Kumluca locus magni momenti est multis hominibus, quia caput tepidariorum est. Quotannis festum ibi celebrat, sed causa cur hoc tempore ibi essem erat tempestas.
Kumluca in provincia meridionali Antalyae est unus ex illis locis qui me parum alliciunt. Bis iam ibi fui et bis nescio quid de ea cogitarem. Quantum videre potui, nullam historiam, domos antiquas pulchras, aut culturam divitem habebat. Persuasum habeo ibi esse debere, sed nondum invenire potui. Nihilominus, Kumluca locus magni momenti est multis hominibus quia caput tepidariorum est. Quotannis festum celebrat, sed causa cur hoc tempore ibi essem erat tempestas. Quomodo agricolae cum frigore agunt et quid faciunt ne fruges eorum amittantur aut congelentur?
Interdiu ad mulierem ivi quae semihoram ab Kumluca autocineto abest. Ibi cum marito et filia habitat et parvum fundum habet. Locus magnus est cuivis laborare, sed nunc ingens est mulieri quae omne opus ipsa facere debet. Maritus eius operationem subiit hebdomade proxima et filia crus fregit, itaque nunc mulier sola est. Interdiu olera quae in tepidario crescunt curat et noctu conatur ne lycopersica et piperes dulces congelent. Incolae huius regionis magna dolia olei in tepidariis cum porta simplici sed utiliter facta ponunt, deinde fistulas metra longas per totum tepidarium ducunt. Quia gas carum est, agricolae carbones vel ligna utuntur; quod vidi est nuper plerosque homines ligna uti, cum etiam carbo nimis carum sit.
Magnum damnum pecuniarium
Cum mulierem conveni, quattuor dies non dormiverat, cum calefactoribus esurientibus pascere deberet. Mulieri solae hoc non facile est. Magna et gravia ligna in dolia continuo iacienda sunt, quia si temperatura tepidarii infra zero gradus descendit, magna mulieri iactura pecuniaria esset. Tam strenue laborabat ut manus eius laesae essent ab omni ligno quod in dolia iacere debebat, sed Deo gratias egit quod paucae tantum plantae lycopersicorum eius a pruina tactae sunt. Mihi narravit se semper olera quae colebat ad cibum faciendum uti et me rogavit num esurirem. Iam prima hora post meridiem erat et sonos quosdam insolitos ex ventre meo audire coepi. Grata, oblationem eius accepi et una nonnulla olera quae in tepidario eius crescebant delegimus. Dimidium piperum rubrorum dulcium et duae melongenae quas collegerat in cineres calidos doli olei iacta sunt. Intra pauca minuta, pulcher odor caramellatus piperis recentis cocti nares meas ingressus est. "Haec acetaria erit, et pro hac acetaria pellem piperis sumere debebo," mihi dixit. Cum piper super cinerem calidum ponis, hic cinis etiam piperi odorem suum proprium dat.
Paulo post, tepidarium reliquimus cum patina piperis rubri "usti", sacculo pleno piperum rubrorum dulcium recentium, melongena, petroselino, spinacia et herba ignota omnibus in manibus meis. Domi mulier cibum parare statim coepit – nullum tempus amittendum erat. Domui eius annexa erat quoddam porticus plastica clausa, quia iam hiems erat. In angulo porticus erat quoddam focus ubi cibum parabat. In Turcia multi incolae vici domum modernam cum culinis pulchris habent, sed animadverti plerosque homines in culina laborare non libenter. Cibum foris parare malunt, vel, ut hoc in casu, in clausa extensione domus.
In solo sedens, massam pro pane spinaciae subigebat, a farcimine pro piperibus farctis statim post id coepit, deinde duas pulchras acetarias paravit. Unam ex herbis quas pro acetaria utebatur "kokulu ot" sive "herba olens" appellabat, sed cum ab ea nomen eius officiale rogavi, mihi respondit: "kokulu ot." Mei turmae nomen quoque nesciebant, itaque veniam petere debeo – nomine magis noto te adiuvare non possum. Sapor tamen acetariae simpliciter optimus erat – adhuc "al dente" erat et saporem pulchrum habebat.
In solo edendo
Brevi tempore mulier quinque fercula paraverat, et post horam fere tempus erat mensam instruere. Ut fortasse scis, incolae in vicis plerumque non ad mensam sedent, sed humi sedere malunt dum edunt, magno ferculo brevibus cruribus utentes. Omnes circa hanc mensam cruribus complicatis sedent.
Cibus in diversis patinis ministratur et omnes ex eisdem patinis edis. Quibusdam hoc fieri non potest, sed ego semper valde commode me habeo cum sic edo. Cibus optimus erat, omnia varia fercula gustando gaudebam et edi donec ne alium morsum sumere possem. Interea mulier theam paravit, scilicet super igne adhuc ardente paratam. Fateor, talem theam bibere experientia est magna – sapor tam diversus est. Antequam discederem, mulier mihi magnum sacculum piperum dedit. Mihi, haec est Turcia – quam ob rem vitam rusticanam amo.
