Zakat jest płacony tylko muzułmanom należącym do siedmiu grup opisanych poniżej. Ósmą grupą była muallafat-ul-qulûb. Oznacza to, że surowym wrogom islamu płacono zakat, aby uchronić muzułmanów przed ich niegodziwością. Ale od czasów Abû Bekra „radiy-Allâhu „anh” nie było powodu płacenia zakatu tej grupie.
1 – Faqîr (Biedni): Faqîr nazywa się osobę, która posiada majątek większy niż wynosi suma utrzymania, ale mniejszy niż suma b. Każdy biedny urzędnik państwowy, który z trudem utrzymuje swój dom, niezależnie od tego, ile wynosi jego pensja, może otrzymać zakat, jeśli ma îmân; nie jest konieczne, aby płacił fitrę lub wykonywał Qurbân (zobacz rozdział 4 o Qrbânie).
2 – Miskîn (Potrzebujący): Muzułmanin, który utrzymuje się nie dłużej niż jeden dzień, nazywany jest miskîn. Hamîdullah, którego fałszywie przedstawiano jako człowieka religijnego, w swojej książce „Wprowadzenie do islamu” stwierdza, że miskîn oznacza niemuzułmańskiego rodaka. Ten pogląd na niego jest błędny. Oznacza to reformację w religii. Niedopuszczalne jest płacenie zakatu niemuzułmaninowi.
3 – „Âmil (kolekcjonerzy Zakât): Termin ten jest używany w odniesieniu do Sâ'î, który zbiera zakaty od zwierząt Sâima i płodów ziemi, oraz do 'Âshir, który mieszka poza miastem i zbiera zakaty z majątku handlowego od spotykanych handlarzy; w zamian za swoją pracę otrzymują zakat, nawet jeśli są bogaci.
4 – Mukâteb (sługa kontraktowy): Niewolnik, który został kupiony przez swego pana i który zostanie wyzwolony, gdy spłaci swój dług.
5 – Munqati”: Ci, którzy są w drodze na dżihad lub hadżdż i którzy są w potrzebie. W Durr-ul-mukhtâr jest napisane, że także ci, którzy uczą się i nauczają wiedzy religijnej, mogą otrzymać zakat, nawet jeśli są bogaci, ponieważ nie mają czasu na pracę i zarabianie pieniędzy. Wyjaśniając to, Ibni 'Âbidîn mówi, że hadis napisany w Jâmi'-ul-fatâwâ [1] stwierdza: „Nawet jeśli osoba ucząca się wiedzy będzie żyła przez czterdzieści lat, wolno mu płacić zakât .”
6 – Medyûn (Niewypłacalny dłużnik): Muzułmanie, którzy są zadłużeni i nie są w stanie spłacić swoich długów.
7 – Ibn-us-sebîl (Wędrowiec): Osoba bogata w swojej ojczyźnie, ale nie mająca już przy sobie majątku w miejscu, w którym obecnie mieszka, lub osoba, która pożyczyła innym duże sumy pieniędzy, ale nie może ich dostać i dlatego jest w potrzebie. Zakat należy zapłacić wszystkim lub jednej z tych osób. Całunu zmarłego nie można kupić za pieniądze zakât. Nie można nim spłacić długu zmarłej osoby. Nie można ich także wydawać na budowę meczetów, dżihad czy hadżdż. Dhimmî, czyli rodak niemuzułmański, nie może otrzymać zakatu. Dhimmî może otrzymać fitrę, wota, jałmużnę lub prezenty. Zakat nie może zostać zapłacony niewolnikowi bogatego człowieka ani małemu synowi. Jeśli dorastające dziecko, żona, ojciec lub małe osierocone dziecko bogatej osoby są biedne, inni mogą płacić mu zakat. Jeśli małe dziecko jest dyskretne, to znaczy potrafi odróżnić pieniądze od innych rzeczy i nie można mu ich odebrać podstępem, płaci się mu zakat. Jeśli nie jest wystarczająco mądry, należy zapłacić jego ojcu, jego opiekunowi lub jego krewnym lub innym osobom
ludzi, osobie, która się nim opiekuje. Zakat nie jest płacony potomkom naszego Proroka ani jego wujom ze strony ojca, którzy przyjdą na świat aż do Dnia Sądu Ostatecznego. Bo jedna piąta ghanîma odebrana wrogowi w każdej walce należy się im. Ahmad Tahâwî mówi w swoim komentarzu do książki Emâlî: „Imâm-i-a'zam powiedział, że skoro nie otrzymują już składek od ghanîmy, wolno im płacić zakat i jałmużnę”. W Durr-i-Yektâ jest napisane, że jest to dopuszczalne. Nie można płacić zakatu swoim rodzicom, żadnemu z dziadków czy babć, ani własnym dzieciom czy wnukom. Nie można też dawać im jałmużny będącej wadżibem, takiej jak fitra, wota i keffâret. Ale można im dać jałmużnę ponadobowiązkową, jeśli są biedni. Nie można też płacić zakatu żonie. Imam-i-a'zam powiedział, że kobieta również nie może płacić zakatu swojemu biednemu mężowi. Ale Imâmeyn powiedział, że ona
