TB2-drones bieden hun gebruikers een krachtvermenigvuldiger en staan achter de snelle opmars van Azerbeidzjan op de strategische Lachin-snelweg die het bezette Nagorno-Karabach met Armenië verbindt.
Azerbeidzjan en Armenië zijn verwikkeld in een felle strijd om de al lang omstreden bezette regio Nagorno-Karabach, waarbij aan beide kanten veel slachtoffers vallen.
De door Armenië gesteunde Republiek Artsakh bezet Nagorno-Karabach, bevestigd het militaire dodental was opgelopen tot 974. Azerbeidzjan zegt 65 Azerbeidzjaanse burgers zijn gedood en 298 gewond, maar de militaire slachtoffers zijn niet bekendgemaakt.
Het huidige conflict is het ergste dat de regio ooit heeft gezien sinds de oorspronkelijke verwoestende ruzie in de jaren negentig. Ondanks door Rusland bemiddelde wapenstilstanden komen er uit de frontlinie ongekende berichten over de vernietiging van militair materieel.
In tegenstelling tot eerdere conflicten in Nagorno-Karabach, waarbij het dodental boven de 30,000 lag, heeft Azerbeidzjan grote vooruitgang geboekt met aanzienlijk minder slachtoffers. Na het veroveren van een reeks dorpen en strategische bruggen bezetten de strijdkrachten van Azerbeidzjan op 22 oktober de zuidelijke grens van de regio Nagorno-Karabach met Iran, en leken op 23 oktober naar het noordwesten te draaien, oprukkend naar de beruchte Lachin Corridor.
De Lachin Corridor bevat de enige grote snelweg die de zelfbenoemde Republiek Artsakh met Armenië verbindt. Uit de meest recente geolocatie-updates blijkt dat de opmars van Azerbeidzjan bijna 10 procent van Nagorno-Karabach heeft veroverd, waardoor hun troepen slechts 10 km verwijderd zijn van het afsnijden van de Lachin-snelweg.
Het controleren van de snelweg zou de herbevoorrading van brandstof, munitie en militaire versterkingen vanuit Armenië verhinderen.
Een Artsakh volgen tegenaanval Om de gestage opmars van Azerbeidzjan op de snelweg af te weren, begonnen Armeense troepen ook een tegenoffensief nabij de uiterste zuidwestelijke grens tussen Azerbeidzjan en Armenië in een waarschijnlijke poging om de druk op het Lachin-snelwegoffensief te verlichten.
Maar voor Azerbeidzjan ligt deze strategische troef al binnen zijn gezichtsveld, en ruim binnen zijn bereik. Traditioneel konden overdag artillerie-, mortiervuur en zelfs direct vuur of geleide raketten worden gebruikt om militaire konvooien te voorkomen.
Maar nu biedt zelfs de duisternis van de nacht geen veiligheid. Dat is een groot probleem, en drones hebben het mogelijk gemaakt. Als je op de hedendaagse slagvelden de lucht beheerst, heb je ook controle over de grond. Voor Azerbeidzjan geeft de controle over de Lachin-snelweg een aanzienlijke invloed op de onderhandelingen over een gunstig einde van de gevechten.
Tankdoctrine bedreigd
De bergachtige regio Nagorno-Karabach leent zich niet goed voor tankbewegingen. De lange, kronkelige, smalle wegen die door de heuvels lopen, zorgen ervoor dat tanks zwaar blootgesteld zijn. Traditioneel worden tanks samen met grondtroepen gebruikt om ervoor te zorgen dat antitankwapens niet kunnen worden ingezet tegen dure gepantserde troepen.
Gedurende de moderne oorlogsvoering hebben tanks echter hun waarde bewezen bij het vasthouden van posities bij het graven van verschansingstactieken.
Door hun blootgestelde oppervlakte te minimaliseren, maken verschanste tanks de prijs van verdere vooruitgang onbetaalbaar. Zonder overweldigende luchtmacht kan dit snel tot een patstelling leiden. Zelfs een sterke aanwezigheid van de luchtmacht kan worden verzacht door relatief goedkope grond-luchtraketten, MANPADS, zoals de goedkope luchtafweerraketten dat kunnen. kosten ergens tussen de $ 5000 en $ 300,000 voor een meer geavanceerde variëteit. Met gevechtsvliegtuigen die gemiddeld ergens tussen de 10 en 100 miljoen dollar kosten, begint de grimmige calculus van asymmetrische oorlogsvoering snel.
Dezelfde strategische grondgedachte stimuleerde de CIA om de Taliban te bewapenen tegen troepen van de USSR, die Afghanistan in de jaren negentig bezetten, wat leidde tot de uiteindelijke terugtrekking van Sovjet-Rusland.
Voorheen was het alleen voor de meest geavanceerde legers mogelijk om diepgewortelde verdedigingswerken te doorbreken. De reikwijdte van de krachtige, moderne oorlogsvoering verandert niet langer, waardoor machten uit het middensegment de mogelijkheid krijgen om goedkoop boven hun gewicht uit te stijgen.
