De huidige Europese regeringen en politici die met veel politieke, sociale en economische problemen worden geconfronteerd, proberen andere staten, volkeren en beschavingen te gebruiken als instrument voor hun eigen belangen. Ze proberen ze te instrumentaliseren voor hun eigen bestwil, ongeacht hoe schadelijk dit voor anderen zou kunnen zijn.
Ze geven gemakkelijk anderen de schuld van de problemen die ze thuis ervaren.
De afgelopen twintig jaar hebben reguliere politieke partijen, vooral centrumlinkse partijen zoals socialisten, niet alleen hun regeringen maar ook hun invloed in de meeste Europese landen verloren.
Europese landen hebben te maken gehad met de opkomst van ultranationalistische bewegingen, extreemrechtse politieke partijen en racistische politieke actoren. Radicale en xenofobe partijen begonnen parlementen binnen te dringen, en sommigen van hen kwamen aan de macht.
Tegenwoordig identificeren Europese politieke actoren zichzelf op basis van otherisering en vervreemding van anderen en zijn daarom sterk anti-migranten, anti-moslim en anti-zwart.
Vooral Europese politieke actoren hebben de islam en moslimlanden en -volkeren geïnstrumentaliseerd voor hun binnenlands beleid. De meeste Europese landen hebben bijvoorbeeld tijdens verkiezingsperioden direct of indirect de islam en moslims besproken.
Veel Europese politici beschouwen moslims als de grootste bedreiging voor hun manier van leven en als de belangrijkste bron van de problemen waarmee zij worden geconfronteerd. Deze opvattingen worden door veel Europese politici gedeeld.
De Franse president Emmanuel Macron is een typisch voorbeeld van ambitieuze, oppervlakkige arrogante Europese politici. Hij gebruikt dezelfde politieke taal en hetzelfde politieke discours als de Nederlandse extreemrechtse politicus Geert Wilders en de Oostenrijkse bondskanselier Sebastian Kurz.
Onlangs heeft Macron verschillende verklaringen afgelegd waarin hij de islam en moslims beledigde. Ten eerste beweerde hij dat “de islam een religie is die vandaag de dag over de hele wereld in een crisis verkeert.” Vervolgens gaf hij opdracht om de cartoons waarin de Profeet van de Islam werd beledigd, op overheidsgebouwen in Parijs te projecteren. Gezien de opkomst van anti-islamsentiment staan Macron en Frankrijk niet alleen. Veel andere politici en landen voeren in toenemende mate een soortgelijk beleid.
De moslimwereld veroordeelde Macron en Frankrijk onmiddellijk vanwege de behandeling van de islam, vooral nadat de cartoons waarin de profeet van de islam werd beledigd, op overheidsgebouwen in Frankrijk waren geprojecteerd. Veel islamitische individuen, niet-statelijke actoren en staatsfunctionarissen eisten van hun respectieve regeringen een boycot van Frankrijk.
Verschillende politieke groeperingen hebben veel campagnes op sociale media aangekondigd om Franse producten te boycotten. Verschillende Arabische handelsverenigingen en veel bedrijven haalden Franse producten uit supermarkten als reactie op Macrons opmerkingen over de islam en moslims.
Veel landen reageerden op de verspreiding van haat door Macron. Verschillende staten zoals Turkije, Koeweit, Pakistan, Qatar, Iran, Jordanië, Marokko, Algerije, Palestina en Tunesië hebben officiële verklaringen afgelegd tegen Frankrijk en besloten sancties op te leggen tegen Franse producten.
