Detractio Desease Animae

Vitia morbum in corde vel anima efficiunt. Quaevis huius morbi incrementum mortem animae, id est, kufr, causabit. Incredulitas (shirk), quae pessimum omnium vitiorum est, venenum mortiferum animae est. Cor mortuum mundum esse non potest. Unum e pessimis vitiis est detractio (Ghiybat).

"Ghiybat" significat detrahere fidelem vel zimmî (civem non-Musulmanum appellatum) per mentionem unius ex vitiis eorum ut eos vituperet. "Ghiybat" illicitum est. Non est ghiybat si auditor personam detractam non cognoscit. Si persona detracta tristem foret si id audiret, tunc detractio est.. Cum de homine absente sermo est, si observationes de corpore eius, genealogia familiae, moribus, opere, sermone, fide, vita mundana, vestibus, animalibusque eius factae, tali natura sunt ut eum laedant si ea audiat, ghiybat sunt. Detractio occulta, sicut ea quae per signa, gestus, vel scripturam fit, tam peccaminosa est quam aperta detractio verbalis. Sordidissimum genus ghiybat est, exempli gratia, dictum hominis religiosi vel pii, "Al-hamd-u-lillâh (laus et gratiae Deo), non sumus similes ei," cum peccata vel vitia Musulmani post tergum eius commemorantur. [Hâfiz est persona quae totum Qur'ân al-kerîm memoriae suae commisit.] Aliud genus detractionis omnino foedum est dicere, exempli gratia, "Al-hamd-u-lillâh, Deus nos non fecit impudentes sicut eum," inter sermonem qui aliquo modo personam quandam tangit. Ita est cum detractione ambivalenti, ut puta cum de homine dicitur, "Ille est homo optimus, nisi...". Duodecimum âyat Sûra Hujurât haec dicit: "... Neque alter alteri post terga detrahant..." "Ghiybat" significat detractionem, quae vicissim comparata est cum edendo carne mortui. In hadith-i-sherîf dicitur: "In die Iudicii, liber praemiorum alicuius aperietur. Dicet, 'O Domine mi! Dum in mundo eram, tales et tales cultus actus perfeci, sed in pagina non scribuntur.' Sic respondebitur: 'Ex libro tuo deleta sunt et in libros hominum de quibus male locutus es translata sunt.'" Aliud hadith-i-sherîf legit: "Die Iudicii, liber continens bona opera hominis 'hasanât' aperietur. Ibi videbit cultus quos numquam perfecit. Dicent ei haec esse praemia 'thawâbs' eorum qui de eo male locuti sunt."

Abu Hurayra 'radiy-Allâhu ta'âlâ'anh' hoc eventu narravit: Sedebamus cum Rasûlullah 'sall-Allâhu ta'âlâ' alaihi wa sal-lam' Unus ex nobis surreximus et reliquimus. Aliquis apud nos commentarium fecit cur reliquisset. Tum nuntius Allah (sall-Allahu ta'âlâ) dixit: "Amicum tuum detraxisti. Carnem eius comedisti." Âisha 'radiy-Allahu 'anhâ' hoc eventum narravit: Olim, in praesentia Rasûlullah 'sall-Allahu 'alaihi wa sal-lam' de quadam muliere locutus sum, dicens eam esse proceram. Benedictus Nuntius Dei exposuit: "Quodcumque in ore tuo est, exspue!" Exspui. Frustum carnis ex ore meo exiit. Allahu ta'âlâ potestatem habet attributa et specificitates manifestandi ut res materiales. Ghiybat significat culpam fratris Musulmani vel civis non-Musulmani (zimmî) in eorum absentia et modo qui eos tristitiam sentire faceret si eam audirent. Allahu ta'âlâ hanc revelationem ad Mosen (alaihis-salâm) misit: "Sarcinator qui postea paenitet et tawba fecit ultimus erit qui Paradisum intrabit, at sarcinator qui non paenitet et tawba non fecit primus erit incola Inferni." Ibrâhîm Adham 'rahimahullâhu ta'âlâ' (servus dilectus Allahu ta'âlâ) ad cenam invitatus est. Inter cenam quidam absentis, qui ad receptionem serum advenisse debuit, post tergum suum propter tarditatem suam reprehensus est. Tum Ibrâhîm Adham 'rahimahullâhu ta'âlâ' dixit, "Ghiybat hic in loco commissum est," et plane reliquit. In hadith-i-sherîf scriptum est: "Si persona reprehensa est (post tergum eius) culpam sibi attributam possidet, tunc ghiybat commissum est. Alioquin casus est buhtân. (calumnia). " Licitum est hominem (absentem) reprehendere propter vitia religiosa, ut neglegentiam (quinque precum quotidianarum obligatoriarum quae vocantur) namâz, consumptionem vini, furtum, susurrationem; necnon propter vitia mundana, ut surditatem et strabismo. Reprehensio propter vitia religiosa est ghiybat si ad vituperationem destinatur, non si ad meliorationem personae de qua agitur. Secundum narrationem, nec ghiybat est si reprehensio ex misericordia personali (reprehendentis) emanat. Nec ghiybat esset dicere, exempli gratia, "Fur est, (vel persona quae preces quotidianas neglegit, vel communista) in hoc vico." Nam hoc in casu, accusatio non ad certam personam directa esset.

