Het was een opvallend fenomeen in 1997 dat Punjab getuige was van de opkomst van een unieke trend op het gebied van openbaar bestuur, verwoord door de energieke eerste minister Muhammad Shahbaz Sharif. De politieke experts beseften al snel dat de jongere Sharif op het gebied van de efficiëntie van de openbare dienstverlening en het bestuur van het staatsapparaat vernieuwende maatstaven voor leiderschap heeft vastgesteld die de politieke klasse als geheel hebben afgeschrikt. Om verschillende redenen slaagde hij er tijdens zijn tweede ambtstermijn echter niet in om deze normen te bereiken.
De algemene verkiezingen van 2008 waren van cruciaal belang voor het hele land om zich te ontdoen van de misleidende dictatuur en haar sluwe handlangers, die zwaar werden verslagen door de geïrriteerde kiezers die verlangden naar sociaal-economische veranderingen, een corruptievrij bestuur, de rechtsstaat en een efficiënt dienstverleningsmechanisme dat ervoor kon zorgen dat verbeterde levenskwaliteit. Armoedebestrijding, terrorisme, haperende economie en gelijke verdeling van hulpbronnen tussen de provincies waren andere pijnlijke kwesties die onmiddellijke aandacht vereisten. De mensen wilden een democratie die resultaten kon opleveren; hun verwachtingen waren hooggespannen en het Handvest van de Democratie werd opgevat als een 'Magna Carta van hoop' die zou leiden tot een nieuwe democratische routekaart. De samenwerking tussen de twee belangrijkste politieke partijen, namelijk PPP en de PML (N), werd volledig onderschreven door de media en het volk. Deze keer waren de machtscorridors echter niet zo vriendelijk voor Shahbaz Sharif als voorheen. De PPP had de meerderheid in het centrum en daarom moest er in Punjab een coalitieregering worden gevormd. Ondertussen ontbrak het Shahbaz Sharif ook aan competente, toegewijde en professionele ambtenaren om nieuwe projecten uit te voeren en te initiëren met hetzelfde enthousiasme als tijdens de vorige periode.
Als gevolg van de splitsing van PML (N) tijdens het Musharraf-regime deed het land het niet goed bij de verkiezingen en kon het zijn regering alleen vormen in Punjab, het traditionele epicentrum van zijn politieke macht. Het probeerde het post-Benazir-scenario uit te buiten ten gunste van de democratie; PML-(N) ondertekende de ‘Murree Declaration’ met tegenstander Asif Zardari om de geest van het Handvest van de Democratie te handhaven en bedacht zelfs coalitieregeringen die vervolgens faalden. Pakistaanse media, die opkwamen steunden als nieuwe, krachtige niet-statelijke actor Sharif Brothers over deze twee kernkwesties, maar de twee Sharifs slaagden er niet in de sluwe Zardari te beïnvloeden over de cruciale kwestie van het herstel van afgezette rechters.
Hoewel Shahbaz Sharif op bepaalde terreinen in een aantal gemengde ontwikkelingen is geslaagd en het ontbreken van een corruptieschandaal een ander pluspunt is, is hij er ernstig niet in geslaagd de prestaties uit het verleden te halen. de provincie om zelfs de kleinste beslissingen te nemen. Shahbaz Sharif zou, in plaats van het nastreven van microprioriteiten, zich moeten bezighouden met macrokwesties, omdat mensen kwalitatieve verandering in hun leven willen en geen holle praatjes.
Het lijkt erop dat hij geen team heeft en dat de mensen om hem heen niet in staat zijn om resultaten te boeken of hem bewust te maken van het belang van teamwerk. Hij besteedde er ook geen aandacht aan om een toegewijd team van professionals samen te stellen die in staat waren beide kanten op te gaan, zowel op politiek als op administratief vlak. Even belangrijk is de kwestie van competente ambtenaren voor Punjab die de democratiedoelstellingen in de praktijk zouden kunnen brengen. Voor het inhuren van competente, toegewijde en professionele functionarissen, die aan de verwachtingen van de mensen konden voldoen, had de regering van Punjab prikkels moeten regelen zoals betere loonpakketten enz., aangezien intellect en competentie een bepaald prijskaartje hebben. Omdat Shahbaz Sharif niet genoeg zetels had in de Assemblee, moest hij daarom deals sluiten met het Unificatieblok, bestaande uit de dissidente leden van PML (Q), om aan de macht te blijven. Hij slaagde erin aan de macht te blijven, maar ten koste van goede Tegenwoordig hebben de afnemende openbare orde en de voortdurende prijsstijgingen de levens van de mensen geruïneerd en heeft de verzakkende economie de sombere toekomst van de natie verder verergerd.
