Jeżeli ruch Gulena chce służyć społeczeństwu, powinien ograniczyć się do działalności pozarządowej, a nie wykorzystywać swoje biurokratyczne wpływy do angażowania się w politykę.
Oficjalne dokumenty ujawnione w zeszłym tygodniu w celu wymuszenia na rządzie zmiany decyzji o przekształceniu szkół przygotowawczych, wyniosły sprawę ruchu Gulena na zupełnie nowy poziom. Mając na uwadze ruch Gulena, powinniśmy zamiast tego omówić ruchy społeczne i politykę w tamtej epoce pod pewnym rodzajem kurateli oraz sposób, w jaki ruchy społeczne muszą wchodzić w interakcję z polityką i państwem w tamtych czasach.
formowanie się nowej Turcji w epoce posttutelskiej.
W naszej najnowszej historii powiązania między społeczeństwem a polityką stanęły w obliczu dwóch ważnych punktów krytycznych. Po pierwsze, po wojnie o niepodległość administracja kemalistowska, rozumiejąc wolę narodową w oparciu o zasady Rousseau, przyjęła na siebie monopol na rządzenie w imieniu ludu. Drugi punkt przełomowy nastąpił wraz z zniesieniem wolnych wyborów i systemu wielopartyjnego. Wola narodowa przewidziana w Konstytucji z 1961 r. została oddana pod kontrolę mianowanych biurokratów. Obydwa te okresy, kiedy naród nie miał prawa wpływać na proces polityczny poprzez demokratyczne wybory, można określić poprzez kuratelę.
W tych epokach, które pojęciowo nazwaliśmy kuratelą, polityka, która powinna była być otwarta na udział narodowy, została przejęta przez jedną grupę. Dlatego wiele różnych ruchów społecznych o różnych poglądach politycznych postrzegało to jako uzurpację państwa przez elitę kemalistów. Ten nienormalny okres, kiedy naród oddzielił się od państwa, a polityka przestała funkcjonować, zaowocował także wieloma strategicznymi reakcjami, niezgodnymi z polityką demokratyczną. Niektóre ruchy zwróciły się ku zbrojnemu oporowi, inne szukały sojuszników w siłach zbrojnych i próbowały przejąć władzę za pomocą zamachy stanu, a niektóre skupiały się na organizowaniu się w biurokracji, przedostawały się do państwa i przejmowały nad nim kontrolę. Kemalistyczne przejęcie państwa, które wyalienowało społeczeństwo, legitymizowało te wysiłki, gdyż polityka była zamknięta na wolę narodową. Wiele grup i organizacji o różnych intencjach politycznych przyjęło struktury organizacyjne przypominające ruchy.
Normalizacja polityki
Po 10 latach nieustannych wysiłków, dzisiaj ta nauka dobiegła końca. Polityka stała się otwarta na opinię publiczną, państwo stało się własnością narodu. Krótko mówiąc, skończyła się kuratela nad polityką i państwem. W obliczu otwarcia polityki na naród i wpływu na proces decyzyjny ruchy społeczne zorganizowane z myślą o kurateli potrzebują zmiany strategii. Historia polityczna jest pełna przykładów anachronicznych ruchów społecznych, które nie potrafiły dostosować się do zmieniających się czasów politycznych, takich, które przeciwstawiały się upływowi czasu i zmianom, wyrządzając w ten sposób sobie krzywdę. W naszej najnowszej historii byliśmy świadkami wielu ruchów o różnych wpływach politycznych, które radziły sobie z wyzwaniami zmian.
Ruch Gulena jest liderem wśród organizacji stojących w obliczu konieczności zmiany strategii określonej przez erę kurateli. Od momentu powstania ruch Gulena wdrożył dwie strategie. Z jednej strony tworząc skuteczną, religijną organizację obywatelską, nastawioną na świadczenie usług, stając się udanym przykładem ruchu pomocowego. Z drugiej strony, podobnie jak wiele ruchów powstałych w tamtym czasie, przywiązywał wagę do infiltracji tego, co istotne
instytucje państwowe.
Otwarcie kanałów pomiędzy społeczeństwem, polityką i państwem spowodowało radykalne zmiany przede wszystkim w działalności politycznej i środkach przekazu, za pośrednictwem których świadczona była służba społeczeństwu. W dobie demokracji i zniesienia barier między społeczeństwem a państwem legitymizacja ruchów społecznych ogranicza się do ich efektywności i wpływu społecznego. Jedynym sposobem, aby państwo naprawdę należało do narodu, jest włączenie się do polityki kanałami społecznymi, z wykorzystaniem mechanizmów demokratycznych, przy jednoczesnym unikaniu przeszkód biurokratycznych. W tym kontekście państwowa strategia ruchu Gulena, sformułowana niemal pół wieku temu, straciła swoje podstawy. Jedynym sposobem, w jaki ruch Gulena może służyć społeczeństwu, jest skupienie się na działalności obywatelskiej i porzucenie wykorzystywania swoich biurokratycznych zdobyczy do wpływania na politykę.
Nowe przedsiębiorstwo opiekuńcze
Choć nie uzyskała od narodu prawa ani legitymacji do podejmowania decyzji politycznych, to jej wysiłki mające na celu zwiększenie swoich wpływów poprzez wykorzystanie strategicznych instytucji państwa są niczym innym jak próbą ożywienia kurateli. Takie wysiłki z definicji mają charakter elitarny i przedstawiają się jako wybawicielskie. Ten elitarny charakter nie odczuwa potrzeby sprawdzania myśli przez społeczeństwo w procesie demokratycznym. To dlatego, że nie mają takich potrzeb, mogą cenić swoje własne opinie nad opiniami prawowitego rządu. Już w pierwszych latach republiki elita kemalistów mająca takie zamiary uznała, że ma prawo podejmować te decyzje w imieniu społeczeństwa. Grono osób wybranych do rządzenia krajem po wojskowym zamachu stanu w 1960 r. również znalazło swoją legitymację w tych zasadach kemalistycznych.
Dlatego też naleganie ruchu Gülena na utrzymanie swojej pozycji w dalszym wywieraniu wpływu na strategiczne instytucje rządowe wydaje się być dwoma okresami kurateli w historii Republiki. W epoce, w której otwarte są karty do głosowania i wiele kanałów służby cywilnej, fakt, że ruch Gulena w dalszym ciągu mobilizuje zasoby, które uzyskał w poprzednim, nienormalnym okresie, oznacza, że podejmuje on nową próbę zapewnienia opieki.
Ponieważ starania te wydają się zawężać i utrudniać proces demokratyzacji kraju, niszczą fundamenty, na których zbudowany był ruch. Szacunek, jaki społeczeństwo darzy ruch Gülena, nie wynika z jego zaangażowania w politykę, ale z usług, jakie świadczy społeczeństwu. Sposób służenia społeczeństwu w ustroju demokratycznym jest jasny, a oddziaływanie na nie poprzez kadry w strategicznych instytucjach państwa już nie.
W nowej Turcji jakakolwiek organizacja, która nie odbiera obywatelom władzy, która nie wykorzystuje procesu demokratycznego w kraju, nie ma i nie powinna mieć legitymacji do wpływania na politykę. Próba powstrzymania przez partię AK działań opiekuńczych ruchu Gülena jest konieczna dla dalszej demokratyzacji kraju. Obowiązkiem ruchu Gülena wobec swoich zwolenników i kraju jest odwrócenie się od swojej oferty kurateli i skierowanie się w stronę służenia społeczeństwu.
Saba po angielsku
