiestrategie aangenomen, ‘smart defense’ genaamd, in een klimaat van krimpende economieën. Slimme verdediging is gebaseerd op een initiatief van verbonden strijdkrachten dat in theorie minder duur is, maar in de praktijk veel moeilijker uit te voeren omdat er meer samenwerking voor nodig is. Gegeven het feit dat het transatlantische bondgenootschap nu al te lijden heeft onder een onevenwichtigheid omdat het aandeel van Europa in de financiële lasten van de NAVO is gedaald tot 30 procent, maken weinigen zich zorgen over het omverwerpen van Bashar al-Assad, zolang er een duidelijke noodzaak bestaat om een beroep te doen op Artikel 5 van het Verdrag. Het Verdrag van Washington, dat collectieve verdediging regelt.
Volgens diplomatieke bronnen houdt de NAVO de situatie in Syrië nauwlettend in de gaten, maar staat een interventie niet op de agenda omdat er geen “aantoonbare noodzaak” is gekoppeld aan een VN-besluit zoals in het geval van Libië. Het lijkt erop dat een interventie onwaarschijnlijk is, tenzij er sprake is van een directe dreiging voor de buurlanden van Syrië en met name voor Turkije, dat al heel lang lid is van de NAVO.
De wil om in te grijpen die bestond in de Libische zaak lijkt in Syrië ver weg, niet alleen vanwege economische redenen, maar ook vanwege de interne dynamiek in Syrië en de sektarische zorgen in de omliggende regio. Ondanks hun onvrede met het regime heeft de meerderheid van de Syriërs er jarenlang voor gekozen om te zwijgen, zowel uit angst voor het regime, dat zijn macht ontleent aan een breed web van inlichtingen, als omwille van de relatieve stabiliteit. Jarenlang leek Turkije terughoudend om getuige te zijn van een herschikking van de sociale lagen in Syrië, terwijl het een vreedzame transformatie van het regime verwachtte met de impact van de aanmoediging van Turkije en het geven van een “inspirerend” voorbeeld. Pas toen Assad geweld begon te gebruiken tegen zijn eigen volk, gaf Turkije hem op.
Het lijkt er echter op dat, hoe wreed het regime ook is, het in de nabije toekomst in staat zal zijn terug te vechten. Ondanks hevige gevechten is Aleppo bijvoorbeeld niet overgenomen door het Vrije Syrische Leger. Volgens diplomatieke bronnen steunen Alawieten, christenen en zelfs de soennitische burgerij nog steeds het regime in Syrië, dat samen bijna een derde van het land uitmaakt. In tegenstelling tot activisten uit de oppositie, zoals voormalig Assad-adviseur Assad Ayman Abdel Nour, beweren bronnen dat de burgeroorlog waarschijnlijk zal voortduren, wat het voor de oppositie moeilijker zal maken om te vechten bij gebrek aan een significante verandering in de houding van de grote actoren. .
De wens van het Assad-regime om de wereld de indruk te geven dat een sterke Al-Qaeda-aanwezigheid wortel schiet in Syrië, heeft op zijn zachtst gezegd goedkeuring gekregen van het niet-optreden van de buurlanden – van Palestina tot Irak en van Libanon tot duidelijk Iran. .
Het zou niet onnauwkeurig zijn om te verwachten dat de status quo – dat wil zeggen een burgeroorlog – in Syrië zal voortduren, gezien de onwil van de internationale gemeenschap, en dus die van de NAVO, in combinatie met de ‘coalitie van de vrienden van Assad’, die dat niet zouden moeten doen. worden onderschat in het grotere machtsspel in het Midden-Oosten.
(De Zaman van vandaag)
