பேச்சு சுதந்திரம் மற்றும் 'இஸ்லாமிய பிரிவினைவாதம்'

TT கருத்து: அஸ்மா பர்லாஸ்

செப்டம்பரில் முஹம்மது நபியின் கார்ட்டூன்களை மறுபதிப்பு செய்வதற்கான பிரெஞ்சு பத்திரிகையான சார்லி ஹெப்டோ முடிவு பிரான்சில் மற்றொரு வன்முறை அலையைத் தூண்டியது, இந்த படங்கள் முதலில் 2015 இல் வெளியிடப்பட்டபோது என்ன நடந்தது என்பதை மீண்டும் மீண்டும் கூறுகிறது. பொது கட்டிடங்கள் மீது கார்ட்டூன்கள், ஜனாதிபதி இம்மானுவேல் மக்ரோன் இஸ்லாம் "நெருக்கடியில்" இருப்பதாக அறிவித்தார் மற்றும் பிரான்சில் "இஸ்லாமிய பிரிவினைவாதத்தை" முத்திரை குத்துவதாக உறுதியளித்தார்.

முன்னதாக செப்டம்பரில், நான் வாதிட்டேன் பொதிந்த கட்டுரை தீர்க்கதரிசியின் கேலிச்சித்திரங்களால் மக்களைக் கொல்லும் முஸ்லிம்களைக் கண்டிக்க முடியும், அதே நேரத்தில் அவர்கள் பிரான்ஸ் மற்றும் ஐரோப்பாவில் ஏற்கனவே பாதிக்கப்படக்கூடிய சிறுபான்மையினரான முஸ்லிம்கள் மீது அறிவாற்றல் தேர்ச்சியைக் காட்டுவதையும் அங்கீகரிக்க வேண்டும். இதுபோன்ற படங்களை மறுசுழற்சி செய்வதைத் தொடர வேண்டிய திருப்தியற்ற தேவை உண்மையில் பேச்சு சுதந்திரத்திற்கான ஒரு பயிற்சியா என்றும் நான் கேள்வி எழுப்பியிருந்தேன்.

சில விமர்சகர்கள் எனது கட்டுரையை முஸ்லீம்களின் கொலையை மன்னிப்பதாகவும், கருத்து சுதந்திரத்தின் கருத்தை கண்டனம் செய்வதாகவும் அல்லது புரிந்து கொள்ளத் தவறியதாகவும் வாசிக்கின்றனர். எனவே, பின்வரும் வரிகளில், ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடைய இரண்டு பிரச்சினைகளை நான் எடுத்துரைப்பேன்: முஸ்லிம்கள் பேச்சு சுதந்திரத்தை எவ்வாறு பாதுகாக்கிறார்கள் மற்றும் "இஸ்லாமிய பிரிவினைவாதம்" பற்றிய மக்ரோனின் வஞ்சகக் குறிப்பு.

பழிவாங்கலுக்கு அஞ்சாமல் மக்கள் தங்கள் கருத்துக்களையும் நம்பிக்கைகளையும் வெளிப்படுத்த உரிமை உண்டு என்ற கொள்கையின் அடிப்படையில் பேச்சு சுதந்திரம் முன்வைக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், பேச்சு சுதந்திரம் என்பது தெளிவாக மதச்சார்பற்றது, நவீனமானது மற்றும் மேற்கத்தியமானது என்றாலும், இந்தக் கொள்கையே இல்லை. பிறர் மீது திணிக்காமல் வெவ்வேறு உண்மைகளை நம்புவதற்கும், அவற்றை வெளிப்படுத்துவதற்கும் மக்கள் உரிமையை குர்ஆன் உறுதிப்படுத்துகிறது. துஷ்பிரயோகம், அவநம்பிக்கை மற்றும் வாய்மொழி தாக்குதல்களுக்கு முகங்கொடுக்கும் போது இது கட்டுப்பாட்டை எச்சரிக்கிறது, மேலும் மற்றொரு மதத்தின் தெய்வத்தை இழிவுபடுத்துவதைத் தடுக்கிறது. குர்ஆன் இந்த நிலைகளுக்கு வருகிறது, ஏனெனில் அது மத மற்றும் இன வேறுபாடுகளை மேம்படுத்துகிறது.

