De dood van de Venezolaanse president Hugo Chavez bood de critici van de VS een goede gelegenheid om hun ontevredenheid over de Amerikaanse hegemonie in mondiale aangelegenheden te uiten.
Chaves werd afgeschilderd als een held die zich verzette tegen het Amerikaanse imperialisme.
Er is zoveel retoriek geproduceerd over de manier waarop Chaves moedig de VS heeft bekritiseerd en hoe hij de Venezolaanse natuurlijke hulpbronnen heeft genationaliseerd ten behoeve van het welzijn van het Venezolaanse volk. Op dezelfde manier werd zijn buitenlands beleid, dat nauwe relaties ontwikkelde met rivalen en vijanden van de VS, uitgebreid geprezen.
De haat tegen Amerika duwt critici in de richting van een onbewuste sympathie voor zijn vijanden. Ik zou een simpele vraag willen stellen: als we een hekel hebben aan Obama, moeten we dan ook wel van Castro, Ahmadinejad, Bashar al-Assad, Kim Jong-un of Poetin houden? Zelfs sommige tolken zochten naar een vinger van de CIA in de dood van Chavez. Betekent anti-Amerikanisme een verblinde liefde voor alle Amerikaanse tegenstanders?
Ik zou Chavez-fans willen vragen: laten we zeggen dat Obama ‘democratische principes, de rechtsstaat en respect voor de mensenrechten…’ centraal stelt in zijn retoriek, of dat we zeggen dat Obama zijn imperialistische plannen verwezenlijkt onder de vermomming van dergelijke retoriek; wat is jouw alternatieve wereldbeeld?
Na veertien jaar Chavez-regering zijn armoede en werkloosheid nog steeds populair in het land. Het politieke systeem is nog niet zo opgezet dat het de presidentiële macht uitdaagt. Het gaat hier echter niet om het in twijfel trekken van de prestaties van Chavez, maar om het aantonen van de verkeerde benadering van de Chavez-aanhangers.
Hoe kunnen we deze wereld een betere plek maken door fouten met fouten te verhullen?
