Bu qədim sarayı çoxlu insan ziyarət edir.
Kervan ki bin illik, sonu olmayan.
Hər üfunətli qışqırıq, hər doğum ağrısı.
Bu qandilli hanın kimdir hancısı?
Bir dərya ki bu han, insandır suyu.
Yok başı və sonu, dipsizdir kuyu.
Duvarlar! Duvarlar! Cellat divarlar!
Otaqlar! Otaqlar! Kobud otaqlar!
Sürgün edilmiş körpələrin pirat adası!
Quzularla qidalanan şir qəbiləsi!
hayat pazarında; bu yer bir tezgâh.
Şeytan və alan kim, kimsə deyil âgâh.
Bu arsız yerdə; bulunmaz sefa!
Nə gəzər muhabbet, arama vefa!
Yağmur taneleri, gökten xəbərsiz.
Bir külə, bir gülə; düşer çaresiz.
Bağrı yanan bülbül; düşmüş bostana.
Həyat hükmü geyinən, düşmüş zindana.
Kəfənsiz dəfn, yas sevinci:
Yorgansız yatağın, yoxdur yuxusu.
Qələmi kompasda kim çevirir?
Kimin həsrəti sinəsindən daşar!
Kavuştukça qaçar susuzdan serap.
Görse dəniz suyu zanneder şərabı.
Çıngıraklı yılan; kocasız qadın!
Odböcəyi olan ziyalı kimdir?
Alnından bir iplə çəkilmiş inək.
Milçək balın nemət olduğunu düşünüb ilişib qaldı.
Göz yaşı ilə bişirilir; problemlə dolu peyvənd.
Kim yer afiyetle; torpaqla taşı.
Ananın qoynunda sevgi həsrəti;
Görünməyən əllər; ata məhəbbəti.
Akrep kıskacıyla tutmuşsa belə;
Alan mı utansın, şeytan mı söyle!
Sürün Hakk’a sürün; serazat nehir!
Dâvâ çilesinde, rahatlıq zehir!
- - - - -
Əhməd Necip YILDIRIM Makale və Şiirlərindən Bəziləri:
