Öğlen vaktı. Гүнеш там тепде… Ağustos ayından kalma nar bir күреден саганак саганак дөкүлен алтын huzmeler beton йыгыны эййән йүзүне яняр... Хер тарап kavruluyor adeta… Mavi bir atlas gibi uzayıp giden Haliçin suları bile serinletmiyor yanan bağrını. Derinden derine martı çığlıkları, uzaktan yakından gemi, motor sesleri, parklarda koşuşturan çocuk bağrışmalarına karışip bir bitmez ugultu şeklinde şehrin üzerinde dalga dalga yayılıyor. Ağır yünün altında ezildikçe eziliyor. Yanından geçtiği insanlar kediden, köpekten bile bu kadar kaçmıyor. Yorgunluk, itibarsızlık, parasızlık canına tak etmiş. Ancak ağlıyor… Göz yaşları adeta sel olmuş, kimse mani olamıyor. Daha ne kadar dayanacaktı bu şartlara? Büyük bir gurbet ve hasret diyarı eşiğinde өзүн абдан эле сезди. Yeni caminin gölgelik bir köşesine bir külçe gibi oturup uzanıverdi bütün yorgunluğuyla...
«Эй ахали! Эй нас! Ey insanlar! Tanıdığınız, bildiğiniz zengin Veli Aga vefat etti. Mühim bir vasiyeti var. Ahiret hayatına alışabilmek için yardımcı arıyor. Kim mezarda geçireceği ilk gecede ona eşlik ederse, Veli Aga'nın servetinin yarısı kendisine verilecektir. Дуйдук дуймадук демейин!».
Tellalların onca bağırıp çağırmalarına rağmen kimse bu enteresan teklife talip olmaya cesaret edemiyordu. Хамал, бакмыш ки, элинде мал алар бир күфе ве иптен башкасы жок. “Хамал алар ятар, ага алар калкарым” дийерек кошмуш жана дири дири мезарда түнелемеге талип болду.
Genişçe bir mezar kazmışlar. Бир тарафына ийице кефенленен Вели Ага’йы бир тарафына да хамалы ятырып, хава аласы бир бача да коярак, мезары жабумышлар.
Az sonra sual melekleri çıkıp gelmiş. “İkisi de artık bize emanet” diye aralarında konuşuyorlarmış. Бири:
“Öyle de…” demiş. “Зенгин болгон азыр бул жерде калычтуу, мурун шу хамалдан баштайлы.”
Öteki melek bu teklifi makul gördüm ve hamalın baş ucuna gidip sorguya başladılar:
"Дүньяда малын мүлкүн бар мыйды?"
“Alay etmeyin” demiş hamal. “Sırtımdaki küfeden ve ipten başka bir şeyim hiç olmadı benim.”
“Öyleyse söyle bakalım” demiş melekler. «О, күфе иле ипи хан казанчла, нәле алдың?»
Hamal баштаган anlatmaya:
“Beş kişinin malını on kuruşa taşıdım. İkisini yedim sekizini sakladım. Ertesi gün de aynı işi yaptım. böyle böyle para biriktirdim. Yemedim içmedim, ucuza taşıdım жана аларды алдым.”
Melekler:
“Olmadı” demişler. “Olmadı hamal efendi. Falancadan aldığın para hak ettiğinden çok azdı. Biz bunun hesabını ondan soracağız. Filancaya da çok ucuza ташып жатасыз, мунун да эсебин андан сурайбыз”
“Ийи ама…” демиш хамал… “hakettiğim parayi isteseydim, bana taşıtmazlardı ки...»
Ve sorguya devam etmişler:
“Sen bir daha söyle bakalım. Казандыгынын не кадарыны йдин, не кадарынын топтодун?”
"Валлахи" демиш хамал. «Генелде хеп яры яря... Он алдыйсам беш сакладым, беш жетим. Эки казандыйсам, бирин кенара аттым».
“Olmadı” demiş melekler. “Bu iş hiç olmadı. Sen hem kendinin hem de çoluk çocuğunun boğazından kısmışsın. Хем кенди нефсине, хем де оларын нефислерине зулметмишсин. Bu günahtır bilmez misin?»
Hamal ne cevap vereceğini düşünken kan ter içinde kalmış. Ve bütün bir gece melekler sormuş o kıvranmış, melekler sormuş o kıvranmış.. Nihayet sabah olmuş ve mezarı açıp onu dışarıya çıkarmışlar.
Хамал бакмыш, кады эфенди дахил бутун шеэр кабрин башына топланмыш. Hatta mehter takımı bile hazır bekliyor.
Кады, mezardan kendisini dışarıya atan hamala:
«Афферин хамал эфенди, кимсенин кесарет этмедик бир ишини япты. Ama mükâfatını da göreceksin. Artık zengin bir adamsın.”
Halktan bir alkış ve “Yaşasın! Helal olsun!” тезахүраты копмуш, сорма.
Хамал:
“İsteem! İstemem! Валлахи каалоом!” diye bağırmış. “Бен, бир ипле бир күфенин hesabını sabaha kadar veremedim. Onca servetin hesabını nasıl veririm. Ким истсе о алсын. Hesabını da alan versin!«
