جنایات ضد بشری واستعمار فرانسه ، آفریقا

قدرت استعماری فرانسه در سال ۱۸۱۵ تصمیم به تشکیل امپراطوری گرفت. بدین ترتیب، از سال ۱۸۱۵، بتدریج با تسخیر کشورهای مختلف افریقایی توانست مناطق تحت نفوذ خود را گسترش دهد. و بالاخره، در سال ۱۸۳۰ با اتخاذ سیاست تسخیر و فتح الجزایر توانست بر آرزوه ای کشورگشایی و پروژه استعماری خود جامه عمل بپوشاند.

در طول قرن ۱۹ میلادی، نظام استعماری سابق متکی بر برده داری و دادوستد به مرور جای خود را به استعمار «مدرن» داد. سیستم مبتنی بر استعمار «مدرن» از سالهای ۱۸۷۵ تا پایان نیمه اول قرن ۲۰ بر اف ریقای سیاه حکمفرمایی کرد.
از خصوصیات بارز استعمار «مدرن»، بازگشت به سیاست اقتصاد بسته بود. به عبارت بهتر، هر کدام از قدرت های بزرگ استعماری بازار مستعمرات و مناطق ت حت نفوذ خود را تحت کنترل کامل خود داشتند. در این دوره، جهان بین قدرت های بزرگ استعماری تقسیم شده بود.
استعمار فرانسه طی سالهای ۱۹۰۳ - ۱۸۷۶ توانست امپراطوری بزرگی را تشکیل دهد. از دید اقتصادی، پازل های مهم این امپراطوری را هند و چین و افریقای شمالی تش کیل می دادند. پهناورترین پازل این امپراطوری، در افریقای سیاه استوایی قرار داشت: افریقای غربی فرانسوی و افریقای استوایی فرانسوی. در سال ۱۹۱۸ و بدنبال پایان جنگ جهانی اول، مستعمرات آلمان در این قاره ـ کش ورهای کامرون و توگو ـ به تصرف امپراطوری استعماری فرانسه درآمدند. به این مستعمرات می باید تصرفات این کشور در اقیانوس هند، جزیره ماداگاسکار و سرحدات جیبوتی را نیز اضافه نمود.

در نظام استعماری «دوره جدید»، مراکز مالی (حاصل ادغام سرمایه های بانکی و مراک ز تولیدی پرقدرت صنعتی)، با تقسیم بازارهای مستعمرات و مناطق تحت نفوذ خود ، سیاست اقتصادی انحصاری را جایگزین رقابت آزاد اقتصادی نمودند. در این دوره در مستعمرات سیاست صدور سرمایه و سرمایه گذاری در ابعاد گسترد ه جایگزین سیاست سابق صادرات کالا در مقابل واردات مواد اولیه گردید. در خصوص سیاست جدید استعماری (صدور سرمایه و سرمایه گذاری)، افریقای سیاه از این قاعده مستثنی بود. در این قاره سیاست سابق متکی بر دادوستد که در انحصار کامل شرکت های تجاری پ رقدرت مستقر در شهرهای بندری مارسی و بردو بود، همچنان رایج بود. به عبارت بهتر، میزان سرمایه گذاری در این مناطق بسیار بسیار ناچیز بود.

پیروزی ها و فتوحات نظامی استعماری

مبنای تقسیم قاره افریقا بین قدرت های استعماری، مناطق آزاد تجارت برده متع لق به استعمارگران بود. به عبارت بهتر، در دوره آغاز و شکوفائی تجارت برده، هر کدام از قدرت های اس تعماری مناطق تحت نفوذ و بندری مختص خود را در قاره پهناور افریقا داشتند. تقسیم نهایی این قاره بین قدرت های استعماری در فواصل سالهای ۱۸۷۹ تا ۱۹۰۰ ب ه پایان خود رسید.

