قرآن کریم د الله تعالی کلام دی

د قصيدې عاملي يوولسم فرق په دې ډول دی: «قرآن کريم د الله تعالی کلام دی. دا یو مخلوق نه دی، یعنې یو څه وروسته پیدا شوی. دا دذات الهی صفت دی.» احمد اسم افندي په دې ډول تشریح کوي: قرآن الکریم هغه معناوې دي چې له کلمو او غږونو څخه راوتلي دي. کلمې او غږونه پخپله کلام الٰهي نه دي. همدا رنګه زموږ خبرې زموږ په زړه کې دي. زموږ کلمې د تثبیت نړۍ ته د هغې ژباړه ده. د هر ژوندي موجود کمال او برتري د هغه په ​​صفت کې نغښتې ده. یو ژوندی موجود چې له وینا پرته نیمګړی دی. څرنګه چې الله تعالی هم یو ژوندی موجود دی، نو هغه باید د وینا صفت ولري. ټولو پیغمبرانو او آسماني کتابونو دا عقیده ښوولې چې الله تعالی د وینا صفت لري. هغه کلمه او غږ چې موسی علیه السلام د ونې څخه اوریدلی و هغه کلمه الهی وه. بیا هم د حافظ، د قرآن کریم تلاوت یا تلاوت کوونکی غږ کلام الهي نه دی. هغه معنی چې دا څرګندوي کلم الهی دی. الله جل جلاله د مخلوق خبرې بې له حروفو او غږونو اوري. هغه خپله وینا چې بې حروفه او بې آوازه ده په عربي ژبه کې څرګنده کړه. په کلام الٰهي کې يې کوم بدلون نه دی راوستی. یو سړی مختلفې جامې اغوندي او په مختلفو شکلونو کې ښکاري، مګر هغه پخپله هیڅ بدلون نه کوي. د الله سبحانه وتعالی وینا د مخلوقاتو د خبرو برعکس، کلمو او غږونو ته اړتیا نلري. په هرصورت، د کلمو او غږونو بدلول یا ژباړل (د هغې په واسطه د الله جل جلاله وینا) د کلام الهي (کلمه، یا د الله تعالی وینا) بدلول او ناپاک کول دي. قرآنکریم دغو کلمو او غږونو ته ژمن دی. الله جل جلاله خپله وینا په دې کلمو او غږونو کې ځای کړې ده.

قرآن کريم هم په لوح محفوظ کې په همدې الفاظو ليکل شوی دی چې موږ ترې نه يو خبر. دا یو مخلوق نه و. جبرائیل علیه السلام دا زموږ پروردګار رسول الله صلی الله علیه وسلم ته نازل کړ، کله کله به یې پیغام په نرمۍ سره په خطي او غږیز ډول په خپل مبارک غوږ کې ویل (په طبیعت کې). خوند او خوند یې اخیستی، او له همدې امله یوازې د الله جل جلاله د سپېڅلي دربار په واسطه پیژندل شوی، او کله ناکله یې په زړه کې د خطي خو بې غږه الهام په بڼه کېږدي. داسې نه ده چې معنی یې "بغیر له الفاظو څخه د هغه په ​​زړه کې الهام شوې وه او حضرت محمد صلی الله علیه وسلم چې یو عربي ژبی و، کلام الاهي په دغو کلمو او غږونو کې ژباړلی." هو، هلته هم Wahy وه چې په دې ډول الهام شوی و. يعنې كله كله يې د هغه په ​​زړه كې الهام كړى و او هغه الهامي معناګانې يې په ځينو ځايونو كې اړولې او ويل يې. دا کلمات چې معنی یې د الله تعالی په الهام او الفاظ او غږونه د محمد صلی الله علیه وسلم له خوا بیان شوي، حدیث قدسي بلل کیږي. قرآن کریم باید د حدیث قدسی (پیغمبر صلی الله علیه وسلم) لپاره غلط نه شي. کلمة الفاضي چې په کلماتو او آوازونو کې (کلم الهی) دی، د کلام نفسي په شان دی چې (کلم الهی) پرته له الفاظو او غږونو دی. علم او کلام د الله تعالی دوه جلا صفتونه دي. قرآن کریم د صفت علم نه دی. دا د وینا صفت دی.

امام رباني، مجدد الف ثانی، احمد بن عبدالاحد فاروقي قدسیه سیروه د خپل کتاب مکتوبات د دریم ټوک په نهه ویشتم خط کې داسې معلومات وړاندې کوي: «امام اعظم ابو حنیفه او امام ابویوسف رحمه الله په دې اړه بحث وکړ چې آیا قرآن کریم مخلوق دی او که نه، شپږ میاشتې یې په خپل منځ کې کړې وې او کومې هوکړې ته ونه رسید. له شپږمې میاشتې وروسته دوی په اتفاق سره وویل چې هغه څوک چې قرآن کریم ته مخلوق وایي هغه به کافر شي. هغه حروف، کلمات او غږونه چې د کلام نفسي څرګندونه کوي او د کلام الفضي څرګندونه کوي، يقيناً مخلوقات دي، يعني هغه شيان چې وروسته پيدا شوي دي. په ټولو مخلوقاتو کې د قرانکریم توري او توري الله تعالی ته تر ټولو نږدې دي او له همدې امله خورا ارزښتناک دي. لکه د کلام اِلفزي او کلامِ نفسي؛ دوی ازلي او قدیم دي (په راتلونکي کې همیشه او په ماضي کې تل پاتې دي). مبارک عالم (یعنی امام ربانی) په سل او شلم ټوک کی ددی مسئلې په هکله مفصل معلومات ورکړی دی.