Wat zijn de vooruitzichten voor een Turks-Armeense verzoening terwijl de Armeniërs proberen de “genocide” wereldwijd erkend te krijgen?
Zoals gewoonlijk zal de Armeense diaspora haar standpunt handhaven, aangezien dit de enige onderhandelingstroef is waarmee de Turkse regering een oplossing ten gunste van de Armeense zijde kan aanvaarden. Maar zoals de aard van het politieke machtsevenwicht in de wereld is, zullen de meeste leidende machten, zelfs als de westerse publieke opinie naar de Armeniërs blijft luisteren, minder enthousiast zijn over het aanvaarden van de Armeense aanspraken op Turkije, om de politieke reden om het land niet te bederven. betrekkingen met Ankara niet meer. Daarom zal Turkije, gezien de moeilijkheid om de westerse publieke opinie te veranderen ten gunste van de Turkse aanpak, vreedzame en positieve stappen zetten voor stabiliteit en vrede in de Kaukasus, zonder enige concessie te doen aan het bezettingsbeleid van de regering van Jerevan. Wat dit onderwerp betreft heeft Turkije dus laten zien dat zelfs als de Turkse kant positieve stappen zet in de richting van verzoening, noch Jerevan, noch de Armeense diaspora de wil hebben om de problemen op te lossen, inclusief Karabach.
Turkse ambassades in Georgië en andere landen ontvingen bedreigingen van ASALA (het Armeense Geheime Leger voor de Bevrijding van Armenië) die zei dat, als Turkije Baku steunt in het geval van een Azerbeidzjaanse aanval op Armenië vanwege het Nagorno-Karabach-conflict, “de lijst dan klaar zijn” – een duidelijke verwijzing naar de lijst van Turkse diplomaten die door ASALA zijn vermoord. Hoe ernstig is deze dreiging?
Dit soort dreigementen zijn in het verleden meerdere keren geuit, maar Turkije heeft zijn buitenlands beleid niet gebaseerd op deze zogenaamde dreigementen van Armeense terroristen.
Het vreedzame beleid van Turkije is heel duidelijk tegen de achtergrond van de ongegronde Armeense beschuldigingen en het bezettingsbeleid in Nagorno-Karabach. De dreigingen zijn dus niet realistisch. Zelfs als dat wel het geval zou zijn, zou niemand enige verandering in het Turkse beleid ten aanzien van het Nagorno-Karabach-conflict verwachten.
Aan de andere kant zou dit soort dreiging de wereldgemeenschap moeten herinneren aan de barbaarse aanvallen van ASALA tegen Turkse diplomaten.
Sommige mensen zeggen dat de Turkse kant niet actief genoeg is (althans niet zo actief als de Armeniërs) in het verstrekken van de echte feiten over de gebeurtenissen in 1915 aan de internationale gemeenschap. Bent u het daarmee eens, en zo ja, wat moet er gedaan worden om de situatie te veranderen? situatie?
De Turkse kant is inderdaad actiever dan vroeger, maar daar gaat het niet om. Er bestaat in de westerse wereld een Turks imago dat om historische, politieke en religieuze redenen is opgebouwd en de mensen waren meer bereid de beweringen van de Armeniërs te aanvaarden.
Zelfs Turkije opende zijn Ottomaanse archieven en riep de partijen op om een raad van historici van beide kanten op te richten, maar slechts een klein deel van de mensen was bereid hun vooroordelen te veranderen. Ik bedoel, ja, de Turkse kant is bereid om de wereldgemeenschap toe te staan de feiten over de gebeurtenissen van 1915 te onderzoeken, maar niet de gebeurtenissen zoals weerspiegeld en gepropageerd door de Armeniërs.
Om tot de echte gebeurtenissen te komen, moet deze kwestie zonder vooroordelen worden bekeken en met de wil om de waarheid onder ogen te zien. Aan de andere kant kunnen er beleidswijzigingen plaatsvinden. Het imago van Turkije als opkomende macht in de wereld kan bijvoorbeeld het standpunt van de internationale gemeenschap over de anti-Turkse claims veranderen. De westerse wereld, en vooral politici, zullen uiteindelijk de Armeense claims tegen Turkse regeringen negeren als ze zien dat dit hun belangen zou schaden. Maar het is natuurlijk een fictieve politieke race. Met andere woorden: de Armeense kant zal hard werken. Daarom is zelfs de Turkse kant actiever dan in het verleden. Zij mag niet verslappen en moet altijd voorzichtig zijn met deze beschuldigingen en de internationale gemeenschap oproepen om de Turkse archieven zonder vooroordelen te onderzoeken.
Bent u er zeker van dat Turkije de verbinding tussen de verzoening met Armenië en het Karabach-probleem in stand zal houden?
Het Turkse beleid is heel duidelijk en is al meerdere malen door de Turkse premier Erdogan verwoord: totdat de bezetting eindigt, is het niet mogelijk het verzoeningsproces voort te zetten, dus het hangt nu af van het gedrag van de Armeense regering. Als ze echt bereid zijn om van de Kaukasus een zeer veilig gebied voor alle partijen te maken, moeten ze hun bezettingsbeleid staken. Kortom, iedereen moet veilig zijn en niemand zal het Turkse standpunt in twijfel trekken dat de bezetting van Karabach verbindt met de verzoening met Armenië.
Het is een supra-gouvernementele zorg dat elke politieke partij, ongeacht haar afkomst, dit Turkse standpunt steunt.