பன்முகத்தன்மையை தெய்வீக கிருபையின் அடையாளமாக வெளிப்படுத்துதல் விவரிக்கிறது. சில வசனங்கள் கடவுளின் "அற்புதங்களில் ஒன்று ... உங்கள் மொழிகள் மற்றும் வண்ணங்களின் பன்முகத்தன்மை: இதோ, [உள்ளார்ந்த] அறிவைப் பெற்ற அனைவருக்கும் செய்திகள் உள்ளன" (30:22). மற்ற வசனங்கள் தெளிவுபடுத்துகின்றன, “[நம்மில் உள்ள ஒவ்வொருவருக்கும், கடவுள்] ஒரு சட்டத்தையும் திறந்த வழியையும் பரிந்துரைத்துள்ளார். கடவுள் நாடியிருந்தால் (கடவுள்) உங்களை ஒரே மக்களாக ஆக்கியிருப்பார்” (5:48). மாறாக, கடவுள் நம்மை ஒரே சுயத்திலிருந்து (நஃப்ஸ்) படைத்திருந்தாலும், கடவுள் நம்மை வெவ்வேறு "நாடுகளாகவும் பழங்குடிகளாகவும்" உருவாக்கினார், அதனால் [நாம்] ஒருவரையொருவர் அறிந்துகொள்ளலாம். நம்மில் சிறந்தவர், ஒரு குறிப்பிட்ட குழு அல்ல, மாறாக "[கடவுளை] மிகவும் ஆழமாக உணர்ந்தவர்" (49:13) என்று குர்ஆன் கூறுகிறது.

நிச்சயமாக, பிறருடன் பழகுவதில் மக்கள் நாகரீகமாகவும் சகிப்புத்தன்மையுடனும் இருக்கத் தயாராக இருந்தால் மட்டுமே வேறுபாடுகள் பரஸ்பர புரிதலை செயல்படுத்த முடியும். இந்த நோக்கத்திற்காக, குர்ஆன் முஸ்லிம்களை "மிகவும் அன்பான முறையில்" தவிர வேறு விமர்சகர்களுடன் வாதிட வேண்டாம் என்றும், தாக்குதல்களுக்கு "[எங்களுக்கு] எதிரான தாக்குதலின் அளவிற்கு மட்டுமே பதிலளிக்கவும்" மற்றும் "பொறுமையுடன் உங்களைத் தாங்கிக்கொள்ளுங்கள்" என்று எச்சரிக்கிறது. உண்மையில் மிகவும் சிறந்தது” (16:125-128).

முஸ்லிம்கள் மற்றவர்களின் கடவுள்களை கேலி செய்வதையும் அது தடை செய்கிறது ஆனால், அவர்கள் அவ்வாறு செய்தால், அவர்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்க குர்ஆன் நமக்கு அதிகாரம் அளிக்கவில்லை, நம்பிக்கையின்மை, துரோகம் அல்லது நிந்தனைக்கான தண்டனைகளைத் தடை செய்யவில்லை. உண்மையில், தெய்வ நிந்தனைக்கான அரபு வார்த்தையான தஜ்திஃப் குரானில் இல்லை. சில முஸ்லீம் நாடுகளில் உள்ள நிந்தனைச் சட்டங்கள் காலனித்துவ காலத்திலோ அல்லது அதற்குப் பின்னரோ ஐரோப்பாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டன என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.

முஸ்லீம்கள் "முந்தைய வெளிப்பாட்டைப் பின்பற்றுபவர்கள்" - யூதர்கள் மற்றும் கிறிஸ்தவர்களுடன் கலந்துரையாடல்களில் ஈடுபட்டால், "எங்களுக்கு மேலே இருந்து அருளப்பட்டதையும், உங்களுக்கு அருளப்பட்டதையும் நாங்கள் நம்புகிறோம் என்று அவர்களுக்கு உறுதியளிக்குமாறு குர்ஆன் அறிவுறுத்துகிறது: எங்கள் கடவுளும் உங்கள் கடவுளும் ஒருவரே” (29:46).

நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் நம்மை வற்புறுத்தினால் அல்லது தாக்கினால், தீர்க்கதரிசிக்கு குர்ஆனின் அறிவுரையை நாம் பின்பற்றலாம்: "சொல்லுங்கள்: 'ஓ ஈமானை நிராகரிப்பவர்களே, நீங்கள் வணங்குவதை நான் வணங்குவதில்லை. மேலும், நீங்கள் வணங்கி வந்ததை நான் வணங்க மாட்டேன். நான் வணங்குவதை நீங்கள் வணங்க மாட்டீர்கள். உனக்கே உன் வழி, எனக்கு என்னுடைய வழி” (109:1-6).

துரதிர்ஷ்டவசமாக, இதுபோன்ற போதனைகள் முஸ்லிம்களிடையே ஆதாரமாக இல்லை, மேலும் மக்கள் ஏன் வேதங்களை அவர்கள் செய்யும் விதத்தில் படிக்கிறார்கள் என்பதற்கு பல சிக்கலான காரணங்கள் உள்ளன. ஒன்று இஸ்லாத்தின் நடைமுறையே அரசியல்மயமாகிவிட்டது. முஸ்லீம் சிறுபான்மையினர் முற்றுகையிடப்பட்டதாக உணரும் ஐரோப்பாவில் இது குறிப்பாக உள்ளது, இதன் விளைவாக, இஸ்லாத்தை கடைப்பிடிப்பது ஐரோப்பியர்களுக்கு எதிரான ஒரு தற்காப்பு அரசியல் மற்றும்/அல்லது இராணுவ நிலைப்பாடாக குறைக்கப்பட்டுள்ளது. எட்டாம் நூற்றாண்டில் ஸ்பெயினைக் கைப்பற்றியதில் இருந்து முஸ்லிம்கள் ஐரோப்பாவில் இருந்துள்ளனர் ஆனால் அவர்களின் வெற்றி இந்த "இஸ்லாமிய வகையை" வளர்க்கவே இல்லை.

முரண்பாடாக, எதிர்ப்பின் அரசியலுக்கு மதம் குறைக்கப்பட்டதில் மிகப்பெரிய இழப்பு இஸ்லாமே ஆகும், குறிப்பாக, சகிப்புத்தன்மை, ஏற்றுக்கொள்ளுதல் மற்றும் பரஸ்பரம் ஆகிய குர்ஆனின் நெறிமுறைகள். இந்த வகையான அரசியல் மயமாக்கலுக்கான வரலாற்றுச் சூழல் ஐரோப்பிய காலனித்துவம் ஆகும், இது இந்த நாட்களில் "வீடு" நாட்டில் ஐரோப்பாவின் முன்னாள் காலனிகளில் இருந்து முஸ்லிம்களின் இருப்பைக் குறிக்கிறது.

உதாரணமாக, அல்ஜீரியர்கள் இன்று பிரான்சில் இருக்கிறார்கள் என்றால், பிரான்ஸ் ஒரு காலத்தில் அல்ஜீரியாவில் இருந்ததுதான் காரணம். அது மட்டுமல்ல, பிரான்ஸ் தனது ஆட்சியின் போது ஒரு மில்லியனுக்கும் அதிகமான அல்ஜீரியர்களின் மரணத்திற்கும் காரணமாக இருந்தது. இது ஒரு முன்னாள் முஸ்லீம் பெரும்பான்மை காலனியில் அதன் சாதனை மட்டுமே.

எவ்வாறாயினும், பிரெஞ்சுக்காரர்கள் இந்த இழிவான மற்றும் குற்றவியல் வரலாற்றை புதைத்துவிட்டதாகத் தோன்றுவதால், முஸ்லீம்களின் வன்முறையை மன்னிப்பதாக குற்றம் சாட்டப்படாமல், கடந்த காலங்களில் ஏற்கனவே பாதிக்கப்பட்ட மக்களை பிரான்ஸ் தொடர்ந்து பலிவாங்குகிறது என்பதை ஒருவர் சுட்டிக்காட்ட முடியாது.

