Tudo aconteceu em 25 de fevereiro de 1992, quando soldados armênios “Problema de Nagorno-Karabakh” adı altında Hocalı'ya girmesiyle başladı.
26 Şubat'ta güçlü silahlarla donatılmış Ermenistan silahlı kuvvetleri ile Hankendi'nde konuşlanmış bulunan Albay Zarvigarov komutasındaki 366'ncı Rus Motorize Alayı, Hocalı'ya saldırarak tarihin en vahşi katliamlarından birini yaptı.
Rus e Ermeni perguntaram uma vez que a bomba atışlarıyla şehrin havaalanı ile olan bağlantısını kesti. O sıralarda Dağlık Karabağ bölgesinde Azerbaycan'ın savunma gücü olarak sadece 200 kişi bulunmaktaydı. Resmî açıklamalara gore saldırıda 106'sı kadın, 83'ü çocuk olmak üzere toplam 613 Azerbaycanlı hayatını kaybetti. 1200'den fazla kişi ise esir alındı. Ancak esir alınan 150 Azerbaycanlı hala kayıp statüsünde. Akıbetlerinin ne olduğu bilinmiyor…
Katliamda ativo bir şekilde bulunan, Ermeni teşkilatı ASALA üyesi Monte Melkonyan'ın kardeşi Markar Melkonyan yıllar sonra kardeşine dair yazdığı bir kitapta “Khojaly, além de ser um objetivo estratégico, foi também um ato de vingança.” Ele falaria sobre o massacre como:
Presidente da Armênia um Serzh Sargsyan,O dönemlerde Ermeni ordusunda bir komutandı.Yıllar sonra Hocalı Katliamı'na ilişkin “Hocalıdan önce, Azerbaycanlılar bizim şaka yaptığımızı sanıyordu, Ermenilerin sivil topluma karşı el kaldırmayacaklarını sanıyorlardı. Biz bunu kırmayı başardık. Você está aqui. Ele chegou a dizer:
Hocalı Katliamının Ermeni bir halk kahramanı(!): Zori Balayan… Balayan'ı kahraman yapan olay Hocalı Katliamı idi. Doktor, gazeteci ve yazar gibi unvanlarla alınan bu Vahşi, Ermenistanın nasıl bir vahşete imza attığını bakın nasıl anlatıyor!
”Hocalıda ele geçirdiğimiz bir eve girdiğimizde, askerlerimiz 13 yaşında bir Türk çocuğunu pencereye çivilemişlerdi. Türk çocuğu çok ses çıkarmasın diye askerler çocuğun annesinin kesilmiş göğsünü onun ağzına soktu. Daha sonra ben bu 13 yaşındaki Türk çocuğuna, onların atalarının bizim çocuklarımıza yaptıklarını yaptım. Başından, ensesinden e karnından derisini soydum. Sonra saat tuttum ve Türk çocuğu yedi dakika sonra kan kaybından hayatını kaybetti.İlk mesleğim doktorluk olduğu için EU ERA MISERICÓRDIA!, bu yüzden de çocuğa yaptığım eziyetten dolayı mutluluk duymadım. Ama ruhum halkımın bir kısmının bile öcünü aldığı için gururluydu. Daha sonra, ölmüş Türk çocuğunun cesetini parça parça doğradık e bu Türkle aynı kökten olan köpeklere attık. Akşama kadar aynı şeyi 3 Türk çocuğuna daha yaptık.”
Ermeni Gazeteci Daud Kheyriyan ise yaptıkları vahşetin çoluk çocuk demeden nasıl yapıldığını bir gazeteci edası ile anlatıyor,
“Katliamda öldürülen insanların yakılmasıyla görevli Ermeni grupo beraberdim. 2 Mart günü Hocalı'nın bir quilômetro batısına, 100 civarında Azeri cesedini getirip yığdılar. Son kamyonda 10 yaşlarında bir kız çocuğu gördüm. Başından e elinden yaralıydı. Soğuğa, açlığa e yaralarına rağmen hâlâ yaşıyordu. O senhor, Tiranyan isimli bir perguntou onu tuttuğu gibi öbür cesetlerin üzerine fırlattı. Sonra buttün cesetleri yaktılar. O sırada yanmakta olan ölü bedenler arasından bir çığlık işittim…”
Veja como o jornalista russo chamado Yuri Romanov descreve os acontecimentos...
“Altı yaşında, gözleri sargılı bir kız çocuğu gördüm. Kameramı kapatmadan ona doğru eğildim neyin var diye sordum.
- Meus olhos estão queimando. Meus olhos estão queimando!
O médico ao lado dele disse:
– Gözleri kör olmuş. Gözlerinde sigara söndürmüşler. Você pode usar o código de acesso para obter mais informações.
Orada şahit olduklarımı, gözlerimin gördüklerini e kulaklarımın duyduklarını dilim ifade edemiyor.”
Newsweek'ten Pascal Privat ise,
”Bir caminin arkasına geçici olarak kurulmuş morga, Hocalı'dan getirilmis düzinelerce ceset e onların başında yas tutan mülteciler vardı… Cesetlerin çoğu, kaçmaya calışırken yakın mesafeden vurulmuştu. Kafa derileri yüzülen cesetler vardı. Bazılarının yüzleri paramparça olmuştu” diye yaşanan vahşeti gözler önüne seriyordu…
Thomas Goltz (ABD'li Gazeteci)'da,
“Meu amigo fotógrafo ficou congelado, tive que empurrá-lo em direção aos cadáveres para que ele pudesse tirar fotos. Cadáveres, membros decepados... Era nojento em todos os sentidos. Tentei entender o sexo de alguns dos cadáveres, mas seus rostos foram dilacerados e seus membros foram arrancados. Havia alguns que eram irreconhecíveis. Alguns deles foram escalpelados.
Ele estava descrevendo a brutalidade...
Novamente, naquele período
Sunday Times (inglês)
“Soldados armênios destruíram milhares de famílias”
İzvestiya (Rússia)
“A câmera de vídeo kulakları kesilmiş çocukları gösterdi. Bir kadının yüzünün yarısı kesilmişti. Erkeklerin kafa derisi soyulmuştu.”
Le Monde (França)
“Ağdam'da bulunan yabancı gazeteciler Hocalıda öldürülmüş kadın ve çocuklar arasında kafa derisi soyulmuş , tırnakları çıkarılmış 3 kişi görmüşlerdir.”
Başlıklarını attığı döneme İnsan Hakları “Izleme”Orgütü, NATO, Birleşmiş Milletler… Dünya üzerinde yaşanacak herhangi bir olayda herkesten önce elini uzatan kuruluşların hepsi izlemekle yetindi Hocalı'yı. “Não conseguimos” ve “Nós condenamos” gibi açıklamalar ile yetindiler, Bosna ve Filistin'de yaptıkları gibi…
Aradan 24 anos geçmesine rağmen Hocalı Katliamı'na dair herhangi bir sorumlu cezalandırılmadığı gibi maalesef hala DÜNYA SESSİZ….