Hoewel de verkoop van drones zoals de Amerikaanse Predator-drone zwaar gereguleerd is om ervoor te zorgen dat de VS en zijn naaste bondgenoten een militaire voorsprong behouden, is dat snel aan het veranderen.
Betreed de onbemande drone TB2 van Turkije.
Nieuwe tactieken
De gestage terugwinning door Azerbeidzjan van het bezette Nagorno-Karabach leverde een hele reeks artikelen op waarin werd ontkend dat de oorlogsvoering was veranderd door het systematische gebruik van drones in de moderne oorlogsvoering. Op hun best, experts toegegeven dat “goedkope Turkse drones door de Armeense verdediging snijden.” Ondanks hun vrijwel gelijke militaire positie beschikt het leger van Azerbeidzjan over een definitieve kwalitatieve technologische voorsprong, geeft Pavel Felgenhauer, een Russische defensieanalist, toe. spreken aan de Econoom.
Een ander artikel geleid met, “Nee, drones hebben tanks niet overbodig gemaakt.” Daarin stellen experts dat de verliezen van Armenië te wijten zijn aan onjuiste training en slecht terrein, en niet aan ‘magische technologie’.
Maar de opkomst van niet-Amerikaanse drone-oorlogvoering is al lang in de maak. Eind februari 2020 kwamen 33 Turkse soldaten om het leven bij een... Idlib luchtaanvalTurkije lanceerde snel een vijfdaags offensief in Noord-Syrië, waaraan de onbemande drone TB2 zijn naam dankt.
Bij een radicaal nieuwe inzet van onbemande drones gericht op gepantserde strijdkrachten, depots voor chemische wapens en luchtverdedigingsplatforms, voerde Turkije honderden aanvallen uit, waarbij werd beweerd dat meer dan 2,500 strijders van het Syrische regime waren gedood. De daaropvolgende overwinning stopte de opmars van het Syrische regime naar Idlib en zette Moskou onder druk om te bemiddelen in een staakt-het-vuren.
Dezelfde tactieken werden door Azerbeidzjan gebruikt bij de openingssalvo's van het conflict, waarbij het zijn drones gebruikte om methodisch aanzienlijke delen van de Armeense luchtverdedigingsinstallaties, artillerie en tanks te elimineren met behulp van een relatief kleine vloot van TB2-drones.
Vloed
Na 9 september vestigden de VS snel hun dominantie op het gebied van oorlogsvoering met drones en lanceerden hun eerste aanval in 11. De verkoop van de beste Predator- en Reaper-drones wordt strikt gereguleerd door militair toezicht en toezicht van het Congres. Beperkingen en het hoge prijskaartje (Reaper-drones kosten bijna $ 2001 miljoen USD) hebben ertoe geleid dat sommige landen zich tot de Chinese CH-12 hebben gewend, een soortgelijke, zij het minder geavanceerde drone. In Turkije was echter een nieuwe drone in opkomst.
In 2005 presenteerde de 26-jarige Selcuk Bayraktar, een promovendus aan het MIT, een kleine zelfgemaakte drone aan een groep Turkse functionarissen. Na de overname van het ingenieursbureau van zijn vader, oorspronkelijk opgericht in 1984, begon het bedrijf zich te concentreren op onbemande drones.
‘Boeing, Lockheed, dit zijn grote bedrijven, toch?’ Bayraktar gevraagd. “Wij maken dezelfde systemen. Als Turkije dit project steunt, kunnen deze drones over vijf jaar gemakkelijk in de voorhoede van de wereld staan.”
In 2007 had Bayraktar zijn PhD aan het MIT stopgezet en keerde hij terug om fulltime drones te bouwen in Turkije. Een paar jaar later zou zijn TB2-drone de drone van de Turkse lucht- en ruimtevaartindustrie (TAI) overtreffen en de logica volledig vervangen dat het voor Turkije beter was om ze uit de VS te kopen in plaats van er zelf een te bouwen.
De drones waren een gamechanger en boden Turkse strijdkrachten realtime informatie over grensoverschrijdende bewegingen van PKK-terroristen. In 2019 had Turkije meer dan 75 TB2-drones ingezet, die meer dan 6,000 uur per maand vlogen. Met een bereik van 150 km en een laadvermogen van destijds 120 pond, pakten de drones de bewegingen en grote activiteiten van de PKK aan. De rest werd al snel geschiedenis.
Na gebruik te hebben gezien in Syrië, Irak, Libië en tegen de PKK, slechts acht jaar na de eerste vlucht, wordt de betaalbare TB8-drone van $ 5 miljoen gebruikt door Libië, Azerbeidzjan, Oekraïne, Qatar, Turkmenistan, Oman en Pakistan.
Bij traditionele machten heeft dit tot bezorgdheid geleid over de veranderende machtsdynamiek over de hele wereld. Voor Turkije is het een stap dichter bij het elimineren van elke buitenlandse afhankelijkheid in zijn defensie-industrie tegen 2023.
In Azerbeidzjan biedt het land echter een alternatief voor een langdurig, ingegraven conflict en hoopt het de bezette gebieden te herstellen.
ADAM BENSAID
