Welke prijs zal Nederland betalen voor ‘schaamteloos gedrag’?
Natherlands heeft de Turkse minister van Familie en Sociaal Beleid, die een vrouw is, het land uitgezet. Ook werd de vlucht van de Turkse minister van Buitenlandse Zaken geblokkeerd en werd hem aangifte gedaan persona non grata.
Het is in strijd met alle internationale diplomatieke normen dat ministers van een bevriend land de toestemming wordt geweigerd om hun eigen consulaire posten te bezoeken.
Nederland zou een vriend van Turkije zijn en een land dat niet alleen een NAVO-bondgenoot is, maar ook op goede diplomatieke voet met Turkije staat. Zou het land hetzelfde hebben gedaan door de ministers van andere Europese landen of de VS de toegang tot het land te ontzeggen?
De Nederlandse politie zette waterkanonnen en moordhonden in tegen Turkse demonstranten. Demonstranten werden geraakt door knuppels. Wat heb je om het protest, dat in strijd is met de mensenrechten, de kop in te drukken? Waar is de VN?” Bovendien was het steunbetoon van de Turken buiten hun eigen consulaire kantoor een reactie op het hoogst onintelligente optreden van de burgemeester van Rotterdam.
De Turkse president Recep Tayyip Erdogan heeft gewaarschuwd dat Nederland “de prijs zal betalen” voor zijn “schaamteloze” behandeling van de Turkse ministers, die in alle opzichten in strijd was met de internationale diplomatieke normen.
Europeanen worden steeds vijandiger tegenover Turkije, na de mislukte westerse coup om het niet zo gehoorzame Erdogan-regime omver te werpen. Het geplande referendum in Turkije zal de Turkse natie zeker onafhankelijker en ongehoorzamer maken. Dit is de fundamentele reden waarom westerlingen, en vooral Europeanen, ongerust zijn.
Verwijzend naar de Nederlandse verkiezingen van medio maart: “Hey Nederland! Als u de Turks-Nederlandse betrekkingen opoffert ter wille van de verkiezingen van woensdag, betaalt u een prijs”, zei de Turkse president Erdoğan zondag in een zwaarbewoordde toespraak tijdens een evenement in Kocaeli, nabij Istanbul.
Zullen de Europeanen op een dag de verschillende soorten en nog veel meer verschillende niveaus van democratieën begrijpen die door verschillende landen worden beoefend? Hoe denken Europeanen dat Turken hun leiders kiezen als ze de democratie in Turkije bekritiseren? Ze missen óf de intelligentie om het te begrijpen, óf ze zijn stereotiep, óf zo grondig gehersenspoeld door de ‘westerse’ propaganda, of misschien gewoon vol haat en vreemdelingenhaat.
Er wonen ongeveer 5.5 miljoen Turken buiten Turkije, met ongeveer 1.4 miljoen kiezers alleen in Duitsland. Het is logisch dat de “Ja”- en “Nee”-campagnes voor het referendum hen graag aan de kant willen krijgen. Beide partijen planden een aantal bijeenkomsten in landen met een groot aantal kiesgerechtigden, vooral Duitsland, Oostenrijk en Nederland.
De beslissingen van Nederland, onder verwijzing naar zorgen over de openbare orde en de veiligheid, maakten Ankara woedend en waren voor de Turkse regering aanleiding om uit protest de Nederlandse zaakgelastigde bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken te dagvaarden.
Normaal gesproken zijn Turken en moslims in heel Europa “vreedzaam en gezagsgetrouw”. Het enige wat ze eisen is respect voor de ‘mensenrechten’ en ‘democratische rechten’
Beslissingen genomen door Nederland en andere Europeanen hebben de bezorgdheid vergroot dat dit gevolgen zou kunnen uitlokken of stimuleren, zoals eindeloze terroristische aanslagen in Europese hoofdsteden. Er wordt aangenomen dat de Europeanen een grote fout hebben gemaakt door veel landen in het Midden-Oosten te vernietigen, waardoor een stroom wanhopige vluchtelingen naar Europa is overgestroomd.
In de tussentijd zijn de Nederlandse ambassade in Ankara en het consulaat in Istanbul, samen met hun woningen, zaterdag laat gesloten vanwege “veiligheidsredenen”.
De Turkse minister zou deelnemen aan een bijeenkomst gericht op het verzamelen van steun voor een constitutioneel referendum in Turkije dat op 16 april zou plaatsvinden. Waarom zou het dan als lastig worden beschouwd als de Turkse minister erop zou aandringen een bijeenkomst in het land te houden en mensen toe te spreken die verondersteld worden stemmen gebruiken bij verkiezingen. De Turkse minister wilde de Turken daar toespreken om hun stemmen te verzamelen in een referendum dat Turkije in staat zal stellen om van een muf parlementair systeem over te stappen naar een presidentieel systeem.