رقابت شدید و خونین دو قدرت بزرگ استعماری آن دوره: بریتانیا و فرانسه در سال ۱۸۹۸ با «حوادث» Fachoda به اوج خود رسید. در این واقعه، هیئت تجاری فرانسوی در صدد وصل و ثبیت حلقه ارتباط بین تصر فات استعماری در افریقای مرکزی با منطقه جیبوتی بود. Zobacz więcej د نیل روبه رو گردیدند. با وقوع این رویداد، استعمار فرانسه ناچار به کنار گذاردن پروژه خود گردید. بالاخره در سال ۱۹۰۴ بدنبال مذاکرات و گفتگوهای چند ساله، توافقنامه ای بین این دو قدرت جنایتکار استعماری به امضاء رسید. با امضاء این توافقنامه، جنگ رو در رو و سری بین این دو رژیم در خصوص تقسیم افریقا به پایان خود رسید.

فتوحات استعماری همیشه با ادعاها و ژست های عوام فریبانه و بشردوستانه همراه بود. به عبارت بهتر با پایان دن به سیاست تجارت به و حیات شاهان ریز و درشت ست zawieście که بyłów ند ، سیاست جدید ، درهای افریقا را به روی تجارت و هم چنین وارipات «تمدن» گشود. در متعمyala و مناطق تحت نفوذ استعمارگران فرانسوی ، میسیونرهlig دان دولتی نیز وظیفه چپاول و بهره کشی توده ستمدیدیه مستعمyala را بر عهدrupy داشتنip.
در سال ۸۵ - ۱۸۸۴ طی کنفرانس افریقا در شهر برلن ، مهمترین قدرت های استعnią też ی افریقا برای تجارت و تمدن ، «حق» بنیادین و پایه Twojej تقسیم قاره افریقا را به رسمیت شناختند.

در فردای شکست نظامی سال ۱۸۷۱ و از دست دادن استان های آلزاس و لورن، برای نظ امیان فرانسوی، فتح نظامی افریقا، فرصتی برای احیاء مجدد اعتبار نظامی از دست رفته شان بود. البته بازیافتن اعتبار سابق چندان ساده و آسان نبود.
نظامیان و تجار فرانسوی در راستای اجرای سیاست استعمار و اشغال افریقا در بسیا ری از موارد اهداف و منافع مشترکی نداشتند. تضاد منافع takiunku و پارلمان از جمله موارد اختلاف بین مراکز مختلف قدرت در فرانasta بشمار می رفت. هر چند که اشغال و تصرفات ارضی در خدمت حفظ و تضمین منافع تجاری اروپائیان ق رار داشت. در عرصه پراتیک، تصرفات ارضی موجب حذف رقابت تجار افریقایی و استقرار شبکه توزیع و دادوستد کالاهای ساخت اروپا با مواد اولیه افریقایی گردید.

مقاومت رهبران کشورهای افریقایی: Lat Dior در سنگال، Ahmadou در سودان (کشور مالی کنونی) ، Samory در گینه علیا، Béhanzin در Dahomey (کشور بنین فعلی) و … به خاطر قدرت و برتری نظامی فا تحان اشغالگر مجهز به سلاحهای گرم و توپخانه، در همان سالهای اول درهم شکسته شد. مقاومت توده های «فاقد دولت مرکزی» خودی، اعم از مقاومت قبیله ای و یا روستاه ای مستقل آزاد شده، سالهای مدید (تا قرن ۲۰) طول کشید. در خصوص مقاومت توده ای می توان به موcznej مهoleی چون: «عملیات تثبیت صلح و و آراoleش مناطق جنگی (۱۹۱۶ ۱۹۱۶ ـ ـ ـ ـو ی سیاه استوایی (۱۹۳۱ ـ ۱۹۲۸) »اشاره نمود. مقاومت مسلحانه توده ای علیه استعمارگران در مناطق صحرایی موریتانی و مراک ش تا سال ۱۹۳۶ با فراز و نشیب های بسیار ادامه داشت.

«توافقنامه» های منعقده با حکمرانان افریقایی که «حقوق» پایه ای فرانسه در مقاب ل رقبای استعمارگر را تضمین می کردند، بارها و بارها، هر موقع که منافع اشغال گران استعماری ایجاب می کرد، به کاغذ پاره تبدیل می شدند. به عنوان مثال، به دنبال صدور فرمانیه مورخ ۲۳ اکتبر ۱۹۰۴، مناطق اشغالی وا قع در غرب افریقا، به سرزمین های «تحت الحمایه» تبدیل گردیدند.

