Muzeum znajduje się przy alei Çaykara, przy ulicy Çaykara. Został zbudowany jako rezydencja przez bogacza z Erzurum pod koniec XIX wieku. Budynek, który przez krótki okres dziewięciu miesięcy w latach 19-1915 służył jako konsulat niemiecki, został przekazany na siedzibę Urzędu Gubernatora Erzurum 1916 marca 12 roku, po ocaleniu Erzurum. Gubernator Mahir Akkaya mieszkał tam do 1918 lipca 3 roku, a po opuszczeniu Erzurum rezydencja opustoszała.
Rezydencja nabrała historycznego znaczenia, kiedy Atatürk przybył do Erzurum po wizycie w Samsun 9 lipca 1919 r. i mieszkał w niej z Hüseyinem Raufem Beyem i jego przyjaciółmi przez 52 dni do 29 sierpnia 1919 r. Kiedy Gazi Mustafa Kemal Pasza opuścił Erzurum, dom ponownie zaczęto pełnić funkcję rezydencji gubernatora.
Po ogłoszeniu Republiki złoty klucz wykonany przez jubilera z Erzurum na zlecenie burmistrza Nazifa Beya oraz akt własności domu zostały wręczone Mustafie Kemalowi Paszy podczas jego wizyty w Erzurum 13 września 1924 roku.
Dwór przeznaczony na rezydencję dowódców korpusu armii Erzurum w latach 1930-1934 został odziedziczony przez panią Makbule Boysan, siostrę Atatürka, po śmierci Atatürka i przekazany do Zakładu Opieki nad Dziećmi w dniu 12.10.1944, po jej śmierci na mocy testamentu w zgodnie z informacjami uzyskanymi z akt własności. Budynek, w którym instytucja ta funkcjonowała do 1980 r., został przekazany Ministrowi Kultury przez Ministerstwo Zdrowia dnia 8.5.1984 r.
Budynek składający się z piwnicy, parteru i piętra został wyremontowany i udostępniony zwiedzającym jako Muzeum Atatürka 3.10.1984.
Piwnica
Za dwuskrzydłowym wejściem z kamiennym łukiem po prawej stronie wystawione są towary, dokumenty i fotografie należące do Kazıma Karabekira i Kazıma Yurdalana i można dotrzeć do pomieszczenia z ubraniami, bronią, fotografiami i dokumentami należącymi do Raifa Dinça, członek Stowarzyszenia Erzurum Müdafai Hukuki Milliye i Kongresu Erzurum, za drzwiami. Po drugiej stronie tej sali znajduje się pomieszczenie, w którym wystawiona jest maszyna drukarska, na której drukowano niezapomnianą gazetę „Albayrak z okresu walk narodowych”, turecką gazetę „Envari Şarkiye” wydawaną w Anatolii oraz zawiadomienia z Kongresu Erzurum.
1st piętro
Na pierwszym piętrze duża fotografia wykonana podczas drugiej wizyty Atatürka w Erzurum, przy podeście schodów ustawione są fotele i stoliki kawowe z tamtych lat. Po półpiętrze znajduje się wejście, z którego przejście prowadzi do holu zawierającego zdjęcia i biografie członków Kongresu Erzurum, do recepcji i sypialni.
Sala Kongresowa 23 lipca
Znajduje się przy Congress Avenue, od której sala wzięła swoją nazwę. Został zbudowany pod koniec XIX wieku. Budynek Sali Kongresowej 23 lipca (Szkoła Zawodowa Budownictwa im. Atatürka) służy jako liceum sztuk pięknych.
23 lipca Kongres Erzurum odbył się w auli na pierwszym piętrze budynku, który w tamtym okresie pełnił funkcję Liceum Ogólnokształcącego. Podczas pożaru w 1925 r. spłonęły wszystkie drewniane elementy budynku. Budynek, który po pożarze wyremontowano, został oddany do użytku jako Szkoła Sztuki Budowlanej. Na potrzeby Muzeum Kongresowego zaaranżowano hol na drugim piętrze budynku oraz dwa pomieszczenia wychodzące na hol. Podczas gdy Kongres Erzurum odbywał się pod przewodnictwem Atatürka, w tym budynku uformowały się podstawy Republiki i wraz z tym kongresem rozpoczęła się droga prowadząca do Wielkiego Zgromadzenia Narodowego Turcji. Dlatego też budynek ten zajmuje bardzo ważne miejsce w historii naszej Rzeczypospolitej.
W tej sali, która ma status muzeum specjalnego Ministerstwa Oświaty, prezentowane są fotografie, biografie członków Kongresu, biurka z tamtego okresu i podobne dokumenty kongresowe.
Budynek ma kształt litery U i składa się z piwnicy oraz dwóch pięter. Ponieważ za podstawę przyjęto główne wejście do budynku, symetria jest zachowana zarówno w rzucie, jak i z przodu. Poza głównym wejściem znajdują się jeszcze dwa wejścia. Sala reprezentacyjna Kongresu Erzurum znajduje się na pierwszym piętrze, tuż po schodach. Po wejściu do sali widać rzeźbę Atatürka, grupy siedzące w formie czterech rzędów oraz mapę na ścianie przedstawiającą delegatów według miast. Po obu stronach sieni znajdują się niewielkie pokoje wyposażone w meble z tamtego okresu.