EU-leiders hebben Turkije bekritiseerd, te midden van een groeiende ruzie over de Turkse politici om bijeenkomsten te houden in Europese landen; terwijl dezelfde kritiek niet is geprojecteerd op Nederland, Oostenrijk of Duitsland. Laten we het oprecht vragen: onze voornaamste zorg zijn democratische normen of vreemdelingenhaat?
Het is duidelijk dat het nationalistische, extremistische en xenofobe extreemrechtse politieke discours de laatste tijd erg populair is in heel Europa. Relatief gezien aarzelen Europese politici niet om de kans te grijpen en deze tendens te manipuleren.
Dit is de reden waarom president Recep Tayyip Erdogan Duitsland en Nederland beschuldigde van ‘nazisme’ nadat functionarissen van deze landen daar bijeenkomsten blokkeerden en alle normen van de internationale betrekkingen negeerden.
De media in heel Europa negeerden de Nederlandse besluiten om de democratische rechten van politici en burgers te blokkeren en riepen liever uit dat ‘democratische principes in Turkije onder grote druk staan’. De democratische bijeenkomsten waren immers bedoeld om een groot aantal Turken die in Europa wonen, aan te moedigen om te stemmen in het referendum dat het politieke systeem in Turkije zou veranderen. Is stemmen niet een democratisch recht? Kunnen we over democratie praten zonder bijeen te komen, te stemmen en bijeen te komen?
Waarom zou Frankrijk doorgaan met het toestaan van bijeenkomsten in Frankrijk als dit een bedreiging voor de veiligheid vormde of een ondemocratische basis had?
President Erdogan vergeleek Nederland met ‘een bananenrepubliek’, eiste dat internationale organisaties sancties tegen Nederland zouden opleggen en beschuldigde landen in het Westen van ‘islamofobie’. Hij maakte ook duidelijk: “Ik heb gezegd dat ik dacht dat het nazisme voorbij was, maar ik had het mis. Het nazisme leeft in het Westen”, voegde hij eraan toe.
Ondertussen leken Duitse, Nederlandse en enkele andere politici hun retoriek tegen Turkije te verharden.
Waar gaat de rij over?
Waarom proberen Europeanen de bijeenkomsten van Turkse politici te voorkomen? Veel van de landen hebben veiligheidsoverwegingen als officiële reden genoemd.
Waarom is het referendum in Turkije een kwestie van leven of dood?
Om deze vraag te kunnen beantwoorden moet men de geschiedenis van het moderne Turkije en de laatste twee eeuwen van het Ottomaanse Rijk kennen.
Turkije is in alle opzichten enorm gegroeid onder leiding van president Recep Tayyip Erdogan. Het land wil af van het muffe oude systeem. Ruim zestig jaar lang was het land bevroren. Een cultus van ‘het establishment’ regeerde tientallen jaren over het land.
Leiders als Menderes, Özal en Erbakan waren kleine afwijkingen van het strikte pad dat door het establishment was geformuleerd. De Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling, opgericht door Recep Tayyip Erdogan, is de sterkste anti-establishmentbeweging in Turkije.
De visie van Turkije onder leiding van Erdogan is eenvoudig en duidelijk:
Turkije wil onafhankelijk zijn!
Turkije wil democratisch zijn!
Turkije wil echte gerechtigheid bij de verdeling van hulpbronnen!
Turkije zal niet langer onder de controle staan van een bepaalde kring, die goede verbindingen heeft met een aantal internationale centra.
Turkije wil een supermacht zijn!
Turkije claimt duidelijk de Ottomaanse erfenis!
Turkije wil zelf over het lot van zijn natie beslissen!
Turkije wil een multidimensionale relatie aangaan met verschillende internationale machten.
Geen enkel land, geen bron, geen groep, geen organisatie… kan welk beleid dan ook aan Turkije dicteren!
Turkije wil een einde maken aan het terrorisme op zijn grondgebied!
Turkije zal worden geregeerd door de echte eigenaren van het land. Weet jij wie zij zijn? Zij zijn degenen die dezelfde geest hebben als Sultan Sanjar, Sultan Alp Arslan, Osman Gazi, Fatih Sultan Mehmed; dat wil zeggen de veroveraars!
Degenen die deze geest niet delen en degenen die er een hekel aan hebben om Turkije te zien opkomen, bevinden zich allemaal in één anti-Erdogan-kamp.
De tegenstanders van president Erdogan beweren dat de grondwetswijziging zal leiden tot autoritarisme en een verankering van de dictatuur met onbeperkte bevoegdheden. De grootste leugen is dat Erdogan met deze grondwetswijziging ogenschijnlijk probeert een dictator te worden. Ik betwijfel ten zeerste of deze jongens ooit een serieus boek over “constitutioneel recht” hebben gelezen. De meerderheid van de mensen die negatief over de constitutionele verandering praten, weet niet eens wat deze veranderingen werkelijk teweegbrengen. Als het om de lokale waarden en de toekomst van het land gaat, zou iedereen met een gemiddeld gezond verstand een dergelijke verandering steunen. Zo is de nationalistische partij (MHP) opgestaan om de grondwetswijziging te steunen.