Alleen functionarissen uit de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) en Saoedi-Arabië gaven pro-Frankrijk verklaringen, voornamelijk vanwege hun felle anti-Turkije houding. Een adviseur van kroonprins Mohammed bin Zayed (MBZ) en een professor in de politieke wetenschappen, Abdulkhaleq Abdulla, twitterden bijvoorbeeld: “De vergelijking is eenvoudig en duidelijk: weet dat wanneer (president Recep Tayyip) Erdoğan Macron aanvalt, Macron gelijk heeft. ”
Abdulla weet heel goed dat de uitleg van Macron niet over Erdoğan gaat, maar over de Profeet van de Islam, Mohammed, vrede zij met hem. Abdulla geeft er echter nog steeds de voorkeur aan Macron of Frankrijk niet te veroordelen en geeft Erdoğan de schuld van wat er gaande is. Abdulla's tweet laat twee belangrijke factoren zien.
Ten eerste is het een duidelijke indicatie van anti-islamsentiment onder het regime van de VAE. De ambtenaren van het regime geven open cheques aan alle anti-islamitische actoren wereldwijd. Ten tweede maakte het anti-Erdoğanisme de functionarissen van de VAE blind voor regionale en mondiale ontwikkelingen.
Op dezelfde manier aarzelde Muhammad Abdulkarim al-Isa, een adviseur van kroonprins Mohammed bin Salman (MBS) en tevens secretaris-generaal van de Muslim World League, een niet-gouvernementele organisatie (NGO) gefinancierd door de Saoedische regering, niet om zijn steun te betuigen aan Macron. Hij riep moslims die in niet-moslimlanden wonen op niet te reageren op politieke ontwikkelingen.
Aan de andere kant stond Europa achter Macron, en veel Europese politici gaven er de voorkeur aan Turkije en zijn leider Erdoğan te bekritiseren. Erdoğan trok de geestelijke gezondheid van Macron in twijfel en zei dat de Franse president “gek is geworden.”
De vertegenwoordiger van het buitenlands beleid van de Europese Unie, Joseph Borrell, zei dat de woorden van Erdoğan “onaanvaardbaar” waren en riep Turkije op om “deze gevaarlijke spiraal van confrontatie” te stoppen.
Op dezelfde manier zei vicevoorzitter van de Europese Commissie, Margaritis Schinas, dat de EU-waarden prioriteit geven aan ‘vrijheden’.
De Griekse premier Kyriakos Mitsotakis zei dat “haatzaaiende uitlatingen tegen Frankrijk door de Turkse leiders onaanvaardbaar zijn (en) religieuze haat aanwakkeren.” Met andere woorden: ze trekken Macrons haat tegen moslims en de islam niet in twijfel.
Hoewel moslims geloven dat elke afbeelding van de profeet Mohammed godslasterlijk is en ze niet willen dat de beledigende cartoons worden getoond of gepubliceerd, maken Europeanen voortdurend gebruik van karikaturen/cartoons die jaren geleden zijn getekend. Dat wil zeggen: het probleem is niet de discussie over vrijheid, maar de politieke taal die Europeanen tegenwoordig het liefst spreken.
Europeanen geven niets om de zorgen van moslims wereldwijd. We mogen niet vergeten dat hun gebruik van een radicaal en negatief politiek discours tegen de islam en moslims contraproductief zal zijn, omdat hun beweringen niet de werkelijkheid weerspiegelen, maar eerder hun misvattingen.
Tegenwoordig is de islam het enige geloofssysteem ter wereld dat de Europese koloniale machten niet konden veranderen. Daarom hebben ambitieuze, oppervlakkige en arrogante Europese politici zoals Macron geprobeerd een hervormingsproces in de islam op gang te brengen.
Met andere woorden, ze zijn van plan de fundamentele bron van dynamiek in de islam te vernietigen. Ze hebben geprobeerd hetzelfde te doen met verschillende instrumenten en met verschillende methoden. Frankrijk of Macron kunnen niet veel bereiken in het Midden-Oosten, afhankelijk van de personalistische regimes, namelijk de VAE en Saoedi-Arabië. Zowel de volkeren van het Midden-Oosten als de Franse moslims zullen blijven reageren op de Franse vijandigheid jegens de islam en moslims.
MUHITTIN ATAMAN