Si quis actionibus suis aliis nocet, alios de eo certiores facere non erit detractio, quia propositum est alios ab eius damno protegere. Nec erit detractio si quis damnum suum aliis narret quia eum miseretur et miseratur. Noxia eius agendi ratio patefacere eo consilio ut malus appareat, detractio esset. Sex in casibus, vitia et vitia alicuius aliis, eo absente, narrare non esset detractio. Alius id narrat quia eum miseretur et miseratur. Aliis dicit ut eum prohibeant. Narrare ut iudicium legale (fatwâ) obtineatur. Narrare ut alios ab eius damno protegere. (vidi).

Wâjib est hominem de re nescita certiorem facere. Si quis actus bid'at committit vel crudelitatem perpetrat, ghiybat est alios de aliis vitiis suis certiores facere, si non manifesta sunt. In hadith-i-sherîf dicitur: "Non est bonum certiorem facere" (alii) de (iniquitates) persona qui jilbâb ignominiae exuit. "Jilbâb" est latum tegumentum capitis quod mulieres gerunt ad caput tegendum. Hoc in contextu, "jilbâb pudoris deponere" significat "peccata palam committere." Hadith-i-sherîf indicat tales homines sensum pudoris non habere. Secundum Imâm Ghazâlî et alios eruditos Islamicos "rahima-humullâhu ta'âlâ", "Quod ghiybat est culpam apertam peccatoris vel alterius detegere, non subicitur conditioni ut sint causae contumeliosae. Ergo, ghiybat est atrocitas manifesta quae certe arcere debet."

Multae sunt causae quae hominem ad ghiybat committendum incitant. Undecim ex his nunc explicabimus: inimicitia erga personam de qua agitur; propensio ad communem sententiam se iungendum; natura attrahens culpandi personam vulgo invisam; illecebra se ab aliquo peccato excludendi; ostentatio superioritatis; invidia; sensus iocularis; facetiae; et derisus; exprimenda admiratio personalis, paenitentia, tristitia, vel odium propter peccatum personae quae non exspectatur ut ita faciat.

Detractio praemia imminuit (thawâbs) et facit ut peccata aliorum peccatis detrahentis addantur. De his semper cogitando quis a detrahenda arte protegitur.

Tres sunt genera detractionis: primo, detractor negat se "ghiybat" commisisse et asseverat se tantummodo rem de certa persona protulisse. Haec negatio infidelitatem (kufr) efficit, nam significat "halâl" dicere de re quam Islam vetuit (harâm). Secundo, propositum est ut persona detracta audiat de sua reprehensione, quod vicissim harâm et grave peccatum est. Hoc genus detractionis non solum per "tawba" remittetur. Necesse est etiam veniam personae cui detractus est obtinere. Tertio, persona detracta hoc nesciret. Hoc genus detractionis per "tawba" et per benedictionem in personam detractam pronuntiatam remittitur.

Qui animadvertit aliquem in praesentia sua detrahere, statim id prohibere debet. In hadithi-e-sherîfs scriptum est: "Allahu ta'âlâ homini in hoc mundo et in futuro 'Âkhirat' auxilium feret si fratri suo Musulmano absente auxiliatus fuerit." et "Cum frater alicuius Musulmanus in praesentia eius detrahitur, si fratrem non sustinet quamvis posset si vellet, hoc peccatum eius sufficiet ei et in hoc mundo et in proximo." et "Si quis honorem fratris sui Musulmani in mundo protegit, Allah ei angelum mittet et ita eum a cruciatu Inferni proteget." et "Si quis honorem fratris sui Muslim protegit, Allah eum ab igne inferni servabit." Dum detrahitur, qui praesens est, si detrahentem non timet, verbis eam impedire debet. Si eum timet, corde repudiare debet; alioquin peccatum detrahendi participat. Si fieri potest ut detrahentem sistere vel discedere possit, unum aut alterum faciat. Signis uti, exempli gratia capite aut manu aut oculis, non sufficit. Necesse est ei dicere ut desinat detrahere.

Expiatio (kaffarat) Nam detractio est sensus tristitiae, tawba facere, et veniam petere personae detractae. Veniam petere sine sensu doloris nihil plus est quam hypocrisis, quae est aliud peccatum. [Scriptum est in libro Ibn-i Âbidîn Radd-ul-Muhtâr, volumine quinto, pagina 263, vetitum esse detrahere mortuum sicut civem non-Musulmanum (zimmî).]