اشکال مختلف جنگ های استعماری

اکثر قریب به اتفاق جنگ های استعماری، خونین، بی رحمانه، سریع و برق آسا بو دند. بخاطر عدم توانایی رژیم فرانسه برای افزایش تعداد نیروهای تحت پرچم، ارتش ا ین کشور ناچار به استخدام نیروهای محلی و بومی گرفت. به عبارت بهتر سربازان سیاه پوست «استخدامی» ارتش فرانسه با شرکت در جنگ های ا ستعماری، قاره افریقا را به مستعمره فرانسه تبدیل نمودند.

Faidherbe فرماندار سنگال، اولین واحدهای «تفنگداران سنگالی» متشکل از نیروهای سنگال ی در خدمت قدرت استعماری فرانسه را تشکیل داد. در ابتدای تشةیل، تمام اعضاء واحدهای تفنگداران سنگالی از مردم این کشور بود ند. بعدها با وجودی که نیروهای افریقایی الاصل دیگر ممالک نیز به این تشکل نظام ی پیوستند، این نهاد همچنان نام اولیه خود
«تفنگداران سنگالی» را حفظ نمود.

دریافت دستمزد و پاداش های نقدی، انگیزه پیوستن بسیاری از مردم بومی گر دان های «تفنگداران سنگالی» بود. اما در عملیات جنگی برای فتح سودان، شیوه دیگری اتخاذ گردید. در طول این عملیات هر موقع که کمبود نیرو احساس می شد، بلافاصله در پادگان ها دفاتر «استخدام داوطلبان» گشایش می یافت. به محض باخبر شدن گشایش این دفاتر، تجار برده، بلافاصله «کالاهای خود را به م سئولان دایره استخدام معرفی می کردند». در صورت برخورداری برده و یا فرد اسیر برده شده از سلامتی کافی، نامبرده ط ی سالهای ۱۹۰۰ ـ ۱۸۹۵ می توانست تا ۳۰۰ فرانک فرانسه به فروش رود. معامله به صورت کاملا رسمی صورت می گرفت: ارتش فرانسه با پرداخت وجه توافق شده، رسید دریافت می کرد. ارتش فرانسه «سند آزادی» فرد خریداری شده را امضاء می کرد. برده و یا فرد اسیر برده شده متعهد می شد که بعد از «آزادی» به عنوان «داوطلب» به خدمت ارتش فرانسه درآید.

در لشکرکشی های بزرگ افزون بر پرسنل استخدامی، نیروهای کمکی نیز به خدمت گرفته می شدند. این گروه از تفنگچی ها بابت خدمت در ارتش دستمزد و حقوقی دریافت نمی کردند . تنها تعchani ارتش فرانسه در قبال این نیروها ، مشارکت داipن آنها در غارت و و و و و و و و و و و و وyłanie روساهاiz وا و twieryły وyłów شаyłiny در تقسیم مردم بومی شکست خوردwan که منبعfon برده به حساب می آمدند ، بود. یک افسر فرانسوی که در فتح Sikasso (واقع در کشور مالی کنونی) در سال ۱۸۹۸ شرکت دا شت، در خصوص تاراج و غارت این شهر می نویسد:

«بعد از محاصره، حمله و … دستور تاراج و غارت صادر شد. بسیاری کشته و یا دستگیر شدند. نزدیک به ۴ هزار تن دستگیر شده، جمع آوری و مانند گله به صف کشیده شدند. سپس فرمانده هنگ شروع به تقسیم آنها نمود. او ابتدا، شخصا در دفتری جزئیات تقسیم برده ها را یادداشت می کرد. بعدا از این کار خود خسته شد و دستور داد: «خودتان هر طور که می خواهید تقسیم شان کنید.» تقسیم برده ها و دارائی ها موجب درگیری فیزیکی با توسل به سلاح گرم بین تف نگچیان بومی گردید. بعد از خاتمه تقسیم برده ها و اموال مردم شکست خورده، همه به راه افتادند. هر کدام از اروپائیان به عنوان غنیمت ، یکن را به میل خود انتخاب نمود… راه بازگشjonisty ای برده شده همراه بود. در بین راه، کودکان و افرادی که به خاطر ضعف و خستگی توان راه رفتن نداشتند ، با خنجر و یا سرنیزه از پای درمی آمدند.