De echte strijd en het echte conflict gaan dus niet over de inhoud of de formaliteit van de grondwetswijziging; het gaat meer over het conflict tussen geesten. Aan de ene kant zijn er mensen die het lokale, nationale, conservatieve en Ottomaanse volk vertegenwoordigen en vasthouden aan traditionele waarden. Dit zijn de mensen die een nieuw en sterk Turkije willen zien dat de kernwaarden van het Ottomaanse Rijk handhaaft. Aan de andere kant zijn er mensen die tegen dit wereldbeeld zijn. De eerste groep volgt Erdogan en zal “Ja” zeggen tegen dit referendum, terwijl de tweede (anti-Erdogan) groep “Nee” zal zeggen. Dit is de reden waarom tegenstanders van het wetsvoorstel er bij elke stap tot aan het referendum tegen hebben gevochten.
President Erdogan wordt ervan beschuldigd verdeeldheid te zaaien. Ik geloof dat hij “wakker” genoemd moet worden; de persoon die een beroep deed op de Ottomaanse geest. Zelfvertrouwen, daadkracht, vastberadenheid, eenheid en solidariteit zijn nog nooit zo wijdverspreid geweest in het land.
Niemand kan de toch al vervreemde marginale groepen de schuld geven. Zelfs in de Ottomaanse tijd, toen het leger ten strijde trok, waren er kleine groepen die het land van achteren doorstaken. Er is dus niets om ons over te verbazen.
De bestaande grondwet van Turkije is na de staatsgreep van 1980 onder toezicht van het leger opgesteld. Kunt u zich voorstellen: een democratisch land dat leeft onder een grondwet die is opgesteld in de schaduw van een militaire staatsgreep.
Het bestaande politieke systeem in Turkije is nooit geschikt voor een wereldmacht. Het ontwerp van grondwetswijziging zou Turkije van een parlementair systeem in een presidentiële republiek veranderen. Het nieuwe systeem lijkt meer op dat van de Verenigde Staten.
De grootste politieke ramp in de geschiedenis van het moderne Turkije is het bestaande parlementaire systeem geweest, dat heeft geresulteerd in logge coalities die Turkije in het verleden hebben verlamd en de vooruitgang van Turkije hebben tegengehouden.
De nieuwe ontwerpgrondwet, die op 16 april aan een referendum zal worden voorgelegd, zal een presidentieel systeem instellen. Net als in de Verenigde Staten van Amerika zal de nieuwe grondwet de bevoegdheden van het Turkse voorzitterschap aanzienlijk vergroten. Het presidentiële systeem zal een goed systeem van checks and balances consolideren, zoals dat in de Verenigde Staten het geval is.
De president wordt niet langer door het parlement gekozen, maar rechtstreeks door het volk. De grondwetswijziging zal de besluitvorming stroomlijnen, omdat de presidenten niet te maken zullen krijgen met een andere gekozen leider, de premier.
De vooruitgang en ontwikkeling in Turkije onder leiding van Erdogan zijn ronduit verbazingwekkend geweest. Deze constitutionele verandering zal de weg vrijmaken voor een langdurige stap richting het worden van een mondiale speler.
Eén kritiek op de Nederlandse actie tegen Turkije: “Sinds wanneer hebben de Europeanen – met name de Nederlandse kolonialisten/piraten – een gevoel voor menselijke moraliteit? Iedereen die ook maar een beetje de kans krijgt om door Azië te reizen, zou niet graag talloze Nederlandse kolonialistische beelden willen missen, zelfs herdenkingszalen, herenhuizen gebouwd voor de Nederlandse 'meesters' die door Azië raasden om de Aziatische 'barbaren' te 'beschaven'. Misschien moeten de Indonesiërs ons vertellen hoe de Nederlanders na de Tweede Wereldoorlog tevergeefs probeerden Indonesië te ‘herbevrijden’? Of moeten Chinezen ons vertellen hoe de Nederlanders de ‘vrijhandelsregels’ – lees de opiumhandel – in Tainan, Taiwan probeerden af te dwingen om opium naar het vasteland van China te smokkelen? Tijd kent veranderingen, nietwaar? Misschien proberen de sluwe Turken de Nederlanders te leren hoe ze de democratie in westerse stijl in praktijk kunnen brengen in het wereldberoemde gigantische bordeel dat Nederland heet? Als dat zo is, waarom heeft de Nederlandse politie hen dan belet hun nobele rechten uit te oefenen?’