நாட்டில் இஸ்லாத்தின் மீதான வெறுப்பு வெறும் வலதுசாரி நிகழ்வாகத் தெரியவில்லை. மதச்சார்பின்மையின் விதிவிலக்கான மற்றும் தவிர்க்கமுடியாத அடிப்படைவாத வடிவமான லாசிட்டே மூலம் இது எழுதப்பட்டுள்ளது. மற்ற மதச்சார்பற்ற நாடுகள் மதத்திற்கு நடுநிலையாக இருப்பதன் மூலம் மத கருத்து சுதந்திரத்தை வழங்குகின்றன. ஆனால், பிரான்ஸ் அல்ல, அதன் மதச்சார்பின்மை முத்திரையானது இனவாத மற்றும் இஸ்லாத்திற்கு விரோதமானது; சில முஸ்லீம் மாநிலங்களைப் போலவே முஸ்லிம் பெண்கள் பொது இடங்களில் எப்படி உடை அணிய வேண்டும் என்பதை இது கட்டாயப்படுத்துகிறது.

முஸ்லீம்களுக்கு எதிரான இந்த நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட சார்பு அவர்களை கெட்டோயிஸ் ஆக்கியுள்ளது, அதனால்தான், முஸ்லிம்கள் மற்றும் கறுப்பின மக்களுக்கு, பிரான்ஸ் ஒரு நிறவெறி காலனித்துவ அரசாக உள்ளது. இவ்வாறு, ஒரு பிரெஞ்சு முஸ்லீம் ஒரு குற்றத்தைச் செய்யும்போது, ​​அரசு தனிநபரை ஒரு குடிமகனாகக் கருதாமல் "இஸ்லாமியர்" என்று கருதுகிறது, இது கூட்டுக் குற்றத்தைக் குறிக்கும் மற்றும் கூட்டுத் தண்டனையை நியாயப்படுத்துகிறது. இன்று ஒரு பிரெஞ்சு முஸ்லிமாக இருப்பது என்பது, "பன்மையின் அடையாளத்தை" தாங்கிக்கொள்வதாகும், யூத துனிசிய அறிவுஜீவி ஆல்பர்ட் மெம்மியை மேற்கோள் காட்டுவது, பிரெஞ்சு காலனித்துவவாதிகள் துனிசியர்களை ஒரு முகமற்ற மற்றும் "அநாமதேய கூட்டு" என்று பார்க்கும் போக்கைக் கவனித்தவர்.

பிரிவினைவாதம் பற்றி மக்ரோன் கவலைப்படுகிறார் என்றால், அவர் லாசிட்/அரசு உருவாக்கிய நிறவெறியை தகர்ப்பதன் மூலம் தொடங்கலாம். மாறாக, அவர் பழைய பிரெஞ்சு காலனித்துவவாதிகளைப் போலவே நடந்துகொள்கிறார், அவரைப் பற்றி மெம்மி எழுதினார்: “தன்னையும் ஒருவனையும் புகழ்ந்து பேசுவது, ஒருவரின் வழிகள் மற்றும் நிறுவனங்களின் சிறப்பை மீண்டும் மீண்டும், ஆர்வத்துடன் உறுதிப்படுத்துவது, ஒருவரின் கலாச்சார மற்றும் தொழில்நுட்ப மேன்மை அடிப்படையை அழிக்காது. ஒவ்வொரு காலனித்துவவாதியும் தனது இதயத்தில் சுமந்து கொண்டிருக்கும் கண்டனம்."

பிரான்சின் காலனித்துவ கடந்த காலத்திலிருந்து மக்ரோன் கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு பாடம் இருந்தால், "காலனித்துவம் காலனித்துவத்தை அழித்துவிட்டால், அது காலனித்துவவாதியையும் அழித்துவிடும்."

ஆதாரம்: aljazeera.com