Paus Benedictus XVI sloot zich aan bij Twitter om het katholicisme relevant te houden in de 21e eeuw. Hoe zit het met het moderniseren van het dogma in plaats daarvan?
Eerder deze maand sloot paus Benedictus XVI zich aan bij Twitter in een poging de gelovigen te stimuleren en de katholieke kerk te moderniseren voor een jongere, steeds meer seculiere generatie, waardoor hij na je opa de laatste persoon was die zich bij de sociale netwerksite aansloot. Het Vaticaan huurde ook een voormalige Fox News-correspondent in om hun communicatiestrategie naar de 21e eeuw te brengen, aangezien dat netwerk zo'n indrukwekkend werk verrichtte tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2012.
De Katholieke Kerk is aan het wankelen, en er zullen veel meer dan 140 karakters en een rechtse “nieuws”-hack nodig zijn om het op een modern spoor te zetten.
De paus is een man van sociale kwesties, die meer geïnteresseerd is in thema’s als ‘traditionele’ gezinswaarden, het homohuwelijk en abortus dan bijvoorbeeld in het helpen van de armen. En het Vaticaan is er snel bij om iedereen neer te halen – maar vooral alle vrouwen, en vooral vrouwen die het lef hebben zichzelf als gelijkwaardig aan mannen te beschouwen – die zich richten op het helpen van de meest behoeftigen, in plaats van te kruisen tegen abortus en homoseksuelen. Wat de Kerk betreft is het pleiten voor de gelijke participatie van vrouwen een “radicaal feminisme” dat veroordeling verdient; het aandringen op wetgeving die homo's doodt, is een zegen waard.
Ja, dat klopt: rond dezelfde tijd dat de paus zijn eerste tweet opstelde, had hij een ontmoeting met de Oegandese parlementsvoorzitter Rebecca Kadaga, die eerder had beloofd de doodstraf voor homo's in te voeren als een “kerstcadeau” aan het Oegandese volk (minus , zo veronderstelt men, de Oegandezen die vermoord zullen worden vanwege hun seksuele geaardheid). Ze ontving een privé-audiëntie bij de paus en een zegen.
Oeganda is een doelwit geweest voor westerse evangelicals die zien dat ze de strijd om het homohuwelijk in hun eigen land aan het verliezen zijn. Religieuze leiders en rechtse groeperingen, waaronder Rick Warren en de National Organization for Marriage, zijn jarenlang naar Oeganda gegaan om anti-homopropaganda te verspreiden en homofobie te versterken. Deze religieuze leiders positioneren zichzelf als experts en vertellen de Oegandezen dat homoseksuelen kinderen sodomiseren, aids verspreiden, huwelijken verwoesten, gezinnen uit elkaar halen en een onmiddellijke bedreiging voor de samenleving vormen – en vervolgens veinzen ze geschokt te zijn als de Oegandese leiders besluiten dat de wettelijke straf het meest passend is voor deze kinderen. -het verkrachten van individuen die de samenleving verpletteren is de dood.
Intussen worden homoseksuele, lesbische en transgender Oegandezen dagelijks geconfronteerd met aanvallen van burgerwachten en worden zij routinematig verkracht, geslagen, verbannen, gemarteld en vermoord.
De paus – wiens eigen staat van dienst op het gebied van mannen die kinderen sodomiseren niet bepaald uitmuntend is – zegent een van de mensen wier haatdragende beleid niet alleen sociale dekking en rechtvaardiging voor dat geweld biedt, maar, als het wordt ingevoerd, de staatsmacht achter de opsluiting en executie zou plaatsen. van homo's.
De obsessie van de Kerk met het toezicht op seksualiteit is niets nieuws: in feite is het een eeuwenoude katholieke traditie dat het Vaticaan zijn neus in je slaapkamer steekt als het voelt dat zijn macht wordt bedreigd. De vroege anti-sekskruistochten waren gericht op vrouwen – en zijn niet opgehouden. Vrouwen kregen de opdracht hun echtgenoten te dienen en werden uitgesloten van het priesterschap. In de tijd van Thomas van Aquino werd over abortus gedebatteerd – hij dacht dat dit een zonde tegen het huwelijk was, en dat mannelijke foetussen uiteraard eerder bezield werden dan vrouwelijke – en lange tijd maakte de Kerk onderscheid tussen vroege en late abortussen. qua straf.
Maar toen de pauselijke staten aan het eind van de 19e eeuw grondgebied verloren aan Italië, trad de paus hard op tegen vrouwen en verklaarde hij alle abortus als moord. Het lijkt erop dat de Kerk een beetje lijkt op een pestkop op het schoolplein, die een zondebok moet kiezen om haar uiteindelijke autoriteit te demonstreren. Vrouwen hebben de afgelopen eeuwen als doelwit gediend.
De Kerk breidde haar invloed opnieuw uit naar het seksleven van haar volgelingen (en van vrouwen in het bijzonder) in de jaren dertig, toen zij voor het eerst haar uitspraak over anticonceptie uitvaardigde en anticonceptie onverenigbaar achtte met de katholieke leer over het leven. Precies rond diezelfde tijd had de Kerk te maken met wat zij de ‘verschrikkelijke driehoek’ van antireligieuze en antikatholieke acties in de Sovjet-Unie, Mexico en Spanje noemde. Wanhopig op zoek naar een manier om zijn macht te tonen en volgers te controleren, besloot het Vaticaan dat het verkeerd was om iets anders te gebruiken dan gekruiste vingers om het aantal en de afstand tussen uw kinderen te controleren.