Shahbaz Sharif heeft nog veel meer mislukkingen; het kabinet blijft ondanks vele toezeggingen onvolledig en drie belangrijke portefeuilles, zoals financiën, gezondheidszorg en C&W, worden nooit gevuld. (Mian Mujtaba Shuja ur Rehman krijgt de leiding over onderwijs) PPP-ministers zijn al de deur gewezen en hun MPA's zijn volkomen ontevreden omdat hun stemmen in de regeringsgangen niet werden gehoord. De mantra van goed bestuur bleek een ongrijpbare droom voor de hoi polloi, die genoeg hebben van holle slogans. Zijn PPP-ministers hadden geen enkele belangstelling voor hun departementen; terwijl de meeste politici op hun hoede bleven voor het slechte gedrag van zijn kieskeurige kring van bureaucraten. Voormalig minister Raja Riaz bleef verdiept in posten/overdrachten en hervormingen in de irrigatiesector werden genegeerd of uitgesteld. Vanwege een gebrek aan interesse van de regering van Punjab, werd Rs. 67 crore Zakat-fondsen gingen verloren omdat de regering van Punjab er niet in slaagde tijdig zakat-comités op te richten. De regering van Punjab kon zelfs niet goed omgaan met de afschaffing van het vorige lokale overheidssysteem.
Shahbaz Sharif slaagde er zelfs niet in om het beschikbare aantal ambtenaren effectief te benutten en bleef in plaats daarvan onnodig de administratieve secretarissen van belangrijke afdelingen zoals de Voedselafdeling vervangen. Deze ondeugende houding verzwakte de motivatie en bestuursprincipes en zijn compromissen voor het behouden van politieke bondgenoten ondermijnden het verleden verder. principiële houding. Het gebrek aan inzet van Shahbaz Sharif vertraagde projecten zoals de uitbreiding van het gebouw van de Punjab Assembly. In het zuiden van Punjab werd de infrastructurele ontwikkeling ernstig genegeerd. De onderwijskant kreeg enige impuls, terwijl de automatisering van landregistraties nog steeds onvolledig is. Het Metro Bus Project heeft de provinciale kat vrijwel failliet gemaakt. Het lijkt erop dat Lahore de favoriete keuze is voor ontwikkeling van de Punjab-heersers. De regering van Punjab lanceerde echter sociale hervormingsprojecten zoals Sasti Roti, het voedselsteunprogramma en het Ramzan-pakket voor de onderdrukten, maar er is geen duurzame planning gemaakt om de armoede te verlichten, 100% geletterdheid te garanderen, een soepele openbare orde te garanderen, minderheden te beschermen, de politieke maffia uit het verleden om de golf van terrorisme te boeken en te elimineren.
Volgens een internationaal rapport van Transparency had Sindh Punjab overtroffen als de meest corrupte provincie. De corruptie in de KPK zou met 13% zijn toegenomen, in Sindh met 5%, terwijl de corruptie in Punjab met 9% is afgenomen en in Balochistan met 10%. Maar de grootste test voor Shahbaz Sharif was het herstellen van het vertrouwen in de publieke sector, wat tot nu toe niet is gebeurd.
Een ander belangrijk aspect is de niet-professionele mediaprojectie van de eerste minister. Misschien zijn zijn mediamanagers van mening dat berichtgeving over de dagelijkse routine voldoende is, terwijl dat niet het geval is. Zijn routine en de institutionele prestaties van de Punjab-regering zijn twee uiteenlopende zaken die afzonderlijk hadden moeten worden behandeld, en specifieke mediaplannen zouden moeten worden ontworpen door de communicatiestrategen, als die er zijn. Een goed ontworpen mediacampagne mag niet alleen maar een reeks activiteiten projecteren die lukraak geordend en willekeurig getimed zijn. Het moet met een duidelijk doel worden uitgerold als onderdeel van een logisch plan. Hij zou zijn DGPR-afdeling moeten gebruiken om Punjab te profileren als centrum van sociaal-economische ontwikkeling.
De afgelopen vijf jaar heeft Punjab vaak voor andere provincies gewerkt; het verleende hulp aan ontheemden uit Malakand, leverde 30,000 ton gratis tarwe aan Sindh, kondigde een ultramodern cardiologieziekenhuis aan voor Balochistan en een DHQ-ziekenhuis voor het door oorlog verscheurde Swat, maar de heersende PML (N) kon er niet in slagen daar ook maar enige politieke vooruitgang te boeken. Het is belangrijk om erop te wijzen dat Punjab geen overweldiger van hulpbronnen is; het krijgt 47 procent toewijzing uit de federale deelbare pool tegenover zijn bevolking van 57 procent en het heeft de hoogste armoedegraad in het land, wat zelfs meer is dan in Balochistan. De ontwikkelingsuitgaven per hoofd van de bevolking in Punjab bedragen Rs.1531, terwijl het cijfer voor Balochistan Rs.3590 bedraagt. Balochistan geeft Rs.4976 per persoon uit aan openbare orde, terwijl Punjab slechts Rs.2576 uitgeeft.
Nu de algemene verkiezingen dichterbij komen; het is nodig dat kiezers de prestaties van hun kandidaten uit het verleden in gedachten houden voordat ze gaan stemmen, zodat ze geschikt leiderschap kunnen krijgen dat kwalitatieve veranderingen in de levens van het volk teweeg kan brengen, anders zal Pakistan blijven lijden onder de handen van de corrupte en oneerlijke kliek van de bevolking. kronen.