اجساد در کنار جاده رها می شدند… در بین راه ، افرادی که به زور برا حمل wstem بدون ذخیره غذایی می obiey گرسنگی برمی داشتند، به عنوان مجازات متحمل ۵۰ ضربه شلاق می شدند.»

نظامی دیگری در خصوص رفتار فاتحان با مغلوبین می نویسد: «سال گذشته، فتح و تسخیر Sikasso، مشابه و به عبارت بهتر بازتولید صحنه های قتل و غارت Ségon، Nioro و تمامی روستاهای مفتوحه توسط ارتش های ما بود … حرکت و پیشروی ستون های نظامی ما مساوی با برده شدن هزاران هزار تن از بومیان شکست خورده بود. هر روز، صدها و گاها هزاران تن به برده تبدیل می شدند. فرد بومی که روز قبل فردی آزاد به حساب می آمد، روز بعد به برده و یا به ع بارت بهتر به کالا تبدیل می شد …»

زمانیکه در جلسه علنی مجلس نمایندگان (۳۰ نوامبر ۱۹۰۰)، نماینده مجلس Vigné d'Octon به افشای جنایات ارتش فرانسه در جریان فتح سودان پرداخت، نماینده مجلس Le Myre de Vilers (ط رفدار سیاست استعماری) در جواب به وی اظهار داشت: «همکار عزیز و محترم، مأمورین اجرایی ما در افریقا را مورد انتقاد قرار می دهد. اما من، دولت و حکومت مان را در این خصوص مقصر می دانم. آنها نمی تواند انکار کند که با اعزام مأمورین به هزاران هزار کیلومamię دور Twojej امک Twojej بومی ندارند. آنها ناچارد باربراłuch z powodu ده بخاطر ضعف و و و Twojej

عوارض جانبی جنگ ها در طی قرن ۱۹ میلادی در قاره افریقا به خاطر ابتدایی بود ن سطح تسلیحات محدود بود. به عبارت بهتر، در طی این جنگ ها، تنها مناطق جنگی مورد تخریب، چپاول و غار ت قرار می گرفتند. در حالیکه چند دهه بعد، جنگ ها و فتوحات استعماری تمام منطقه را تحت تأثیر خود قرار داده و تمام روستاها و آبادی ها اعم از روستاهای «دوست» و «دشمن» شده و بخاطر چپاول و مصادره انبارهای غله، گله های حیوانات اهلی و باربران، تمام مردم به قعر فقر مطلق و قحطی فرو می رفتند.

ابعاد جنایت، قساوت و خونریزی در سال ۱۸۹۹ بدنبال «مأموریت نظامی Voulet -Chanoine» (نام د و فرمانده نظامی مسئول عملیات) به اوج خود رسید. این دو نظامی به سفاکی و قساوت در کشور Mossi (بورگینا فاسو کنونی) معروف بودند.

ماموریت Voulet-Chanoine از کشور سودان آغاز گردید. آarty می بایance در ساحل دریاچه چاد به لشکر Fourau - Lamy که از الجزایر  فرانسه در قاره افریقا ، مواضع خود takiunku مآموریت Vloulet – Chanoine، مأموریت دشوار و سنگینی بود. برای رسیدن به ساحل دریاچه چاد، آنها می بایست از منطقه کویری و خشک و بی آ ب و علف عبور می کردند. به همین خاطر کاروان نظامی در مسیر خود مرتکب جنایات و قساوت های بیشماری گ ردید. یکی اعضاء گروه که به خاطر اختلاف obiey کاروان نظامی پرداخت. در اینجا تنها به شرح یک نمونه از این وحشی گری ها می پردازیم:

گشت شبانه و شناسایی منطقه: ۹ – ۸ ژانویه ۱۸۹۹:

«نیروهای گشتی ما می بایست به روستاها نزدیک، و با توسل به زور اسلحه، هر مع ترضی را از پای درآورده و سپس بقیه اهالی را به اسارت گرفته و به همراه حیوانا ت اهلی، به ستاد مرکزی لشکر بازمی گشتند. سحرگاه روز ۹ ژانویه، گروه گشت با ۲۵۰ گاو، ۵۰۰ گوسفند، ۲۸ اسب و ۸۰ اسیر ب ه اردوگاه بازگشت. چند تن از تفنگداران بومی عضو گروه گشت در حین عملیات زخمی شده بودند. برای زهر چشم گرفتن Twojej چند متری اردوگاه از پای درآورد. چند روز بعد، فرمانده پست Powiedz اجساد همه مقتولین را مشاهده و گزارشی را در این خصوص به مرکز فرماندهی ارسال نمود.»

در آبادی دیگری، کاروان نظامی از مردم روستا خواستار معرفی چند باربر شد. متأسفانه تمام مردان روستا از ترس، آبادی را ترک و در خارستان های اطراف پراک نده و مخفی شده بودند. «در روستا فقط سالمندان، زنان و کودکان دیده می شدند. تمام آنها از خانه هایشان بیرون آورده شده و بعد از به صف شدن، رگبار گلوله بر روی آنها باریدن گرفت. بدین ترتیب، تمام سکنه روستا به قتل رسیدند.» خلاصه کلام، در این «سوء تفاهم»، ۱۱۱ جسد در روستا برای کرکس ها و لاش خورها ر ها شد.

بخاطر نگرانی از تأخیر در رسین به سر قرار ،… و و نه از شیوه ها و و و و اعمال جنایتکارانه که Q ی مستقر در سودان ، ستواlarch دوم Klobb و ستواlarch یک Meynier را به سراغ کارواlarch نظامی تحت فرماندill Chanoine فرستاد. پنجاه سال بعد، Meynier که به درجه ژنرالی در ارتش فرانسه ارتقاء مقام یافته بود، در خصوص مأموریت خود می نویسد:

«اثر رد پای حیوانات در چراگاهها و راه های مالرو به وفور و بخوبی قابل رویت ب ć. اشیاء بسیاری در اطراف راarz هر رهگذری را به سوی خود جلب می کرد ، چهره روسance żeby بود … در روستای کوچک Birni Nkoni، بر روی زمین و دیوارها به راحتی فازهای مختلف عمل یات: فاز حمله، فاز به آتش کشیدن، فاز قتل عام و … را می شد تشخیص داد. … در بسیاری از جاها، از نهرها و چاه ها به عنوان گورهای دسته جمعی استفاده شده بود. در اغلب موارد، بازو، سر و یا پای مقتولی از خاک بیرون زده بود. سگ های ولگرد، گرسنه و بی صاحب روستا در اطراف گورهای دسته جمعی پرسه می ز دند.

هر قدر بیشتر در مسیر طی شده توسط کاروان نظامی Voulet – Chanoine پیش می رفتیم، آثار و حشی ​​گری ها و قساوت نظامیان مشهودتر می شد. در باغی واقع در حاشیه روستای بزرگ Tibéry، اجساد دهها زن از درختان آویزان شده ب ود … یا در تقاطع دو جاده، اجساد چند راهنمای بومی دیده می شد. این راهنما ها متهم شده بودند که آگاهانه می خواستند کاروان نظامی را در صحرا سرگردان و گمراه نمایند. دلخراش ترین صحنه، آویزان بودن اجساد دو دختر ۹ و ۱۰ ساله از درختی در ورو دی روستای کوچک Koran – kalgo بود. … در تمام روستاهای مسیر راه، همه چاه های آب آلوده شده، و بسیاری از آنها، از اجساد انسان، حیوانات و برخی نیز با خاک و خاشاک پر شده بودند.