Hier ziet u hoe succesvol ze waren: 99% van de Amerikaanse vrouwen maakt op enig moment in hun leven gebruik van anticonceptie, en katholieke vrouwen gebruiken dezelfde mate van anticonceptie als niet-katholieken. In landen waar het katholicisme diepgeworteld is, abortus illegaal is en geboortebeperking moeilijk toegankelijk is, behoren de abortuscijfers tot de hoogste ter wereld. Het enige verschil is dat veel meer procedures onveilig zijn en dat tienduizenden vrouwen sterven. De laagste abortuscijfers ter wereld zijn te vinden in de steeds seculierere West-Europese landen, waar de procedure legaal is en vaak gedekt wordt door staatsfondsen, en waar anticonceptie breed toegankelijk is.
De Kerk besefte dat ze volgers aan het verliezen was en dat de meeste vrouwen zich niet zouden houden aan het mandaat voor geboortebeperking, en erkende de sociale omwentelingen die in de jaren zestig plaatsvonden. Daarom evalueerde de Kerk haar standpunt opnieuw – en verdubbelde haar positie. Encycliek van paus Paulus VI uit 1960 Humanae Vitae herhaalde het anti-anticonceptiestandpunt van de Kerk, breidde dit uit tot sterilisatie en voegde enkele beweringen toe over de natuurlijke rollen van vrouwen en mannen. (De natuurlijke rol van celibataire mannen die heel weinig tijd met vrouwen doorbrengen, is blijkbaar om alle vrouwen te vertellen wat ze moeten doen.)
De Kerk nam ook opnieuw een standpunt in tegen abortus en verklaarde dat abortus zelfs niet mogelijk was in het geval van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap waarbij de bevruchte eicel zich nooit tot een foetus zal ontwikkelen. Eind jaren tachtig beweerde paus Johannes Paulus II, onder druk van de vele nonnen die de Kerk eeuwenlang hebben laten functioneren en die aandrongen op gelijke rechten en erkenning, dat vrouwen eenvoudigweg een ‘andere’ rol vervulden in de Kerk dan mannen, maar één dat was net zo belangrijk. Het was een aardig schouderklopje voor katholieke vrouwen, maar uiteindelijk een neerbuigend schouderklopje: gelooft iemand werkelijk dat er macht schuilt in onderdanigheid, en dat het uitgesloten zijn van alle posities van echte autoriteit even belangrijk is?
In 1995, opnieuw geconfronteerd met afnemende aantallen gemeenten, herhaalde paus Johannes Paulus II de vijandigheid van de Kerk ten opzichte van anticonceptie, en beweerde verder dat condooms verboten waren – op het moment dat HIV en Aids landen over de hele wereld teisterden. Ironisch genoeg categoriseert de Kerk anticonceptie en condooms als onderdeel van de ‘cultuur van de dood’.
Volgens de normen van het Vaticaan is het nemen van een anticonceptiepil of het gebruik van een condoom veel dodelijker dan het oplopen van HIV, of het executeren van een echte persoon omdat hij homoseksueel is.
Naarmate de samenleving zich verder ontwikkelde, heeft de Kerk hierop gereageerd door zich in te zetten voor het handhaven van verouderde, vrouwonvriendelijke sociale normen. En het land heeft vrouwenlichamen lange tijd gebruikt als instrument om controle uit te oefenen ondanks de afnemende invloed. Nu worden homo's aan dezelfde behandeling onderworpen. Terwijl de Kerk zich blijft herstellen van het internationale pedofilieschandaal dat haar priesters hebben begaan en de hele instelling in de doofpot heeft gestopt, en terwijl de wereldbevolking steeds meer vlucht voor de formele religie, zegt de paus dat twee verliefde mannen of twee vrouwen de wereldvrede bedreigen.
Een Twitter-feed kan een instelling die zo weinig voeling heeft met de realiteit, met de vooruitgang en met algemeen aanvaarde mensenrechtennormen, niet moderniseren.
Als de Kerk echt wil moderniseren, zou ze op kunnen komen voor de rechten van de helft van de wereldbevolking, en vrouwen gelijke zeggenschap kunnen geven in de katholieke hiërarchie en over de fundamentele rechten op hun eigen lichaam. Het zou condoomgebruik kunnen bevorderen om levens te redden. Er zou eens goed gekeken moeten worden naar de manier waarop haar honger naar macht en haar autoritarisme sekscriminelen die zich op kwetsbare kinderen richtten, mogelijk maakte en dekte.
Het zou uit onze slaapkamers kunnen stappen en zich niet langer met de nationale politiek bemoeien, terwijl het zijn gelovigen het recht zou geven om te praktiseren zoals zij dat willen, zonder de rest van ons haar beperkingen op te leggen. Het zou zijn enorme middelen kunnen inzetten voor beproefde Jezus-zaken, zoals het helpen van zieken en behoeftigen, in plaats van strijd te voeren tegen nonnen die homo's niet genoeg haten.
Ik houd mijn adem niet in voor dat alles. Maar op zijn minst zou de paus kunnen weigeren leiders te zegenen die homo's, lesbiennes en transgenders willen vermoorden vanwege de simpele misdaad van het bestaan.
“Homoseksuele mensen hebben recht op leven en waardigheid, en ik ben tegen hun vervolging. #uganda”, zou hij kunnen tweeten.
En dat zijn slechts 84 tekens.
The Guardian