[1] Książka ta, zwana także Jâmi'ul-kebîr, została napisana przez Abula Qâsim-iSemerqandî „rahmatullâhi ta'âlâ „alaih” (zm. 556 [1161 r. n.e.]). Mogła płacić zakat swemu biednemu mężowi. Dopuszczalne jest płacenie zakatu biednej synowej, zięciowi, teściowej, teściowi lub pasierbowi. Dopuszczalne jest dawanie dhimmowi jałmużny lub prezentów. Jeśli po zapytaniu i ustaleniu, że danej osobie można zapłacić zakat i po zapłaceniu jej zakatu, ktoś dowie się, że jest bogaty lub niewierzący w dhimmî, albo że ma matkę, ojca, dziecko lub żonę, wszystko będzie w porządku. Oznacza to, że zostanie zaakceptowany. W Nehr-ul-Fâiq napisano: „Jeśli osoba, która ma otrzymać zakat, żyje wśród biednych i jest do nich podobna, lub jeśli twierdzi, że jest biedna i przyjmuje zakat, nie ma potrzeby szukać, czy go ma prawo otrzymać zakât. Kiedy płaci się mu zakat, płaci się go tak, jakby się go szukało i pytano o niego. Abdulqâdir Ghazzî „rahmatullâhi ta'âlâ „alaih” mówi w swojej Adnotacji do Eshbâha: „Jak Debbûsî [1] przekazuje w Multeqit, dozwolone jest dawanie sierocie, której jest się opiekunem, ubrania i pożywienia jako zakat. Bo sierota jest teraz jednym z jego domowników, dziećmi”. Prawo zakupu ma opiekun sieroty
niezbędne rzeczy należące do zakatu i przekaż je mu. Jeśli sierota jest na tyle dyskretna, aby zrozumieć kupno i sprzedaż, konieczne jest przekazanie dziecku jedzenia i ubrań. Mustahabem jest dać biednemu przynajmniej tyle, aby zaspokoić jego jednodniowe potrzeby. Makrûh jest dać biednemu, niezadłużonemu człowiekowi, który nie ma żony i dzieci, tyle zakatu, aby równał się kwocie nisâb lub tyle, aby zapewnić jego majątek
równa nisab. Dopuszczalne jest dawanie biednemu, mającemu żonę i dzieci, takiej ilości zakatu, aby żadne z nich nie otrzymało tyle, ile wynosi nisab, gdy zostanie on podzielony i rozdzielony. Więcej thawab przynosi płacenie zakatu biednym bliskim krewnym, takim jak bracia, siostry, wujkowie i ciotki. Jeśli ktoś da to innym, gdy jego bliscy krewni są w potrzebie, nie otrzyma błogosławieństw [Imdâd]. Jeżeli sąd orzekł, że ktoś musi płacić środki utrzymania swemu krewnemu zî-rahm mahram [2], dopuszczalne jest płacenie środków utrzymania ze swojej własności zakatu z intencją zakatu . Chociaż wysłanie zakatu do innego miasta jest makrûh, dopuszczalne jest wysłanie go do krewnego lub jeśli nie można znaleźć biednych muzułmanów w swoim mieście. W fatwie Bezzâziyya jest napisane, że lepsze jest płacenie zakatu zadłużonemu niż biednemu. To jest
[1] Abû Zayd 'Abdullah bin 'Umar z Debbûs, Samarkanda 'rahmatullâhi ta'âlâ 'alaih', (zm. 432 [1039 ne], Bukhârâ.) [2] Rodzaje bliskich krewnych wyjaśniono szczegółowo w rozdziale dwunastym . w Durr-i-Yektâ napisano, że osobie, która marnuje swoją własność i używa jej w sposób haram, nie należy płacić zakât. Zastępca bogatego płaci zakât osobie, której doradza bogaty. Nie może zapłacić tego komuś innemu. Rekompensuje
jeśli zapłaci je komuś innemu lub je straci. Podobnie jest z testamentem. Jest ona przekazywana wskazanej osobie biednej. Jeśli bogaty powie swojemu zastępcy, że może dać to, komu chce, może to dać nawet swoim dzieciom lub żonie, jeśli są biedni. Jeśli jest biedny, może to wziąć dla siebie. Inaczej jest w przypadku nazra. Zastępca może także przekazać je innej osobie niż wskazana przez posiadacza wota. Wyjaśniając to, Ibni 'Âbidîn mówi na początku dwunastej strony: „Dopuszczalne jest, aby zastępca dawał biednemu własne złoto i srebro zamiast złota i srebra podarowanego mu przez bogatego i korzystał z majątku bogatego. złoto i srebro według własnego uznania. Niedopuszczalne jest jednak, aby najpierw korzystał z pieniędzy bogacza, a potem płacił zakat z własnych pieniędzy, w takim przypadku dawałby jałmużnę dla siebie. Później będzie musiał oddać pieniądze bogatemu człowiekowi. Podobnie jest w przypadku posła, który otrzymane pieniądze przeznacza na opłacenie alimentów, zakup czegoś lub spłatę długu. Jak widać, płacenie zakatu poprzez zastrzeżenie go z własnej własności nie jest obowiązkowe. Zastępca osoby bogatej może także wyznaczyć zastępcę kogoś innego bez zgody (osoby bogatej). Zarezerwowanie (sumy obliczonej jako) zakât nie oznacza jego zapłaty. Jeżeli zarezerwowany zakât zaginie w czasie jego przechowywania przez jednego lub jego zastępcę, należy ponownie odłożyć tę samą kwotę i rozdać ją. Jeśli poseł to zgubi, płaci za to. Nie ma potrzeby ponownego płacenia zakatu utraconego przez „Âmil” lub zastępcę biednego. Poseł zapłaci to biednym. „Âmil oznacza zarówno Sâ'î, jak i „Âshir. Aby owinąć zmarłego w całun, zbudować meczet lub pomóc organizującym dżihad, biedni ludzie (chcący przyjąć zakat), jak wyjaśniliśmy w naszym dyskursie na temat zakatu pieniądza papierowego, mogą wyznaczyć zaufaną osobę, swojego zastępcę, aby w ich imieniu odebrał zakat i dostarczył go we wskazane przez niego miejsce. Zastępca bierze zakât w imieniu biednych i dostarcza go na wskazane przez biednych miejsce. To samo dotyczy płacenia zakatu instytucjom charytatywnym. Zastępca nie musi nic mówić przy przyjmowaniu zakatu lub przy dostarczaniu go we wskazane miejsce. Ale biedni ludzie, którzy go zastępują, powinni być muzułmanami, którym można płacić zakat. Jak wyjaśniliśmy powyżej, to samo należy zrobić w przypadku płacenia zakatu papierowymi pieniędzmi.
Bogaty człowiek, który nie odzyska pieniędzy lub mienia, które pożyczył innym, lub który posiada obligacje, których termin spłaty jeszcze nie nadszedł, może przyjąć tyle zakatu, ile potrzebuje, jeśli nie może znaleźć nikogo, kto pożyczyłby mu pieniądze bez stopa procentowa. Kiedy bierze w posiadanie swój majątek, nie rozdaje otrzymanego zakatu biednym. Jednakże biedny może przyjąć więcej zakatu, niż potrzebuje, pod warunkiem, że będzie to mniej niż ilość nisabu. Zakat ze złota, srebra i majątku handlowego należy przekazać biednemu lub jego zastępcy. Jeśli zakat (który miał być) zapłacony innym instytucjom nie zostanie przekazany ubogim muzułmanom (w pierwszej kolejności), zakat nie zostanie zapłacony. Jeśli dana osoba ma żywność na cały dzień lub jeśli jest na tyle zdrowa, aby pracować lub załatwiać jakieś interesy, choć nie ma wystarczającej ilości pożywienia na dany dzień, jest dla niej zakazane prosić o jedzenie i picie lub żebrać o pieniądze na ich zakup. Zakazane jest także dawanie mu tego, czego chce, wiedząc o jego dobrobycie. Dopuszczalne jest dawanie bez pytania lub
brać to, co jest dane. Dopuszczalne jest, aby osoba ta prosiła o zaspokojenie swoich potrzeb innych niż żywność, takich jak odzież, artykuły gospodarstwa domowego i pieniądze na opłacenie czynszu. Dopuszczalne jest, aby osoba głodna lub inwalida prosiła o jedzenie, nawet jeśli ma dom, w którym może mieszkać. Jeżeli studiuje [lub nauczania] wiedzy, wolno mu także prosić o pożywienie. Proszę zapoznać się z ósmym rozdziałem szóstego zeszytu Endless Bliss. Nie należy dawać jałmużny osobie, która wydaje pieniądze na haram lub je marnuje.
Strona Nieskończonej Błogości (37-43)
