Opinia | Burhanettin Duran
Joe Biden ogłosił w sobotę zwycięstwo w wyborach prezydenckich w Stanach Zjednoczonych w 2020 r., które charakteryzowały się wysoką frekwencją wyborczą i gniewną retoryką. Chociaż urzędujący Donald Trump może kwestionować wynik na ulicach i w sądach, jest mało prawdopodobne, aby te kroki przyniosły rezultaty – jak sugerują wezwania członków jego rodziny do ustąpienia. Jest mało prawdopodobne, aby Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych wydał przychylne orzeczenie w sprawie kart do głosowania korespondencyjnego. Mam wrażenie, że Trump będzie starał się utrzymać swoją popularność poprzez wiece, aby uchronić się przed potencjalnymi działaniami prawnymi.
W tej chwili wszyscy czekają, aż Biden utworzy zespół i ustali priorytety polityczne. Najważniejszym priorytetem nowej administracji będzie złagodzenie szerzącej się polaryzacji w kraju. Jednocześnie Biden musi skupić się w pierwszej kolejności na walce z pandemią Covid-19 i rasizmem, biorąc pod uwagę odmowę ustąpienia swojego poprzednika. Idąc dalej, nie byłoby wielką niespodzianką, gdyby następna administracja określiła swoją politykę „uzdrawiania” Ameryki jako naprawienia szkód wyrządzonych przez Trumpa. Choć to motto sprawdziłoby się dobrze w przypadku Bidena, który został wybrany przez szeroką koalicję antytrumpową, jego administracja będzie jednak musiała odnieść kilka zwycięstw na froncie wewnętrznym. Mając na uwadze, że w USA polityka międzyagencyjna powróci, potrzeba wielu negocjacji, aby koalicja wyborcza była zadowolona.
Na arenie międzynarodowej głównym wyzwaniem administracji Bidena będzie ustanowienie nowego porządku. Stany Zjednoczone nie mogą po prostu cofnąć taśmy, a opowiedzenie oryginalnej historii nie jest łatwe. Tak zwany porządek liberalny, który Trump wprowadzał w stosunki dwustronne coraz większy chaos, rozpadał się już pod rządami Baracka Obamy. W związku z tym prawdopodobieństwo, że prezydentura Bidena będzie trzecią kadencją Obamy, a raczej okres pomiędzy drugą kadencją Obamy a prezydenturą Trumpa.
Deklarowany przez Amerykę cel wzmocnienia organizacji i sojuszy międzynarodowych natychmiast stanie w sprzeczności z interesami narodowymi Waszyngtonu i jego tradycją izolacjonizmu. Oczekuje się, że administracja Bidena będzie dążyć do nowej równowagi – w pewnym stopniu z Chinami i szerzej – z Rosją. Choć Stany Zjednoczone będą dążyć do ściślejszej współpracy z Unią Europejską, nie ma podstaw sądzić, że sojusz transatlantycki może zbudować nowy liberalny porządek. W związku z tym polityka wielkich mocarstw prawdopodobnie zostanie wznowiona pod rządami Bidena, z pewnymi zmianami. Moim zdaniem Waszyngton nie wyjdzie poza selektywne użycie twardej siły – która z kolei nie wystarczy do zbudowania nowego porządku.
Polityka przyszłej administracji USA wobec Turcji będzie odzwierciedlać globalną równowagę sił i priorytety Waszyngtonu na Bliskim Wschodzie. Jeśli Biden podejmie działania mające na celu wzmocnienie NATO i konfrontację z Rosją, Ankara będzie miała kluczowe znaczenie dla solidarności wewnątrz sojuszu i będzie de facto przeciwwagą dla Moskwy w Libii, Syrii i na Kaukazie. Turcja mogłaby wywrzeć większy wpływ także na Europę Wschodnią i region Morza Czarnego. Jeśli uda się skutecznie zarządzać kryzysem S-400, stosunki Turcji z Rosją mogą generować raczej wspólne interesy niż napięcia.
Na Bliskim Wschodzie Iran najprawdopodobniej po czterech latach rządów Trumpa przyjmie nową ofertę wynegocjowanego porozumienia od administracji Bidena. Częściowa reintegracja Teheranu z systemem międzynarodowym zaniepokoiłaby jednak Izrael i państwa Zatoki Perskiej. Jednocześnie posunięcie to może wpłynąć na równowagę sił pomiędzy Turcją, Iranem, Izraelem, Egiptem i Zatoką.
Przez pierwsze sześć miesięcy należy ostrożnie zarządzać stosunkami dwustronnymi między Waszyngtonem a Ankarą. Jakkolwiek triumfował, Biden musi teraz zrozumieć, że powrotu do prezydentury Obamy nie będzie i że efektu Trumpa nie da się łatwo cofnąć. W stosunkach Turcja-USA potrzebny jest nowy początek – w przeciwieństwie do sankcji wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu przeciwnikom Ameryki poprzez sankcje (CAATSA) i marzeń o państwie PKK/YPG w Syrii. Aby osiągnąć ten cel, nowa administracja musi uznać aktywną rolę Turcji w sprawach regionalnych i globalnych oraz przyjąć realistyczne podejście. Należy chronić stosunki dwustronne, które od 2013 r. są nadmiernie obciążone, przed retoryką kampanii.
W czasie, gdy rosyjskiemu prezydentowi Władimirowi Putinowi udaje się współpracować z przywódcą Turcji Recepem Tayyipem Erdoğanem, mimo że konkuruje z nim w wielu obszarach, posunięcia administracji Bidena mogące podsycać napięcia z Ankarą oznaczałyby strategiczną ślepotę. W najlepszym interesie Stanów Zjednoczonych i Turcji leży, aby Demokraci odłożyli na jakiś czas „ideologiczne” uprzedzenia.
Źródło: daillysabah.com
